''Θλίψη πρωινού'' , Χριστόφορος Τριάντης

Ένα πρωινό του Μάη στις πόλεις  των φτωχών ,

τ’ αγριόχορτα σκέπαζαν τα παιχνίδια  των παιδιών .

Ξεθυμασμένα τριαντάφυλλα ,

πεταμένα στους λερούς δρόμους

κήρυτταν το πένθος .

Θάνατο μύριζαν οι  ακτίνες του ήλιου.

Στο ξερό χώμα ξεψυχούσαν οι πεταλούδες,   

αφήνοντας  λίγη ελπίδα στις ψυχές :

 το τέλος να ‘ναι η  αρχή , για όνειρα κι ανθρώπους.

Ο  χρόνος τριγυρνούσε στα έρημα 

σχολεία σαν νικητής  .

Στα βουβά μνημεία των προαυλίων

η νοσταλγία των νεκρών ,

φανέρωνε τη χαρά  της σιωπής ,

την άχρονη δημιουργία  .

Από παλιά , οι δαίμονες μισούσαν

την ωραιότητα του πόνου .

Δεν ήθελαν η θλίψη του Θεού

να ευλογεί τους νικημένους ,

τα ανοιξιάτικα τα πρωινά …

'' Το πανηγύρι'',Αλέξανδρος Βλαχιώτης

Το πανηγύρι κράτησε για λίγο,
μα πρόλαβε
να ξεπουλήσει όλες τις ψυχές
που κρύβονταν σε αυτό.
Λίγα μέτρα πιο κάτω
το εσωτερικό μιας αρένας
έχει γεμίσει με το αίμα
όλων αυτών που κατάφεραν
να γίνουν θηράματα
για πεινασμένα λιοντάρια.

''Te videre'',Νικηφόρος βυζαντινός

Θα σε ξανάβρω, να το ξέρεις
μην φοβηθείς όσο θα λείπω
κι απ της καρδιάς τον κάθε χτύπο
θα καταλάβω αν υποφέρεις.

Θα σε ξανάβρω, κάποιαν ώρα
πέρα απ την θάλασσα του πόνου
απο της ζωής την κάθε μπόρα
και το λεπίδι αυτό του χρόνου.

Θα σε ξανάβρω, να θυμάσαι
θα σ΄αγαπήσω ακόμα τόσο
τι κι αν μακριά μου πιά κοιμάσαι
ποτέ μου δεν θα σε σκοτώσω.

Θα σε ξανάβρω, μην φοβάσαι
θα ναι αλλιώτικος ο χρόνος
δεν θα μπορείς πιά να λυπάσαι
και θα χει φύγει κάθε πόνος.

΄΄ Το ταξίδι΄΄,Σπύρος Ορφανός

Θέλω να πάω σε ένα μέρος
όπου ποτέ κανείς δεν έχει πάει
Όταν πάω κοντά χάνεται
όταν φθάνω χάνομαι εγώ
Μουσική ακούγεται από παντού
Ύμνοι
που όπως κάθε ύμνος
υμνούν τη μουσική
Όλα έχουν χαθεί
όσα δεν έχουν είναι δίπλα μου.
Τα ακολουθώ
να δω αν θα μου δείξουν τον δρόμο.
Όσο τα ακολουθώ
τόσο απομακρύνομαι
όσο αφήνομαι
τόσο δεν ξέρω τον δρόμο.
Μια στιγμή ίδια με όλες
Έξω από το χρόνο

Μακριά
η απόλαυση με ακινητοποιεί
Δεν είναι τόσο απόλαυση όσο έκσταση
Φωνές με καλούν
μου λένε να πάω να τις βρω
Εγώ χάνομαι μαγεμένος
Χτυπάνε αργά τη γροθιά τους στο έδαφος
Μου φωτίζουν με γλυκό φως

