Ξεκινώντας τη μέρα με Richard Bach...

Βάλ’ το καλά στο μυαλό σου από νωρίς: δεν μεγαλώνουμε ποτέ.

Αποχαιρετιστήρια μέρα σήμερα για το 2012, σας ευχόμαστε να περάσετε όμορφα!

Σπάνιο θέαμα με παγωμένες φυσαλίδες σε λίμνη!

Η τεχνητή λίμνη Abraham Lake βρίσκεται στους πρόποδες της καναδικής οροσειράς Βραχώδη Όρη και αποτελεί ένα από τα πλέον δημοφιλή σημεία ανάμεσα στους φωτογράφους.

Το θέαμα που παρουσίασε πριν λίγες μέρες είναι από τα πλέον σπάνια αλλά και από τα πιο εντυπωσιακά, καθώς φυσαλίδες αέρα που εγκλωβίστηκαν στο νερό πάγωσαν σε θερμοκρασίες -30 βαθμούς Κελσίου....

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ- Ένα πεζό κείμενο του Κώστα Καρυωτάκη

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Αλεξανδρινή Τέχνη", Γ' , 8-9, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1929. Το χειρόγραφο σώζεται σήμερα στο αρχείο του Γ.Θ. Καρυωτάκη. Είναι καθαρογραμμένο με μελάνι από τη μια όψη ενός φύλλου 31Χ21 εκ.

Θα καλλιεργήσω το ωραιότερο άνθος. Στις καρδιές των ανθρώπων θα φυτέψω την Αχαριστία. Ευνοϊκοί είναι οι καιροί, κατάλληλος ο τόπος. Ο άνεμος τσακίζει τα δέντρα. Στη νοσηρή ατμόσφαιρα ορθώνονται φίδια. Οι εγκέφαλοι, εργαστήρια κιβδηλοποιών. Τερατώδη νήπια τα έργα, υπάρχουν στις γυάλες. Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε να ζήσεις. Εγώ θα καλλιεργήσω την Αχαριστία.

Όταν έρθει η τελευταία άνοιξις, ο κήπος μου θα 'ναι γεμάτος από θεσπέσια δείγματα του είδους. Τα σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θα περπατώ στους καμπυλωτούς δρόμους, μετρώντας αυτά τα λουλούδια. Πλησιάζοντας με κλειστά μάτια τη βελούδινη, σκοτεινή στεφάνη τους, θα νιώθω στο απρόσωπο τους αιχμηρούς των στημόνες και θ' αναπνέω το άρωμά τους.

Οι ώρες θα περνούν, θα γυρίζουν τ' άστρα, και οι αύρες θα πνέουν, αλλά εγώ, γέρνοντας ολοένα περσότερο, θα θυμάμαι....

Από που προήλθε η φράση ''Του έβαλε τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι''

Όλοι οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου, διατηρούσαν στα παλάτια τους νάνους, για να τους διασκεδάζουν στα συμπόσια τους. Οι «τζουτζέδες» αυτοί -όπως τους έλεγαν- ήταν σχεδόν παντοδύναμοι και μπορούσαν να καταδικάσουν σε θάνατο ή ν' ανεβάσουν στα ψηλότερα αξιώματα, όποιον ήθελαν: Οι αυτοκράτορες τους είχαν φοβερή αδυναμία και ποτέ δεν τους χαλούσαν το χατίρι, σε καμιά περίπτωση. Τους είχαν, ακόμη, ως μυστικοσυμβούλους και κατάσκοπους. Μόνον όταν έπεφταν σε βαρύ παράπτωμα τρεις φορές, τιμωρούνταν κι αυτοί με μια περίεργη τιμωρία.

 Τους έβαζαν τα δυο πόδια μέσα στο ίδιο υπόδημα και τους άφηναν να κυκλοφορούν, χοροπηδώντας. Η τιμωρία αυτή κρατούσε από τέσσερις μέχρι έξι μήνες. Στο τέλος, ο νάνος δεν μπορούσε να κρατήσει περισσότερο το αφάνταστο αυτό μαρτύριο και έπεφτε στα πόδια του αυτοκράτορα, για να του ζητήσει έλεος. Έτσι, έμεινε η φράση: «Μου έβαλε ή του έβαλε τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι».

