ΜΠΟΜΠ ΝΤΥΛΑΝ,"ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΒΡΟΧΗ ΘΑ ΠΕΣΕΙ"

Πού πήγες, γιε μου γαλανομάτη;
Πού πήγες, αγαπημένο μου παιδί;
Σκόνταψα στις πλαγιές δώδεκα βουνών καταχνιασμένων,
περπάτησα και σύρθηκα σ’ έξι στριφτές λεωφόρους,
βάδισα ανάμεσα σ’ εφτά θλιμμένα δάση,
βγήκα μπροστά σε μια ντουζίνα ωκεανούς νεκρούς,
πήγα δέκα χιλιάδες μίλια στο στόμα ενός νεκροταφείου,
και μια δυνατή, μια δυνατή
μια δυνατή βροχή θα πέσει.

Τι είδες, γιε μου γαλανομάτη;
Τι είδες, αγαπημένο μου παιδί;
Είδα ένα νεογέννητο μωρό με λύκους άγριους ολόγυρά του,
είδα μια λεωφόρο από διαμάντια και κανένας δεν ήταν εκεί,
είδα ένα μαύρο κλαρί να στάζει συνέχεια αίμα,
είδα ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους με τα σφυριά τους ματωμένα,
είδα μια άσπρη ανεμόσκαλα σκεπασμένη με νερό,
είδα δέκα χιλιάδες ρήτορες που μίλαγαν σπασμένα,
είδα τουφέκια και κοφτερά σπαθιά σε μικρών παιδιών τα χέρια,
και μια δυνατή, μια δυνατή
μια δυνατή βροχή θα πέσει.

ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΝΟΒΑΛΙΣ "ΥΜΝΟΙ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ"

ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ 

 

Κορυφαίο έργο του πρώιμου ευρωπαϊκού ρομαντισμού, οι "Ύμνοι στη νύχτα" (1799-1800) ξεκινούν ως υμνολόγηση του φωτός, γρήγορα όμως γίνονται λόγος εκστατικός για τη Νύχτα. Εγκαινιάζονται ως ερωτικό εγκώμιο, όμως τελειώνουν ως θρησκευτικός ψαλμός. Έχουν αφετηρία τους το επιτάφιο πένθος, ολοκληρώνονται όμως ως θεία δοξολογία. Στο ξετύλιγμά τους, η νεκρή Αγαπημένη ταυτίζεται με τον Εσταυρωμένο, ενώ η Νύχτα και οι κόσμοι της ευλογούνται ως μήτρα των πάντων, ως άλλη Πλατυτέρα που περιβάλλει τους Ουρανούς. Ο θάνατος αναγορεύεται σε πέρασμα σωτήριο προς την αιώνια ζωή.

Το σύμπαν των Ύμνων είναι χριστιανικό αλλά και ευρύχωρο. Αγκαλιάζει μέσα του όλη σχεδόν την ελληνική μυθολογία, από τους δεσμούς Τιτάνες ως ιλαρή μορφή του Διονύσου. Απλώνεται από τη Μεσόγειο ως τις μακρινές Ινδίες. Όμως, η ιστοριονομία του Νοβάλις είναι αισιόδοξη και συνδυαστική. Αρχαίοι, Μέσοι και Νέοι Χρόνοι συγχωνεύονται σε μία νέα υπερχρόνια μορφή, μια ιδεαλιστική ουτοπία.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

 Μα πρέπει πάντα η αυγή να επιστρέφει; Δεν θα τελειώσει ποτέ αυτή η γήινη δυναστεία; Βέβηλη η μέριμνα για τα καθημερινά κατασπαράζει την ουράνια έλευση της νύχτας. Δεν θα αφεθεί ποτέ η μυστική θυσία της αγάπης στην αιώνια φλόγα; Το φως μετρήθηκε στον Χρόνο του· όμως η νύχτα άχωρη και άχρονη εξουσιάζει. -Κι ο ύπνος διαρκεί το Αιώνιο. Ω ύπνε ιερέ, μην στέργεις τόσο σπάνια τον αφοσιωμένο Υπηρέτη της νύχτας, μέσα σε αυτό το επίγειο έργο των ημερών. Μόνο οι τρελοί σε παρανοούν και δεν γνωρίζουν τίποτε από σένα, παρά τον ίσκιο, που επάνω μας σπλαχνίζεσαι, σε εκείνο το λυκόφως της αληθινής νύχτας: δεν σε αισθάνονται στον χρυσό κατακλυσμό των σταφυλιών -στο λάδι το θαυμάσιο της αμυγδαλιάς και στον σκούρο χυμό της παπαρούνας˙ δεν ξέρουν ότι εσύ ανασαίνεις στα τρυφερά στήθη του κοριτσιού και φτιάχνεις από την αγκαλιά του έναν ουρανό -δεν υποπτεύονται καν ότι εσύ αντιβαίνεις, από ιστορίες παλιές, ο άπλετος ουρανός, και φέρεις το κλειδί για τις οικίες των Μακαρίων, άλαλος Αγγελιαφόρος των πιο μεγάλων μυστικών.