Εγώ τυφλώνομαι και κουφαίνομαι
Είμαστε η απόλαυση
μα είμαστε υπερεκτιμημένοι
Είμαστε άνθρωποι
και όπως κάθε άνθρωπος υμνούμε την απόλαυση
Δεν είναι τόσο η απόλαυση που υμνούμαι
όσο η έκσταση
Κάθε φορά κάνω έναν κύκλο
προσπαθώντας να φτάσω στο κέντρο
Κάθε φορά που φθάνω
κάθε φορά το κέντρο αλλάζει
Εκατομμύρια χρόνια προσπαθώ
μα κάθε φορά πεθαίνω
Περπατάω στην έρημο
δίχως νερό
Γυμνός
Μία καμήλα με ακολουθεί
και ο ήλιος καίει
Περπατάω στο ρυθμό της μουσικής
Μόνος
Ο λαβύρινθος έχει στηθεί
Οι τοίχοι του πιο μεγάλοι και πιο δυνατοί
Αόρατος στέκει και σε παγιδεύει
Έχω σταματήσει να σκέφτομαι
Ξέρω ότι δεν θα φθάσω ποτέ
Ξέρω ότι δεν θα σταματήσω ποτέ
δεν πιστεύω
Δεν κουτσαίνω
Είμαι τα πάντα γύρω μου
Ότι δεν είμαι δεν υπάρχει
Σε ότι δεν υπάρχει θέλω να πάω
Θέλω να δω
Θέλω να θαυμάσω
Μερικές φορές οι ύμνοι επιταχύνουν
Τότε εγώ αρχίζω και τρέχω
Μακρύ το ταξίδι αλλά μόνο αυτό έχω
Δεν κοιμάμαι
Δεν κατέχω
Ασημένιο ποτάμι κυλάει
Ασήμι διάφανο
με χρυσές κλωστές να το διατρέχουν
Ο ήλιος φέγγει ζεστά
και το ασήμι εξατμίζεται
Πάω από πάνω και αναπνέω
Ασήμι τρέχει στις φλέβες μου
και με καίει
Τότε ξέρω τι είναι το ασήμι
όπως ξέρω τι είναι ο αέρας
Άνδρας το σφυριλατεί
και κοιτάει με δέος
Το ασημένιο δέρμα μου λάμπει στον ήλιο
και χρυσές ρίγες τυλίγονται γύρο
Πιο λαμπερές ακόμα
Αλλά για μένα το ταξίδι δεν έχει τελειώσει
Ούτε η μουσική
Είμαι ύμνος
που χαράζεται στο μυαλό των ανθρώπων
και μένει εκέι για πάντα
Είμαι ύμνος
που υμνεί το τίποτα
Το τίποτα υμνεί και μένα
και με καθησυχάζει
με μαγεύει
Γλυκιά η μουσική
και γλυκό το δειλινό
Πάντα κοντέυω
Μα πάντα απομακρύνομαι
Πάντα γελώ και αφήνομαι

"Με το αίμα",Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Έτσι μας έμαθαν

με το αίμα
με το δικό μας αίμα
με το δικό μας θάνατο.

Σκοτωμένους μας θέλουν
για να σκοτώνουμε.

Ένα ποίημα του Γιώργου Συριανού

Μην πλησιάζεις ,είσαι αδαής 

μου έλεγαν οι ευκλεείς 

Μα ήμουνα τότε παιδί 

και δεν τους μίσησα εξαρχής.

΄΄ Τότε είναι που θέλω να ζήσω ΄΄, Νίκος Σουβατζής

Είναι κάτι στιγμές που ο χειμώνας
μοιάζει να έχει νικήσει κατά κράτος

Τότε είναι που θυμάμαι ένα χαμόγελο
που τρόμαξε τους δικαστές,
ένα γράμμα από τη φυλακή
που αποπνέει ελευθερία
και το μίσος στα μάτια των παιδιών
στις διαδηλώσεις
για τον κόσμο που κληρονόμησαν

Και είναι τότε που θέλω να ζήσω
και η ζωή μου φαίνεται μικρή


Από τη ποιητική συλλογή ΄΄Χειμερινή Ισημερία ΄΄

Μοναξιά, Πέτρος Λυγίζος

Τυλίγομαι και απόψε στο κρησφύγετο μου 

Έξω βρέχει κι η μνήμη μου 

έχει τη μουσική που χρειάζεται.