Πηγή

Πρόταση: '' Τι να μας πουν κι οι ποιητές;''

Πρόσφατα η εκπομπή ''Πρωταγωνιστές'' του Σταύρου Θεοδωράκη είχε ένα πανέμορφο αφιέρωμα στην ποίηση. Με αυτόν τον τρόπο ο κ. Θεοδωράκης θέλησε να κλείσει τον κύκλο των ''Πρωταγωνιστών'' το 2012 με ένα όμορφο και ίσως ξεχασμένο από τους πολλούς θέμα.
Το αποτέλεσμα;
Μια εκπληκτική εκπομπή την οποία και σας προτείνουμε να δείτε (όσοι δεν την είδατε) στον παρακάτω σύνδεσμο:
http://www.megatv.com/protagonistes/default.asp

Είναι γεγονός πως ο κ. Θεοδωράκης με την εκπομπή του αποτελούν το μαύρο (ή καλύτερα το άσπρο) πρόβατο στην ελληνική τηλεόραση η οποία όσο περνάει ο καιρός μάλλον χειροτερεύει. Οι ''Πρωταγωνιστές'' είναι πάντα επίκαιροι και στον παλμό της κοινωνίας, με μια θεματολογία που ποτέ καμία άλλη εκπομπή δεν τόλμησε να ''αγγίξει''.

Δείτε λοιπόν στον παραπάνω σύνδεσμο το '' Τι να μας που κι οι ποιητές;''

Πηνελόπη Δέλτα - Πρωτοχρονιάτικο παραμύθι

Μια παραμονή Πρωτοχρονιάς, χωμένο στη γωνία μιας εξώπορτας, κάθουνταν ένα αγοράκι και κοίταζε το αντικρινό φωτισμένο παράθυρο. Είχε νυχτώσει νωρίς, και το χιόνι σκέπαζε τις πλάκες του δρόμου, τα φανάρια, τα δέντρα και τις στέγες των σπιτιών, πράμα σπάνιο στην Αθήνα.
Το κρύο ήταν δυνατό, και τυλιγμένος στο παλιωμένο και σκισμένο ρουχάκι του, όλο και περισσότερο χώνουνταν ο Βασίλης στη γωνιά της εξώπορτας, για να ξεφύγει από το βοριά που τον πάγωνε ως τα κόκαλα. Μα τα μάτια του έμεναν καρφωμένα στο φωτισμένο παράθυρο του αρχοντόσπιτου, αντίκρυ του.
«Πρωτοχρονιά αύριο», μουρμούρισε, «διασκεδάζουν εκεί μέσα».
Εκεί μέσα κείτουνταν ένα παιδί, με λιωμένο αχνό πρόσωπο.
Κουτιά γεμάτα μπογιές, μολυβένια στρατιωτάκια, ζώα ξύλινα, σιδηρόδρομοι και καραβάκια, που σκέπαζαν το κρεβάτι του, έστεκαν άγγιχτα. Τ' αδύνατα χεράκια του έμεναν ακίνητα στο σεντόνι απάνω' δεν κοίταζε καν τα πλούσια δώρα γύρω του. Το κουρασμένο βλέμμα του ήταν καρφωμένο στο παράθυρο όπου, στα σκοτεινά, άσπριζαν τα χιόνια της αντικρινής στέγης.
-Τι συλλογίζεσαι, Βασιλάκη; ρώτησε η μητέρα του.
- Κοίταζα τα χιόνια, αποκρίθηκε ο μικρός, και συλλογίζουμουν τη χαρά να τρέχεις στους δρόμους, να βουτάς στα χιόνια, να τα μαζεύεις και να φτιάνεις μπάλες, και να τις τινάζεις στους περαστικούς, όπως στη ζωγραφιά του βιβλίου μου, εκεί που είδα και το χριστουγεννιάτικο δέντρο με τα πολλά κεράκια... Αλήθεια, μητέρα, λες να βρήκε ο Νικόλας δέντρο τέτοιο εδώ;
-Ναι, παιδί μου, βρήκε, και θα σου το φέρει τώρα στολισμένο. Δεν είναι πολύ μεγάλο όπως στη ζωγραφιά του βιβλίου σου, μα το στόλισε ο πατέρας σου... και είναι πολύ όμορφο... Είσαι ευχαριστημένος;
-Ναι, είπε ο Βασιλάκης χωρίς ενθουσιασμό.
Εκείνη την ώρα άνοιξε η πόρτα. Δυο υπηρέτες έφεραν μέσα ένα μικρό έλατο ολοφώτιστο, και το έστησαν απάνω στο τραπέζι. Τα κλαδιά ήταν φορτωμένα χρυσά και ασημένια στολίδια, φαναράκια και μπρίλες. Παντού στέκουνταν όρθια τ' αναμμένα χρωματιστά κεράκια, και τα μεγαλύτερα κλαδιά λύγιζαν από το βάρος των παιχνιδιών που κρέμουνταν δεμένα με κορδέλες.