 ΠΗΓΗ

Ναζίμ ΧΙΚΜΕΤ, «ΚΥΡΙΑΚΗ»

Σήμερα είναι Κυριακή

Για πρώτη φορά με άφησαν σήμερα και βγήκα στη λιακάδα

Δε μου ‘τυχε ποτέ σε όλη τη ζωή μου

Να μείνω έτσι ακίνητος κοιτάζοντας ψηλά τον ουρανό

Και ν’ απορώ που είναι τόσο μακριά μου

Τόσο γαλάζιος, τόσο απέραντος

Έκατσα κατάχαμα γεμάτος σεβασμό

Κι ακούμπησα την πλάτη στον ασβεστωμένο τοίχο.

Και τούτη τη στιγμή δε μπαίνει ζήτημα

Να ριχτώ στα κύματα, μήτε μς νοιάζουν οι αγώνες

Μήτε που σκέφτομαι καθόλου τη λευτεριά και τη γυναίκα.

Η γη, ο ήλιος, κι εγώ μέσα στον ήλιο ευτυχισμένος.

(Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, εκδ. Ελληνικά γράμματα)

ΠΗΓΗ

Λωτρεαμόν," Από τα Άσματα του Μαλντορόρ "

Γέρο-ωκεανέ, με τα κρυστάλλινα κύματα, με τις γαλάζιες γραμμές που βλέπει κανείς πάνω στις ροζιασμένες των μούτσων πλάτες αναλογικά μοιάζεις ? ένα τεράστιο μπλε σημάδι πάνω στο σώμα της γης είσαι: αυτή η παρομοίωση μ’ αρέσει. Γι αυτό, στην πρώτη σου θέα, μια μακριά πνοή θλίψης, που θα την πέρναγε κανείς για μουρμουρητό της αύρας, περνάει, ανεξίτηλα χνάρια στις βαριά κλονισμένες ψυχές αφήνοντας, και συ ξαναφέρνεις στη θύμηση των εραστών σου, που δεν το αντιλαμβάνονται πάντα, το σκληρό αρχίνισμα τ’ ανθρώπου, τότε που πρωτογνωρίζει τον πόνο για να μην τον αποχωριστεί ποτέ πια.
Σε χαιρετώ, γέρο-ωκεανέ !

Γέρο-ωκεανέ, το σύμβολο της απαραλλαξίας είσαι: για πάντα ίδιος με τον εαυτό σου. Δεν αλλάζεις μ’ έναν τρόπο ουσιαστικό κι αν τα κύματά σου σε κάποιαν άκρη μανιάζουν, σε μιαν άλλη, λιγάκι πιο πέρα, την πιο τέλεια γαλήνη παρουσιάζουν. Δεν είσαι σαν τον άνθρωπο εσύ, που σταματάει στο δρόμο να χαζέψει δυο σκυλιά που απ’ το σβέρκο αρπαχτήκαν, μα δε σταματά όταν περνά μια κηδεία ? που το πρωί στα κέφια του είναι και το βράδυ κατσούφης ? που γελάει σήμερα κι αύριο κλαίει.
Σε χαιρετώ, γέρο-ωκεανέ !

Γέρο-ωκεανέ, τα νερά σου πικρά είναι. Έχουν την ίδια γεύση με τη χολή που διυλίζει η κριτική για τις καλές τέχνες, για τις επιστήμες, για όλα. Αν κάποιος έχει ταλέντο, ηλίθιο τον βγάζουν ? αν κάποιος όμορφη κορμοστασιά έχει, φριχτός καμπούρης γίνεται. Σίγουρα, πολύ πάνω στον άνθρωπο οι ατέλειές του θα πρέπει να βαραίνουν για να τις κρίνει έτσι, κι ας φταίει ο ίδιος για τα τρία τέταρτα απ’ αυτές !
Σε χαιρετώ, γέρο-ωκεανέ !

…Πες μου, λοιπόν, αν είσαι συ το λημέρι του πρίγκιπα του σκότους. Πες το μου…πες το μου, ωκεανέ ( μονάχα σε μένα, για να μη λυπήσεις αυτούς που μέχρι τώρα άλλο από αυταπάτες δε γνώρισαν), κι αν αυτό που ξεσηκώνει τις θύελλες και τ’ αλμυρά σου νερά ψηλά μέχρι τα σύννεφα εξακοντίζει η ανάσα του Σατανά είναι. Να μου το πεις πρέπει γιατί χαρά μεγάλη θα μου δώσει να μάθω πως τόσο κοντά στον άνθρωπο η κόλαση είναι. Αυτή τη στροφή με τούτη την παράκληση να τελειώσω θα ’θελα. Γι αυτό, για ακόμη μια φορά, να σε χαιρετήσω και ν’ αποχαιρετήσω θέλω! Γέρο-ωκεανέ, με τα κρυστάλλινα κύματα… Απ’ τα πολλά δάκρυα τα μάτια μου μουλιάζουν και να συνεχίσω δύναμη δε μου μένει, γιατί το νιώθω πως έφτασε η στιγμή κοντά στους ανθρώπους με το κτηνώδικο πρόσωπο να γυρίσω ? όμως…κουράγιο ! Μια μεγάλη προσπάθεια ας κάνουμε και, με συναίσθηση του καθήκοντος, στη μοίρα μας επάνω σε τούτη τη γη ας ανταποκριθούμε.
Σε χαιρετώ, γέρο-ωκεανέ.