Κάτω απ' το ξύλινο ταβάνι των προγόνων μου,

ανάμεσα σε σκισμένα λευκά χαρτιά ,

κρατώντας σφιχτά τη πέννα που δε μου χάρισες ποτέ,

σχεδιάζω σωσίβια λέμβο με αρχαίους κωπηλάτες

μιαν ανεμόσκαλα με θέα τον ουρανό 

και-για φαντάσου -έναν άνθρωπο να με κρατά ... 

πηγή ( από τη ποιητική συλλογή " Η αφηρημένη ταχύτητα της ζωής", εκδόσεις το ανώνυμο βιβλίο ,Απρίλιος 2015)

"Η Σιωπή του Έρωτα" Oscar Wilde, Απαγγελία Μαριάντζελα Γκίντη

Έτσι όπως συχνά ο ήλιος με την εντυπωσιακή του λάμψη
διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται
στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει
ούτε ένα τραγουδι από το αηδόνι
έτσι η ομορφιά σου μου σφραγίζει τα χείλη
και κάνει παράφωνα για μένα τα πιο όμορφα τραγούδια

Κι όπως την αυγή πάνω από τα λιβάδια
περνά ο άνεμος με τα ορμητικά του φτερά
και σπάει τα καλάμια με τα δυνατά φιλιά του
που αυτά μόνο, μπορούν να γίνουν όργανα τραγουδιού
έτσι τα ορμητικά μου πάθη, παραδέρνουν συνέχεια μέσα μου
και η τόσο μεγάλη αγάπη κάνει την αγάπη μου βουβή

Όμως τα μάτια μου σου έδειξαν εσένα
γιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη
πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος
και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε
εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία
κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια
φιλιά που δεν σου έδωσα, τραγούδια που δεν σου είπα.
Oscar Wilde -η Σιωπη του έρωτα ....

Απόσπασμα από Κατερίνα Γώγου

"Συμμετρία "- Χρήστος Δεμηρόπουλος

 

 

 

 

 

 

 

 

Θα είσαι ήρεμος σ’ εκείνο το μέρος
που ακόμα αναβλύζουν πηγές
και τα κλαδιά σπάζουν
από τον αέρα και το βάρος τους.

Θα νιώθεις άνθρωπος της γης
όταν θα αυτοσχεδιάζεις
με φυσικά υλικά
και δε θα χρειάζεται να επιλέγεις
μέσα από πολλά κορμιά
τη συντροφιά σου.

Θα είσαι ήρεμος
όταν πια δε θα σε καταδιώκει η μέρα.

Τα πρωινά δεν θα είναι πια περίπλοκα.
Όλα θα έχουν τη δική τους
Συμμετρία

 

 

 

Σημείωση

 

Από τη ποιητική συλλογή ¨Η ατελέστερη μορφή " που κυκλοφορεί από το βιβλιοπωλείο ακυβέρνητες πολιτείες στη Θεσσαλονίκη

" Οι πληγές" - Γρηγόρης Σακαλής

 

 

 

 

 

 

Ήρθες σπίτι μου
 μέσα στα αίματα.
Σε πήρα αγκαλιά
σε έπλυνα
σου φόρεσα ρούχα καθαρά
σ’ έβαλα να ξαπλώσεις.
Ύστερα με ζήτησες
ήρθα δίπλα σου
και ξάπλωσα
έψαξα να βρω
τις πληγές σου
μα τι παράξενο
σ’ όλο σου το σώμα
δεν βρήκα καμιά.
Μου έκανες νόημα
έσκυψα το κεφάλι
και μου ψιθύρισες
στ’ αυτί
λέξεις-πληγές
λέξεις-μαχαίρια
έτσι κατάλαβα
ποιες ήταν οι πληγές σου.