Άννη Θεοχάρη: Το σιτάρι, παρουσίαση στον Ιανό

Οι Εκδόσεις Λιβάνη και ο Ianos διοργανώνουν την παρουσίαση του βιβλίου της Άννης Θεοχάρη με τίτλο «Το σιτάρι»…

… το Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2013, στις 12.00.


«Αλήθεια, ξέρετε, παιδιά, γιατί το ψωμί είναι τόσο σημαντικό για τον άνθρωπο;»


Η ερώτηση της κυρα Δήμητρας έκανε το μικρό Δημητράκη να κοκκινίσει. Όχι μόνο γιατί δεν είχε απάντηση, αλλά και γιατί είχε δίπλα του την Ελένη, που τώρα τελευταία είχε γίνει «ξερόλας» και δεν υπήρχε κάτι που δεν ήξερε! Και όχι μόνο αυτό, αλλά τον κέρδιζε συνεχώς και στο τρέξιμο. Αλλά ως εδώ! Οι μέρες της νίκης της ήταν μετρημένες! Ο Δημήτρης κάθισε στον υπολογιστή του, πληκτρολόγησε τη λέξη «ψωμί» και βρέθηκε μπροστά σε ένα σπουδαίο κομμάτι της γεωργίας: το σιτάρι! Ρούφηξε με μανία κάθε πληροφορία και έμαθε τα πάντα για το πώς το καλλιεργούν οι άνθρωποι από τα παλιά χρόνια μέχρι σήμερα. Έτσι την επόμενη μέρα στο σχολείο θα κατατρόπωνε τη μικρή Ελένη με τις γνώσεις του! Ή μήπως όχι;


Ένα παραμύθι που μιλάει για το σιτάρι, την καλλιέργειά του και τη σπουδαία θέση που κατέχει στη διατροφή του ανθρώπου. Εκτός από την ιστορία, στην έκδοση περιλαμβάνονται και δραστηριότητες, αλλά και συμπληρωματικές γνώσεις που αφορούν το σιτάρι.


Η Άννη Θεοχάρη μεγάλωσε στο Λουτράκι και ζει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος δραματικής σχολής και ασχολείται με τα παιδιά κάνοντας θεατρικό παιχνίδι, δραματοποιήσεις και αφηγήσεις παραμυθιών. Ταυτόχρονα διδάσκει θέατρο για παιδιά. Είναι μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Από τις Εκδόσεις Λιβάνη κυκλοφορούν τα βιβλία της Πού Πάει Ένα Μπαλόνι Όταν Φεύγει από το Χέρι σου και Ένας Ξεχωριστός Φίλος. Της αρέσει να συλλέγει γνώμες και απόψεις μικρών και «μεγάλων» παιδιών. Αν θέλετε να βοηθήσετε την Άννη να μεγαλώσει τη συλλογή της, στείλτε e mail στο fannie.th@gmail.com