ΠΗΓΗ

J o h n D o n n e, "Όταν απ’ τα χτυπήματα της περιφρόνησής σου …"

Ο Βρυκόλακας

.

Όταν απ’ τα χτυπήματα της περιφρόνησής σου, κακούργα, θα παραδώσω την  ψυχή,

Συ θα πιστέψεις πως μ’ έχεις πια για καλά ξεφορτωθεί,

Και μένα και τα πείσματά μου.

Όμως τότε θάναι που θάρχεται η σκια μου να σε βασανίζη μέσα στο κρεββάτι,

Και θα σε βλέπη, ψεύτικια παρθένα, πεσμένη σε χειρότερη αγκαλιά.

Η καντήλα σου τα’ αργοπεθαίνη και θα τρεμοσβύνη,

Κι’ ο άντρας, όπου θα σε νέμεται, ξεθεωμένος,

Βάζοντας με νου του, αν τυχόν τονέ σκουντήσεις ή του δώσεις τσιμπιές για να ξυπνήση,

Πως ζητάς κι’ άλλο,

Θα καμωθή πως δεν σε κατάλαβε και θα γυρίση απ’ αλλού,

Κι’ εσύ, έρημη και σκότεινη, θα νοιώσης την εγκατάλειψή σου,

Κρύος ιδρώτας θα σε περιχύνη σαν τον κρύο τον υδράργυρο :

Μα την αλήθεια, συ θάσαι πιο πραγματικός βρυκόλακας απ’ ό,τι θάμαι γω.

Κι’ αυτά όπου φυλάγω για τότε να σου πω, δε σου τα λέω από σήμερα,

Μήπως και το σκεφής κι αλλάξης τρόπους. Τώρα όπου πια δε σ’ αγαπώ,

Τόχω καλλίτερο να σε δω κάποτες να λυώνης όλο πίκρα,

Παρά να χρεωστώ και το παραμικρό στις απειλές μου.

 

 

 

ΠΗΓΗ

"ΣΟΝΕΤΟ 8" - ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

Αν δε τύχαινε να χεις μάτια με χρώμα φεγγαριού

με χρώμα μέρας όλο δουλειά ,φωτιά και χώμα,

και δεμένη τ'αγέρα τη σβελτοσύνη να' χεις,

αν δε τύχαινε να' σαι κεχριμπαριού βδομάδα,

αν δεν ήσουν η κίτρινη στιγμή που το φθινόπωρο

σκαρφαλώνει από τις περικοκλάδες

κι αν δεν ήσουν ψωμί που ευωδιαστή η σελήνη

το φτιάχνει σεργιανόντας στον ουρανό τ'αλεύρι,

ω,λατρεμένη δε θα σ'αγαπούσα!

Στην αγκαλιά σου αγκαλιάζω αυτό που υπάρχει,

χρόνο και άμμο και της βροχής το δέντρο,

και ζουν τα πάντα για να ζήσω εγώ:

χωρίς να πάω μακριά βλέπω τα πάντα:

όλα όσα ζουν τα βλέπω στη ζωή σου.

ΠΗΓΗ

ΑΠΟ ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΕΡΩΤΙΚΑ ΣΟΝΕΤΑ (ΔΙΓΛΩΣΣΗ ΕΚΔΟΣΗ ,ΙΣΠΑΝΙΚΑ -ΕΛΛΗΝΙΚΑ)

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΟΝΕΤΟ 8 ΣΕΛ.37

ΜΕΤ. ΗΛΙΑΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΗΛΙΑΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ

ΑΘΗΝΑ ,ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2010

"Εκλεκτοί" - W.B. YEATS

Η μοίρα της αγάπης είχε κληρωθεί.Αυτό έμαθα

παλεύοντας για μια εικόνα στην οδό

του περιδινουμένου κύκλου των Ζωδίων.

Ποτέ σχεδόν δεν άγγιξε το σώμα μου,

ποτέ σχεδόν δε βούτηξε από τη Δύση

ούτε που βγήκε υπόγειον αναπαμό

στα μητρικά μεσάνυχτα της αγκαλιάς μου

πριν τον ξανορίξω στη βόρεια τροχιά του

και φάνταζα ορθή και ας πλάγιαζα στην κλίνη

Πάλεψα με τον τρόμο της αυγής,

αυτό διάλεξα για κλήρο!Σαν με ρωτά

ποιάν άκρα ηδονή βρήκα σε άντρα

καμιά κοπέλα νιόπαντρη, το λόγο φέρνω

σ'εκείνη την ασάλευτη σιγή

όθε η καρδιά του φάνταζε καρδιά μου

καθώς μας έπαιρνε μαζί το ρεύμα το θαυματουργό

όθε-κατά πως έγραψε και ένας σοφός αστεροκόπος-

ο κύκλος των Ζωδίων μεταβάλλεται σε σφαίρα .