 

 

πηγή

"Με την πρώτη σταγόνα της βροχής ", Οδυσσέας Ελύτης

ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ !!!

 

 

 

 

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!
Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα
Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας
τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας
τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα
Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι
τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.
Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα
ΠΗΓΗ

Κατερίνα Γώγου-"Α ρε σύντροφε"

A ρε Σύντροφε πόσο μας λείπεις... Ο καιρός σκουλήκιασε πυρηνικές δοκιμές, λαϊκά μέτωπα, μπορντέλα και πολυεθνικές, δεν μας αφήνουνε ν’ αγαπήσουμε. A ρε Σύντροφε πόσο μας λείπεις... Τα ξέρεις, τι να σου πω. Και μετά συνεργαστήκανε. Στην Κίνα, Γενάρης του `77, σφάζουν εργάτες A, ρε Σύντροφε γιατί δεν πρόσεχες γιατί δεν πρόσεχες πιο πολύ; Εδώ, τα ίδια. Κρύβονται στο καβούκι τους οι άνθρωποι. Αχ και να `ξερες ρε Σύντροφε τι βαρύ φορτίο κουβαλάμε... Έτσι καί λίγο φανείς μπόσικος πέρασες απέναντι. A, ρε Σύντροφε γιατί δεν πρόσεχες γιατί δεν πρόσεχες πιο πολύ; A ρε Σύντροφε που δεν πρόδωσες ζούμε την βαρβαρότητα.

πηγή

"ΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΙΗΤΗ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΝΩΡΙΣ"

'Ενα αφιέρωμα στον φοιτητή ιατρικής  και πρόεδρο της ΕΦΕΚ Αθήνας Παναγιώτη Σωφρονίου 

"Φίλε μου, θα ξαναϊδωθούμε", βέβαιος ότι
εκείνοι αναχωρούν πια για την άβυσσο.
Άλλοτε σιωπηλός, στυγνός, όταν, σκυμμένος,
κουράζεται ερευνώντας μακρινούς θανάτους,
θύελλες βιαστικές, παιγνιώδη σκότη.

( Γεραλής Γιώργος)

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ !!!!!!!!!!!!!!!!

''Το δέντρο", Δ.Π Παπαδίτσας

Αυτό το δέντρο είναι τα μαλλιά σου νομίζω
Που από καιρό μέσα μου
Έγιναν φωλιές
Με αυγά πουλιών
Ερπετών
Νυχτών
Είναι το χέρι μου
Που χρόνια μπαινοβγαίνει εντός σου
Ή και σε σφίγγει και σου βγάζει το κουκούτσι
Είναι η ματιά μου που σαν κλωστή
Μαύρη κίτρινη πράσινη κόκκινη – όχι γαλάζια
Κεντάει στα πόδια σου
Σκηνές ιστορικών μαχών
Οι ρίζες του είναι
Αυτοκτονίες νέων
Όχι γι αστείες υποθέσεις
Αλλά γιατί
Κάποτε οι Σουλτάνοι αποκοιμήθηκαν πλάι τους
Και μόνο τα φύλλα αυτού του δέντρου
Είναι όπως τα ξέρουν όλοι
Και πιο πολύ οι βοτανολόγοι
Που ξέρουν τη χημεία της χλωροφύλλης.