Γιάννης Ρίτσος - Μη ήρωας

Αὐτός, πού, ἀκούγοντας τὸ βῆμα τῶν συντρόφων του
νὰ ξεμακραίνει πάνω στὰ χαλίκια, μὲς τὴ μέθη του,
ἀντὶ νὰ κατεβεῖ τὴ σκάλα πού ῾χε ἀνέβει, πήδησε ἴσα
τὸν τράχηλό του κόβοντας, ἔφτασε πρῶτος
μπροστὰ στὸ μαῦρο στόμιο. Κι οὔτε ποὺ ἄγγιξε
τὸ αἷμα τοῦ μαύρου κριαριοῦ. Τὸ μόνο ποὺ ζήτησε
ἦταν μιὰ πήχη τόπος στ᾿ ἀκρογιάλι τῆς Αἰαίας
κ᾿ ἐκεῖ νὰ στήσουν τὸ κουπί του - ἐκεῖνο πού ῾λαμνε
πλάι στοὺς συντρόφους του. Τιμή, λοιπόν, καὶ δόξα
στ᾿ ὄμορφο παλικάρι. Ἀλαφρόμυαλο τό ῾παν. Ὡστόσο
μήπως δὲ βοήθησε κ᾿ ἐκεῖνο κατὰ δύναμη
στὸ μεγάλο ταξίδι τους; Γιὰ τοῦτο, κιόλας, ὁ Ποιητὴς
τὸ μνημονεύει χώρια, ἂν καὶ μὲ κάποια περιφρόνηση,
κ᾿ ἴσως γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς μὲ πιότερο ἔρωτα.








Πηγή

Νικόλαος Συρράκος- Δελφίνι

Δελφίνι

Η αίθουσα φωτίζεται με τεχνητά αστέρια
έξω σκοτάδι και βροχή κι ανέμου βρυχηθμός
κι εγώ κρατώντας μια σκιά στα αδειανά μου χέρια
κοιτώ την ώρα που έληξε, 8 ο αριθμός

Ώρες πολλές αναζητώ τις λέξεις για να ορίσω
εκείνο το συναίσθημα που χρόνια με θυμάται
μη με ρωτάς, τι να σου πω, πως να στο εξηγήσω
θαρρώ πως εκουράστηκα, ο νους μου πια κοιμάται

Δίχως πνοή βυθίζομαι σ' ωκεανό ονείρων
δελφίνια γύρω μου γλιστρούν σαν όνειρα γλυκά
μία αγέλη προσπερνά, φάλαινων φυσητήρων
κι ο εφιάλτης καρτερεί με καρχαρία θωριά

Ξάφνου ένα χέρι με τραβά και τ' όνειρο τελειώνει
προτού με βγάλει στη στεριά σε βλέπω να γελάς
τ' αστέρια λάμπουνε ξανά, το βλέμμα μου θαμπώνει
κι εσύ, δελφίνι ζωηρό, στο νου μου σεργιανάς.

Nηρηίς- "Τόση ομορφιά,Θεέ μου..."

"Τόση ομορφιά,Θεέ μου..."

Τόσο φως έχει αυτή η μέρα...φως διαπεραστικό,τρυπώνει απο την κουρτίνα μου,δίνει χρώμα στο δωμάτιο,αλλά και στη ζωή μου;Ο ήλιος ταξιδεύει από τόσο μακριά,πάνω από θάλασσες,νερά που λαμπυρίζουν,πάνω απο χωριά,δέντρα και σπίτια με υγρό ακόμα το χώμα,βρεγμένες τις σκεπές απο την πρόσφατη βροχή.
Οι ήχοι του πρωινού που πάντα λάτρευα...ένα βέλασμα απο μακριά, το λάλημα του πετεινού,οι άνθρωποι που κάνουν τις δουλειές τους...και όλα αυτά κάτω απο το κόκκινο του ανατέλοντος ηλίου.
Κάποτε,όταν ο ήλιος χρωμάτιζε το χειμώνα, λάτρευα να πηγαίνω πιο πέρα, να ταξιδεύω μαζί με το φως...Η ομορφιά λένε είναι παντού,ακόμα και όταν η ζωή δε σου δίνει χρόνο να τη θαυμάσεις θωρώντας τη...θα τη γευτώ απο δω,πίσω απο τον τοίχο του μπαλκονιού μου και θα κάνω σχέδια για τη μέρα που χωρίς τύψεις θα μπορώ να κάνω αυτό που μου δίνει ζωή: να ταξιδεύω μαζί με το φως!