μετ.ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΕΡΒΑΣ

ΠΗΓΗ

ΣΠΟ ΤΑ 70 ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 

ΤΟΥ W.B YEATS

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΣΤΙΑ

Ένα ερωτικό πείραμα (απόσπασμα) - Alexander Kluge

Ένα ερωτικό πείραμα

Ως το φθηνότερο μέσο, για να διεξαχθεί μαζική στείρωση στα στρατόπεδα, εμφανίστηκε το 1943 η ακτινοβολία με ακτίνες Ραίντγκεν. Ήταν αμφίβολο αν η επιτευχθείσα με αυτόν τον τρόπο ατεκνία ήταν μόνιμη. Φέραμε σε επαφή έναν κρατούμενο άρρενος και έναν θήλεος φύλου σε ένα πείραμα. Η προβλεπόμενη γι’ αυτό αίθουσα ήταν μεγαλύτερη από τα περισσότερα άλλα κελιά, στρώθηκε με χαλιά της διεύθυνσης του στρατοπέδου. Η ελπίδα ότι οι κρατούμενοι μέσα στο γαμήλια εξοπλισμένο κελί τους θα ικανοποιούσαν το πείραμα δεν εκπληρώθηκε.

Γνώριζαν για την επακόλουθη στείρωση;

Αυτό δεν ήταν δυνατόν να το εικάσουμε. Οι δύο κρατούμενοι κάθονταν σε διαφορετικές γωνίες της αίθουσας που ήταν επενδυμένη με ξύλο και στρωμένη με χαλί. Από το φινιστρίνι, το οποίο εξυπηρετούσε την έξωθεν παρακολούθηση, δεν ήταν δυνατόν να διακρίνουμε αν είχαν μιλήσει μεταξύ τους από τη στιγμή που τους φέραμε σε επαφή. Δεν διεξήγαν εν πάση περιπτώσει διαλόγους. Αυτή η παθητικότητα ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστη, επειδή υψηλόβαθμοι επισκέπτες είχαν δηλώσει ότι θα παρευρεθούν για την παρακολούθηση του πειράματος· για να επισπευτεί η διεξαγωγή του πειράματος, ο γιατρός του τάγματος και διευθύνων του πειράματος διέταξε να αφαιρεθούν τα ρούχα από τους δύο κρατουμένους.

SYLVIA PLATH - " ΚΑΛΟΣΥΝΗ"

Ποιητές και ποιήματα:

---

Απόδοση από τα αγγλικά: Κλεοπάτρα Λυμπέρη

 

 

H Καλοσύνη γλιστράει γύρω απ το σπίτι μου.

Η κυρά Καλοσύνη είναι τόσο καλή!

Τα μπλε και κόκκινα πετράδια των δαχτυλιδιών της αχνίζουν

Μες στις βιτρίνες, οι καθρέφτες

Γεμίζουν χαμόγελα.

 

Τι είναι τόσο αληθινό όσο το κλάμα ενός παιδιού;

Ίσως το κλάμα ενός λαγού να ναι πιο άγριο

Όμως δεν έχει ψυχή.
Η ζάχαρη θεραπεύει τα πάντα, έτσι λέει η Καλοσύνη.

Η ζάχαρη είναι αναγκαίον ρευστόν,

 

Οι κρύσταλλοί της μικρό κατάπλασμα.

Ω Καλοσύνη, Καλοσύνη

Που με γλύκα μαζεύεις κομμάτια!

Τα γιαπωνέζικα μεταξωτά μου, απελπισμένες πεταλούδες,

Μπορεί να καρφιτσωθούν όποτε να ναι, έχοντας πάρει

                                                                             αναισθητικό.

 

Και να σου έρχεσαι, μ ένα φλιτζάνι τσάι

Στεφανωμένο με ατμούς.

Ο αιμάτινος πίδακας είναι ποίηση,

Τίποτε δεν τον σταματάει.

Μου δίνεις να κρατήσω δυο παιδιά, δυο τριαντάφυλλα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ

Μικρός Μύθος - Φραντς Κάφκα

 
"Αχ" είπε το ποντίκι , ''ο κόσμος στενεύει κάθε μέρα. Στην αρχή ήταν τόσο πλατύς που φοβόμουν, συνέχισα να τρέχω, και χάρηκα όταν είδα τελικά στο βάθος δεξιά και αριστερά τοίχους, αλλά οι μακρινοί αυτοί τοίχοι συγκλίνουν με τόση ταχύτητα που έφτασα ήδη στο τελευταίο δωμάτιο και εκεί στη γωνία στέκει η παγίδα και τρέχω καταπάνω της''.
"Δεν έχεις παρά να αλλάξεις κατεύθυνση'' είπε η γάτα και το έφαγε.





Πηγή: Διηγήματα και μικρά Πεζά, εκδόσεις Ροές

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Ρασιδάκη

Παραμύθι - Αρθρούρος Ρεμπώ

Ένας πρίγκηπας είχε θιγεί γιατί δεν είχε ποτέ του ασχοληθεί με κάτι έξω από την τελειότητα των χυδαίων γενναιοδωριών. Προέβλεπε εκπληκτικές επαναστάσεις του έρωτα, και υποψιάζονταν τις γυναίκες του ότι μπορούσαν κάτι καλύτερο από την ευπροσηγορία τούτη πλουμισμένη από ουρανό και πολυτέλεια. Ήθελε να δει την αλήθεια, την ώρα της ουσιαστικής λαχτάρας και της ικανοποίησης. Είτε αυτό υπήρξε μια απόκλιση από την ευσέβεια είτε όχι, το θέλησε. Κατείχε τουλάχιστον μιαν αρκετά πλατιά ανθρώπινη εξουσία.

Όλες οι γυναίκες που τον είχαν γνωρίσει δολοφονήθηκαν. Τι λεηλασία στο πάρκο του περιβολιού της ομορφιάς! Κάτω από την σπάθη, τον ευλόγησαν. Δεν παρήγγειλε καθόλου καινούριες. — Οι γυναίκες ξαναφάνηκαν.

Σκότωσε όλους αυτούς που τον ακολουθούσαν, μετά το κυνήγι ή τις οινοποσίες.

— Όλοι τον ακολουθούσαν.

Διασκέδασε σφάζοντας τα ζώα πολυτελείας. Πυρπόλησε τα παλάτια. Εφορμούσε πάνω στους ανθρώπους και τους τεμάχιζε. — Το πλήθος, οι χρυσαφένιες στέγες, τα ωραία ζώα υπήρχαν ακόμη.

Μπορεί κανείς να εκστασιάζεται στο χαλασμό, να ξανανιώνει από την θηριωδία! Ο λαός δεν μουρμούρισε. Κανείς δεν προσέφερε την συνδρομή των βλεμμάτων του.

Κάποιο βράδυ κάλπαζε περήφανα. Ένα Πνεύμα φάνηκε μίας άφατης ομορφιάς, ακόμη και ανομολόγητης. Από την φυσιογνωμία και την στάση του έβγαινε η υπόσχεση ενός έρωτα πολλαπλού και περίπλοκου! μιας ευτυχίας ανείπωτης, σχεδόν ανυπόφορης! Ο Πρίγκιπας και το Πνεύμα εκμηδενίστηκαν πιθανόν μέσα στην ουσιαστική υγεία. Πως θα μπορούσαν να μην πεθάνουν απ' αυτήν;

Μαζί λοιπόν πέθαναν.

Αλλά ο Πρίγκιπας αυτός απεβίωσε, στο παλάτι του, σε μια συνηθισμένη ηλικία. Ο Πρίγκιπας ήταν το Πνεύμα . Το Πνεύμα ήταν ο Πρίγκιπας.

 

  Η σοφή μουσική παραμελεί την λαχτάρα μας.

 

 

 

 

 

 

Εκλάμψεις, μετάφραση: Αλέξης Ασλάνογλου, Εκδόσεις Ηριδανός

 

"Η αγρύπνια των Φίννεγκαν", σε ελληνική μετάφραση

Το πιο… "ανενόητο" έργο στην παγκόσμια πεζογραφία μετέφρασε από τα αγγλικά στα ελληνικά, για πρώτη φορά, ένας γιατρός-εραστής της λογοτεχνίας.

Πρόκειται για το λογοτέχνημα του Ιρλανδού Τζέημς Τζόυς "Η αγρύπνια των Φίννεγκαν", που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κάκτος, σε πιστή μετάφραση από τον Ελευθέριο Ανευλαβή.

Δύο τόμοι, ο πρώτος 755 σελίδες και ο δεύτερος 844 - σύνολο 1.599 σελίδες, με πάνω από 20.000 υποσέλιδες σημειώσεις, για να μπορέσει ο Έλληνας αναγνώστης να πλησιάσει αυτό που έχει χαρακτηριστεί ως το μαύρο διαμάντι της λογοτεχνίας - περισσότερο πολύπλοκο γλωσσικά και από τον περίφημο "Οδυσσέα" του Τζόυς.

Διαβάζοντάς το, βρίσκεσαι μπροστά στο πιο βαθύχρωμο, σατυρικό, παιγνιώδες, ελευθεριάζον, ανατρεπτικό, αινιγματικό, ειρωνικό, εκκεντρικό, αλληγορικό, ακατανόητο και αταξινόμητο βιβλίο του σύμπαντος κόσμου της γραφής.

Είναι βιβλίο μυθοπλασίας - αλλά όχι μόνο μυθοπλασίας. Είναι μελέτημα θεολογίας - αλλά όχι μόνο θεολογίας. Είναι εγχειρίδιο φιλοσοφίας - αλλά όχι μόνο φιλοσοφίας. Είναι επιτομή της ιστορίας - αλλά όχι μόνο της ιστορίας. Είναι δοκίμιο κοινωνιολογίας - αλλά όχι μόνο κοινωνιολογίας.

Είναι όλα αυτά μαζί. Και παραλλήλως είναι… αστρολογία, αλχημεία, μυστήριο, σεξουαλικότητα, ανθρωπολογία.

Από μορφική δομή και υφολογία συνιστά ένα παραλήρημα πολυσύνθετων λέξεων και εννοιών. Είναι ένα όνειρο όπου τα πάντα επιτρέπονται και τα πάντα ανατρέπονται. Όλα συμβαίνουν στη διασταύρωση της πραγματικότητας και του ύπνου. Εκεί όπου, αυτά που κρύβει ο άνθρωπος στο φως της μέρας, βγαίνουν χωρίς ενοχές και σεργιανίζουν απολαμβάνοντας την προκλητική ελευθερία της νύχτας. Εκεί που η αέναη ψυχή αναμετράται με τη λατρεία του σώματος, δείχνοντας τον άνθρωπο σε όλο του το μεγαλείο και σε όλη του την κατάπτωση.

Ο μεταφραστής, στην εκτεταμένη εισαγωγή του μας εξηγεί ότι, ναι μεν τα πρόσωπα του έργου είναι δύο πρωταγωνιστές αλλά ταυτόχρονα είναι ένας και πολλοί: ο ΝΟΚ (Να ο Καθένας) και η σύζυγός του ΑΛΠ (Άννα Λίβια Πλούραμπελ ). Ο ΝΟΚ, ο μεγάλος κάποιος μέσα στο Παν, με το όνομα Πανδοχέας είναι ο ιδιοκτήτης ενός πανδοχείου και άλλοτε είναι Κονσερβοκούτια Χάινζ Παντού, άλλοτε Χαρούν Παιδιών Αυγογεννήτορας, άλλοτε Ταπεινός Κοινός Εντομοαιμομίκτης και πάντα Αγρυπναυτιάς. Οι προσωποποιήσεις του αντιστοιχούν στον Αδάμ, στο Χριστό, στον Καίσαρα, στον Τζένγκις Χαν, στον Κρόμβελ, στον Ουέλινγκτον και στον Φίννεγκαν.

Απόσπασμα από το Βουνό της Ψυχής - Γκάο Ξινγκγιάν

Λέει ότι γέρασε, όταν το πρωί κάνει την τουαλέτα της μπροστά στον καθρέπτη. Βλέπει τις ρυτίδες, που οι κρέμες και οι πούδρες δεν καταφέρνουν να σβήσουν. Ο καθρέπτης της λέει καθαρά ότι σπατάλησε την ωραιότερη ηλικία της ζωής της. Κάθε πρωί, όταν ξυπνά, είναι καταβεβλημένη, χωρίς μορφή. Αν δεν έπρεπε να πάει στη δουλειά, θα αρνιόταν να σηκωθεί, θα αρνιόταν να δει ανθρώπους. Αλλά καθώς πηγαίνει εκεί, είναι υποχρεωμένη να έρχεται σε επαφή με κόσμο, και τότε αρχίζει να μιλάει και να γελάει· ξεχνιέται, συμφιλιώνεται λίγο με τον εαυτό της.
Λες ότι καταλαβαίνεις.

Όχι δεν μπορείς να καταλάβεις. Λέει ότι δεν μπορείς να καταλάβεις πως καταρρέει ψυχικά μια γυναίκα που ανακαλύπτει ότι ως αυτή την ηλικία δεν γνώρισε κανέναν που να την αγαπήσει αληθινά. Μόνο σαν έρχεται το βράδυ αισθάνεται θυμό. Θα ήθελε όλα τα βράδια της να είναι κλεισμένα για έξοδο ή επισκέψεις· δε μπορεί να υποφέρει τη μοναξιά. Θέλει να βιαστεί να ζήσει. Καταλαβαίνεις αυτό το συναίσθημα του επείγοντος; Όχι, δεν το καταλαβαίνεις.
Λέει ότι δεν έχει την αίσθηση της ζωής παρά μόνο όταν πηγαίνει να χορέψει, όταν ο παρτενέρ της την αγγίζει κι εκείνη κλείνει τα μάτια. Ξέρει ότι κανένας άντρας δε θα μπορέσει να την αγαπήσει. Δεν μπορεί πια να υποφέρει να τη ζυγίζουν με το βλέμμα, φοβάται τις ρυτίδες στην άκρη των ματιών, την όψη της που μεταβάλλεται μέρα με τη μέρα. Ξέρει ότι εσείς οι άντρες, όταν χρειάζεστε μια γυναίκα, ξοδεύεστε σε μελωμένα λόγια κι αφού ικανοποιηθείτε φεύγετε για άλλη, καινούργια κατάκτηση. Όταν βρείτε μία νέα και όμορφη, άμεσως αρχίζετε τα υποκριτικά σας καμώματα. Πόσο διαρκεί ωστόσο η νιότη μιας γυναίκας; Να ποια είναι η μοίρα τους. Δεν της απευθύνεις παρήγορα λόγια παρά τη νύχτα, στο κρεβάτι, όταν δεν μπορείς να δεις τις ρυτίδες της, όταν σου δίνει την ηδονή, όταν την ακούς να διηγείται! Λέει ότι ξέρει πως θα απαλλαγείς από αυτή, όλα δεν είναι παρά πρόσχημα, περιμένεις την ευκαιρία να την αφήσεις, δεν πρέπει να μιλάς.









Μετάφραση: Βίκυ Σιδηροπούλου

Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη

Ένα απόσπασμα του μονολόγου του Άμλετ από τη μετάφραση του Παύλου Μάτεση.

Το ηθικό δίλημμα του Άμλετ, να πάρει εκδίκηση για τον δολοφονημένο του πατέρα δίχως ταυτόχρονα να παραβεί τις ηθικές αρχές του, να αποδώσει δικαιοσύνη σύμφωνα με τη λογική και τον νόμο και όχι σύμφωνα με τα πάθη της συγκυρίας, είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ: το ερώτημα του Άμλετ, να ζει κανείς ή να μην ζει σε ένα κόσμο που κυβερνά η διαφθορά, σήμερα που διάφοροι αυτόκλητοι κήνσορες αναλαμβάνουν «στο όνομα του λαού» να πάρουν τη δικαιοσύνη στα χέρια τους, αποκτά συγκεκριμένη αξία για τον σύγχρονο αναγνώστη.

Η νέα τολμηρή μετάφραση του πιο γνωστού σεξπιρικού έργου από τον δοκιμασμένο και πολυβραβευμένο συγγραφέα και μεταφραστή Παύλο Μάτεση απαιτεί δικαίως τη σύγκριση με τις προηγούμενες εκδοχές.

ΑΜΛΕΤ: Ύπαρξη; Ανυπαρξία; Ιδού το ερώτημα. Τι είναι για την ψυχή το ευγενέστερο; Να ανεχτείς βέλη και λιθοβολισμό πρόστυχης μοίρας, ή να σηκώσεις όπλο ενάντια σε ωκεανό από βασανιστήρια να τους εναντιωθείς και να τα μηδενίσεις; Θάνατος. Ύπνος. Και μετά, μηδέν. Κι αν μ’ έναν ύπνο βάζω τέλος στα μαρτύρια της καρδιάς και τα χιλιάδες άλλα πράγματα που κληρονόμησε η σάρκα; Αυτό είναι ολοκλήρωση ευλαβικότατα επιθυμητή. Θάνατος. Ύπνος. Ύπνος! Α! Και ίσως όνειρα. Μάλιστα. Εδώ η εμπλοκή. Γιατί σε τέτοιον ύπνο θανάτου, τι είδους όνειρα; Ενδέχεται να έρθουν, όταν θα ’χουμε ξεφορτωθεί αυτό το σάρκινο βασανιστήριο; Αυτό μας κόβει τη φόρα· ο συλλογισμός που κάνει αβάσταχτη μία ζωή που τόσο αβάσταχτα πολύ κρατεί. Γιατί, ποιος θα υπόμενε μαστίγιο, προσβολές εγκόσμιες, την αδικία του δυνάστη, τη βρισιά του αλαζόνα ή τις μαχαιριές του περιφρονημένου έρωτα, τον νόμο που θα λειτουργήσει καθυστερημένα, την προπέτεια της Εξουσίας, τα λακτίσματα που ο νομοταγής πολίτης δέχεται απ’ τον αχρείο, όταν στο χέρι του είναι απ’ όλα αυτά να απαλλαγεί μ’ ένα μικρό, γυμνό μαχαίρι; Γιατί ποιος θ’ ανεχόταν βόγγο, βάρος και ιδρώτα μίας άχαρης ζωής, εάν ο τρόμος πως κάτι που υπάρχει μετά θάνατον ̶ η χώρα η άγνωστη που από το σύνορό της ταξιδιώτης κανείς δεν επιστρέφει ̶ μουδιάζει τη βούληση και μας καταναγκάζει να υπομείνουμε τα τωρινά μαρτύριά μας, παρά ν’ ανοίξουμε πανιά προς άλλα, άγνωστά μας; Όπου, η σκέψη μάς κάνει όλους μας δειλούς, το φυσικό χρώμα της απόφασης το απονεκρώνει η κιτρινισμένη πια χροιά της σκέψης. Και έργα υψηλής πνοής με ισχυρά φτερά, μ’ αυτήν εδώ τη σκέψη βγαίνουν από τη ροή τους, έργα πια δεν θα ονομαστούν ποτέ.





Πηγή:http://www.toposbooks.gr/contents/books_details.php?nid=122

Βρέθηκε το πρώτο παραμύθι του Αντερσεν

Το χειρόγραφο εντοπίσθηκε στα ιστορικά αρχεία του νησιού Φούνεν

Το πρώτο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν (1805-1875) θεωρούν ότι ανακάλυψαν δανοί ειδικοί σε ένα χειρόγραφο κείμενο, γραμμένο με μελάνη, το οποίο βρέθηκε σε τοπικό αρχείο. Με τίτλο «The Tallow Candle» (Το κερί  από λίπος), το χειρόγραφο εντοπίσθηκε στα ιστορικά αρχεία του νησιού Φούνεν, όπου γεννήθηκε ο δανός συγγραφέας. Βρισκόταν στο βάθος μιας αρχειοθήκης από όπου ανασύρθηκε τον περασμένο Οκτώβριο από τον ντόπιο ιστορικό Esben Brage.

Δύο μήνες αργότερα οι ιστορικοί αποφάνθηκαν, ότι το χειρόγραφο, το οποίο αποτελείται από έξι σελίδες πράγματι είχε γραφτεί από τον Αντερσεν, χρονολόγησαν μάλιστα τη συγγραφή του στα μέσα της δεκαετίας του 1820, όταν ο συγγραφέας ήταν στο τέλος της εφηβείας του. «Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι έχει γραφτεί από τον Αντερσεν», δήλωσε εξάλλου στην δανική εφημερίδα «Politiken» ο Ejnar Stig Askgaard του Μουσείου της πόλης Οντένσε. Η εφημερίδα μάλιστα έχει μεταφράσει και δημοσιεύσει το κείμενο στην αγγλική γλώσσα....

Η μάχη με τους ανεμόμυλους (απόσπασμα από τον Δον Κιχώτη) - Μιγκέλ Θερβάντες

Ο Δον Κιχώτης πέρασε δεκαπέντε μέρες στη βολή του σπιτιού του, και ασχολιόταν με τις υποθέσεις του, χωρίς τίποτα να δείχνει ότι ήθελε να ξαναρχίσει τις τρέλες του. Όλο αυτό το διάστημα κουβέντιασε πολύ με το γεωργό, το χωριανό του, έναν καλοκάγαθο άνθρωπο, αλλά χωρίς πολύ μυαλό στο κεφάλι του. Από τα πολλά που του είπε, τις τόσες υποσχέσεις που του έκανε, στο τέλος έπεισε το δύστυχο χωρικό να μπει στη δούλεψή του ως ιπποκόμος.

"Στον κήπο του αγαπημένου" - Τζελαλεντίν Ρουμί (μτφ. Κ. Κολύμβα)

Και κάτι πιο ανάλαφρο. Ετοιμαστείτε για τις «Πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι»

Aν και δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, έχει καταφέρει να σπάσει όλα τα εκδοτικά ρεκόρ...

Η συγγραφέας Έρικα Τζέιμς δήλωσε ότι πολλές από τις θαυμάστριες τής έχουν επανειλημμένως ζητήσει να γράψει ένα βιβλίο από την οπτική του ανδρικού χαρακτήρα του βιβλίου και όχι μόνο του γυναικείου.

Η τριλογία έχει πουλήσει περισσότερα από 40 εκατ αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, καταρρίπτοντας ρεκόρ που η βιομηχανία του βιβλίου είχε να δει από την εποχή του Χάρι Πότερ.

Το «Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι» είναι το πρώτο διεθνές μπεστ σέλερ που κυκλοφόρησε σε μορφή e-book, ενώ σύντομα αναμένεται και η κινηματογραφική μεταφορά του από τη Universal.

Ένα μικρό απόσπασμα από τον Μόμπι Ντικ του Χέρμαν Μέλβιλ

ΛΕΓΕ με ‘Ισμαήλ. Πριν από μερικά χρόνια —δεν έχει σημασία πόσο ακριβώς— έχοντας λίγα ή καθόλου χρήματα στο πουγκί μου και τίποτα ιδιαίτερο πού να με ενδιαφέρει στη στεριά, σκέφτηκα να ταξιδέψω λίγο στη θάλασσα και να δω το υδάτινο μέρος του κόσμου. Είναι ένας τρόπος πού έχω να διώχνω το σπλήνιασμα και να ρυθμίζω το κυκλοφοριακό. Όταν πιάνω τον εαυτό μου να στραβώνει το στόμα’ όταν μες στην ψυχή μου είναι Νοέμβρης υγρός, πού ψιλοβρέχει- όταν πιάνω τον εαυτό μου να σταματάει άθελα μπρος σε φε-ρετροπωλεία και να γίνεται ουραγός κάθε κηδείας πού συναντώ και ειδικά όταν οι υποχονδρίες μου με κυβερνούν τόσο, πού χρειάζεται ένας δυνατός ηθικός φραγμός να με εμποδίσει να βγω επίτηδες στο δρόμο και μεθοδικά να ρίξω χάμω τα καπέλα του κόσμου — τότε θεωρώ πώς ήρθε πια ή ώρα να μπαρκάρω, όσο πιο γρήγορα μπορώ. Είναι το δικό μου υποκατάστατο του πιστολιού και της σφαίρας. Μέ μια φιλοσοφική χειρονομία όλο μεγαλοπρέπεια, ό Κάτων ρίχνεται πάνω στο σπαθί του· εγώ παίρνω ήσυχα το πλοίο. Δεν υπάρχει τίποτα το εκπληκτικό σ’ αυτό. Αν το ήξεραν έφτανε- όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, με τον τρόπο τους, αργά ή γρήγορα, θα έτρεφαν πάνω-κάτω τα ίδια αισθήματα με μένα για τον ωκεανό.





Μετάφραση: Αθανάσιος Κ. Χριστοδούλου
Εκδόσεις Gutenberg



Πηγή

Ποίηση βγαλμένη από την Λογοτεχνία ''φανταστικού''...

Το παρακάτω τετράστιχο είναι απόσπασμα από ποίημα το οποίο έγραψε ο μεγάλος (ο μεγαλύτερος ίσως) συγγραφέας του φανταστικού Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ μέσω του παράφρονα Άραβα ερευνητή και ποιητή- ήρωας του Νεκρονομικόν, έργο του Λάβκραφτ.

(Κατά καιρούς κάνουμε κάποιες αναφορές και στη ''φανταστική'' λογοτεχνία γιατί αποτελεί ένα πολύ γοητευτικό ''είδος'' της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η λογοτεχνία του φανταστικού έχει πολλά να πει και φυσικά έχει κοινό δικό της που την λατρεύει. Ας μη ξεχνάμε λοιπόν και αυτό το είδος λογοτεχνίας το οποίο μάλιστα αντιπροσωπεύεται σε πολύ υψηλά επίπεδα και στην χώρα μας από συγγραφείς- ερευνητές τα ονόματα των οποίων δεν θα αναφέρουμε για να μην αδικήσουμε κάποιον σε περίπτωση παράλειψης.)

Δείτε ένα χαρακτηριστικό και όμορφο τετράστιχο παρακάτω το οποίο ενδεχομένως και να περικλείει όλη την Λαβκραφτική λογοτεχνία.

“Δεν είν’ νεκρό εκείνο

 που αιώνια μπορεί να περιμένει. 

Μα με το διάβα των παράξενων αιώνων

 ως κι ο θάνατος μπορεί να πεθαίνει”.