Χειμώνας - Μίλτος Σαχτούρης

Τί ὡραῖα ποὺ μαραθῆκαν τὰ λουλούδια
τί τέλεια ποὺ μαραθῆκαν
κι αὐτὸς ὁ τρελὸς νὰ τρέχει στοὺς δρόμους
μὲ μιὰ φοβισμένη καρδιὰ χελιδονιοῦ
χειμώνιασε καὶ φύγανε τὰ χελιδόνια
γέμισαν οἱ δρόμοι λάκκους μὲ νερὸ
δυὸ μαῦρα σύννεφα στὸν οὐρανὸ
κοιτάζονται στὰ μάτια ἀγριεμένα
αὔριο θὰ βγεῖ στοὺς δρόμους καὶ ἡ βροχὴ
ἀπελπισμένη
μοιράζοντας τὶς ὀμπρέλλες της
τὰ κάστανα θὰ τὴ ζηλέψουν
καὶ θὰ γεμίσουν μικρὲς κίτρινες ζαρωματιὲς
θὰ βγοῦν κι οἱ ἄλλοι ἔμποροι
αὐτὸς ποὺ πουλάει τ᾿ ἀρχαῖα κρεβάτια
αὐτὸς ποὺ πουλάει τὶς ζεστὲς-ζεστὲς προβιὲς
αὐτὸς ποὺ πουλάει τὸ καυτὸ σαλέπι
κι αὐτὸς ποὺ πουλάει θῆκες ἀπὸ κρύο χιόνι
γιὰ τὶς φτωχὲς καρδιές

Πηγή

"Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ", Γιάννης Πετράκης

 

«Ο ουρανός θα κοκκινίσει από το αίμα», είπε το ατσάλι. Η φωτιά συμφώνησε. «Ο ουρανός θα κοκκινίσει από την ιδέα», είπε το σφυρί. Το δρεπάνι συμφώνησε. «Προσέξτε μην κοκκινίσει από ντροπή», συμβούλευσε στωικά, με την τεράστια εμπειρία του σε χτυπήματα, το αμόνι. 

[Από τη συλλογή Έρημος, εκδ. Γαβριηλίδη, Αθήνα 2013. ]

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΡΕΝΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Ένα ποίημα από τη συλλογή "Μεταβάσεις" της Ρένας Τριανταφύλλου (Εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές, 2013). Ακολουθεί μία εφ' όλης της ύλης συνέντευξη της ιδίας στο ιστολόγιό μας για την πρώτη της ποιητική συλλογή, το "μαζί" και το "χώρια" και το(ν) κάθε "αναπόδραστο" απέναντι...


Όπερ σημαίνει



Ανάμεσα σε αποσιωπητικά

θα τοποθετήσω τις σχέσεις

και τις πράξεις μου,

να πάρουν από την ενέργεια της σιωπής

και να αποθορυβήσουν το μαζί

των χρόνων που μας κόστισα.





 ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ
http://poihsh-logotexnia.blogspot.gr/2013/12/blog-post_743.html 

Μιλούσες για πράγματα - Γιώργος Σεφέρης

Μιλοῦσες γιὰ πράγματα ποὺ δὲν τἄ ῾βλεπαν κι αὐτοὶ γελοῦσαν

Ὅμως νὰ λάμνεις στὸ σκοτεινὸ ποταμὸ
Πάνω νερὰ
Νὰ πηγαίνεις στὸν ἀγνοημένο δρόμο
Στὰ τυφλά, πεισματάρης
Καὶ νὰ γυρεύεις λόγια ριζωμένα
Σὰν τὸ πολύροζο λιόδεντρο
Ἄφησε κι ἂς γελοῦν
Καὶ νὰ ποθεῖς νὰ κατοικήσει κι ὁ ἄλλος κόσμος
Στὴ σημερινὴ πνιγερὴ μοναξιὰ
Στ᾿ ὀρφανισμένο του ὁ πάρο
Ἄφησέ τους

Ὁ θαλασσινὸς ἄνεμος κι ἡ δροσιὰ τῆς αὐγῆς
Ὑπάρχουν χωρὶς νὰ τὸ ζητήσει κανένας.

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή