Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Στείλτε μας τα δικά σας έργα για δημοσίευση


Η σελίδα μας δίνει τη δυνατότητα σε όποιον από τους αναγνώστες επιθυμεί, να μας στείλει τα δικά του δημιουργήματα (ποιήματα, δοκίμια κτλ) για να τα δημοσιεύσουμε.
Επίσης μπορείτε να κάνετε τη δική σας πρόταση βιβλίου ή να προτείνετε κάποιο ωραίο video. 

Όλα τα σχόλια είναι δεκτά. Οι απόψεις σας, οι κριτικές σας και οι ιδέες σας θα μας κάνουν καλύτερους.

14 σχόλια:

  1. Ω εσείς!
    Μεγάλοι άνθρωποι της ειρήνης
    Κλείσατε τα άστρα με σοφά συρματοπλέγματα
    Κλείσατε τα όνειρα μας σε ένα μπαούλο αμπαρομένο
    συναλλάσατε τις εικόνες σαν εμπόρια.
    Σαν μαύρη αγορά με αιχμαλώτους πολλούς
    κάθομαι και κλαίω σαν ένα μικρό παιδί
    και λέω απο μέσα μου σε τι κόσμο ζω
    ο πόλεμος κυριαρχεί , η ζωή είναι μικρή
    τι να την κάνω τη ζωή την σιωπηλή.
    Γιατί να υπάρχει πόλεμος.
    Γιατί;
    Θέλω να είμαι ελέυθερο χελιδόνι
    Να πετάω μακριά σε μέρη λαμπερά
    Γιατι πρέπει να το πληρώνουμε εμείς οι μικροί
    που δύναμη δεν έχουμε πολλή
    Οι σκέψεις μας δεν ακούγονται παρά μόνο ένα ψυθιριτό.
    Τα γεράκια,οι βασιλιάδες των ουρανών κυριαρχούν
    και παντού τρόμο σκ
    Αχ τι να την κάνεις αυτή την ζωή που δεν είναι ζωή.
    Η λέξη αυτή σίγουρα θα εξαφανιστεί , μέτα ο κόσμος θα καταστραφή
    Δεν μπορώ άλλο τουτη την φυλακιση
    Ακόμα και την ζωή μου θα έδινα για καμιά μικρή αλλαγη.
    Δεν τα βάζω κάτω , βουτώ μέσα στην φωτία υψώνω πάνω τους.
    Καίω τα λάθη που κάνανε παλιά ,τα λάθη θα ξεχαστούν
    Σαν πουλία που αποδημούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπέροχο πραγματικά..συνέχισε αυτό που κανείς..και εγώ γράφω ποιήματα..τουλάχιστον προσπαθώ..αλλά δυστυχώς πλέον λίγοι διαβάζουν ποίηση..και σε αυτούς τους λίγους εμείς απευθυνόμαστε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα ηθελα να εισαι εκει
    Σε καθε κτυπο σε καθε δακρυ
    Και να με κοιτας
    Τι νιωθεις αραγε;

    Ποτε δεν θα μαθω
    Γιατι
    Ποτε δεν με κοιταξες

    Εκεινη την νυχτα
    Αναψες τσιγαρο
    Και ενιωσα την φωτια του να με καιει
    Στην πραγματικοτητα ομως
    Με εκαιγες εσυ

    Αχ τα ματια σου
    Με προδιδουν γλυκα και ατιμα
    Με πληγωνουν και με θεραπευουν
    Και εγω τα αποζητουσα
    Απλα να με κοιταξουν

    Ξερεις τι χρειαζομουν;
    Εσενα
    Απλα να με κοιταξεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λέξεις απλωμένες στο χαρτί..
    Τις βάζω σε σειρά...
    Τις στοιχίζω..
    Τις κοιτώ...
    Ξάφνου,μια πετάγεται..
    μου κλείνει το μάτι
    και με προσκαλεί να την ακολουθήσω...
    Τρέχω να την προλάβω..
    Τρέχει,,τρέχει,,τρέχει..
    Την φτάνω ιδρωμένη
    και λαχανιασμένη...
    Που πας;;;της λέω...
    Μα....
    "έφυγα" μου λέει///είμαι ελεύθερη πια...
    //μην με κυνηγάς..//
    Ελεύθερος δεν είναι κανείς της λέω...
    Τουλάχιστον όσο βρίσκεται σε ορισμένο κύκλο..
    Εγώ,όμως δεν ανήκω πια εκεί,μου λέει..
    Την παίρνω και την ξαναβάζω στην θέση της..
    Κοιτάζω τι έγραψα:
    Ελευθερία= Ζωή!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Λέξεις-μαχαίρια
    Κατευθύνονται πάνω μου
    Με κόβουν,με πληγώνουν..
    Στόματα ανοίγουν
    Γλώσσες παραληρούν.
    Ξίφη δίκοπα με μαχαιρώνουν
    Και ένα χαιρέκακο χαμόγελο
    εμφανίζεται στις άκρες των δοντιών..
    Μα...
    Ποιος τολμά να με κρίνει;;
    Ποιος είναι αυτός που
    χωρίς ντροπή μιλά έτσι;;;
    Τα μάτια του δυο σχισμές
    που βγάζουν πύρινες φλόγες μίσους..
    Ποιος;;;
    Ποιος σε ξέρει καλύτερα από Εσένα για να σε κρίνει;;
    Το χέρι μου πέφτει με δύναμη στο μαγουλό του..
    Γυρνά και το άλλο μάγουλο..
    Τον ξαναμαστιγώνω αλύπητα...
    -Τα θρύψαλα του καθρέφτη σκορπίστηκαν στο πάτωμα...
    Εσύ;;;είπα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανένταχτη
    Θα με λένε,πάντα...
    Ανένταχτη σε αυτή την υποκριτική κοινωνία,
    Που άλλους τους ανεβάζει,χωρίς να αξίζουν
    Και άλλους που αξίζουν τους έχει παραπεταμένους..
    Ανένταχτη...
    Στα μίση και τα πάθη..
    Ανένταχτη
    Σε ομάδες ανθρώπων
    Που ξεπλένουν την αδιαφορία τους
    Και τον θυμό τους για όλα τα δρώμενα..
    Ανένταχτη στους κοινωνικούς άδικους κανόνες..
    Ανένταχτη και ουτοπική
    Ίσως με πουν...
    Ίσως και ονειροπόλα...
    Όμως
    Ζωή,
    Δεν είναι μόνο ό,τι ζεις,
    Ζωή
    Είναι και ό,τι σκέφτεσαι και ονειρεύεσαι.,.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Έχτισα σε αφηρημένες έννοιες κόσμους σβησμένους με πνοες αγγέλων

    Γδαρμενους απο χάδια ανθρωπών

    Τα ασυγχωρητα μου λάθη παλάτια τους

    Οι σκέψεις μου λαβύρινθοι που ο Δαίδαλος τρέμει

    Καταφύγιο μόνο... μια εμμονή

    που κρύβομαι τις νύχτες να αναζητώ στον εαυτό μου θέση στο ψέμα τους

    Να με τιμωρώ που σκιρτάω στ αλήθεια ...
    θ.φ2316

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ξέχασαν βλέπεις να ηρεμούν την ψυχή
    Πολλά φαίνονται τα δέκα λεπτά
    Υποτίμησαν την σιωπή και άρχισαν να μιλάνε
    Να μιλάνε πολύ και δυνατά πολύ δυνατά
    Η φωνή αυτή γίνεται κραυγή
    Και σιγά σιγά θόρυβος
    Θόρυβος τόσο ενοχλητικός
    Που όλοι τρέχουν μακριά του
    Και τρέχουν χωρίς σταματημό
    Μέχρι που χωρίς άλλη επιλογή σταματούν
    Και χωρίς ίχνος ενέργειας μήτε λαλιάς
    Για μια στιγμή ηρεμούν
    Μονάχα για μια στιγμή
    Μονάχα για μια πνοή
    Μονάχα για αυτούς
    Ύστερα ξανά στον αγώνα
    Σε έναν αγώνα τραχύ και ατέλειωτο
    Φωνές, κραυγές και ουρλιαχτά
    Ήχοι απελπισίας
    Που εγκλωβίστηκαν σε ένα σώμα γεμάτο πόνο
    Μόνο που όταν φύγουν και απελευθερωθούν
    Μένει μόνο ο πόνος
    Αυτός δεν φεύγει είναι ριζομένος βαθιά
    Και τότε μες την σιωπή ο πόνος γίνεται
    Αβάσταχτος, βαρύς και αλύγιστος σαν σίδερο
    Όπου με την αγάπη λυγίζει
    Με την πολύ αγάπη λιώνει
    Και αυτό το σίδερο μεταμορφώνεται
    Ο πόνος μετατρέπεται σε δύναμη
    Χωρίς να την ζητήσεις αυτή τη δύναμη
    Η ζωη σκληρά θα σου ανοίξει κάθε δάχτυλο από την γροθιά που τόσο σφίγγεις
    Θα αφήσει λίγη δύναμη και λίγη ελπίδα και συ θα τα κρατήσεις .. Για πάντα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μελαγχολία με πιάνει κάθε πρωί που ξυπνώ, λες και μες την καρδιά μου έχω δυόσμο. Δεν μπορώ να ανεχτώ της ψυχής τον απύθμενο βυθό. Μια βουτιά θα κάνω κι ας πνιγώ, δεν έχω μαζί μου ουτο σωσιβιο. Κι όλο λησμονώ τον παιδικό μου εαυτό, λες κι από επιλογή ξεχνώ γιατί κατά βάθος πονώ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. 'Ολγα Χατζιαντωνίου12 Απριλίου 2018 - 4:22 μ.μ.

    Είστε ένα μέρος της καρδιάς μου
    Και όταν αυτό το μέρος φύγει
    Και παει μακριά
    Τότε το άλλο μέρος θα μένει μόνο,
    Όπως ΕΓΩ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. 'Ολγα Χατζιαντωνίου12 Απριλίου 2018 - 4:23 μ.μ.

    Είστε ένα μέρος της καρδιάς μου
    Και όταν αυτό το μέρος φύγει
    Και παει μακριά
    Τότε το άλλο μέρος θα μένει μόνο,
    Όπως ΕΓΩ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. 'Ολγα Χατζιαντωνίου12 Απριλίου 2018 - 4:24 μ.μ.

    Είστε ένα μέρος της καρδιάς μου
    Και όταν αυτό το μέρος φύγει
    Και παει μακριά
    Τότε το άλλο μέρος θα μένει μόνο,
    Όπως ΕΓΩ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Tο ιστολόγιο μας μπορεί να καθυστερεί να ανοίξει όμως ανοίγει. Αυτό θα διαρκέσει για πολύ λίγο ακόμα.
Σας παρακαλούμε τα σχόλια να γίνονται στα Ελληνικά και όχι στα γκριγκλις. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τα ορθογραφικά λάθη. Επίσης καλό θα ήταν τα σχόλια σας να είναι ανάλογα με το επίπεδο και την θεματολογία του ιστολογίου μας. Γενικότερα δεν λογοκρίνουμε κανένα σχόλιο όμως η θέση μας να είναι τα σχόλια εντός του επιπέδου του blog μας είναι απόλυτη.
Ευχαριστούμε πολύ.