"Η Σιωπή του Έρωτα" Oscar Wilde, Απαγγελία Μαριάντζελα Γκίντη

Έτσι όπως συχνά ο ήλιος με την εντυπωσιακή του λάμψη
διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται
στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει
ούτε ένα τραγουδι από το αηδόνι
έτσι η ομορφιά σου μου σφραγίζει τα χείλη
και κάνει παράφωνα για μένα τα πιο όμορφα τραγούδια

Κι όπως την αυγή πάνω από τα λιβάδια
περνά ο άνεμος με τα ορμητικά του φτερά
και σπάει τα καλάμια με τα δυνατά φιλιά του
που αυτά μόνο, μπορούν να γίνουν όργανα τραγουδιού
έτσι τα ορμητικά μου πάθη, παραδέρνουν συνέχεια μέσα μου
και η τόσο μεγάλη αγάπη κάνει την αγάπη μου βουβή

Όμως τα μάτια μου σου έδειξαν εσένα
γιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη
πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος
και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε
εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία
κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια
φιλιά που δεν σου έδωσα, τραγούδια που δεν σου είπα.
Oscar Wilde -η Σιωπη του έρωτα ....

καληνύχτα με τη φωνή της Δήμητρας!

"ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ Η ΜΙΚΡΗ ΓΟΡΓΟΝΑ"

Στο τέλος του παραμυθιού,

η μικρή Γοργόνα κοίταξε κάτω στη θάλασσα το πλοίο του πρίγκιπα

και δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια της.

Οι νεράιδες του αιθέρα της ψιθύρισαν:

"Κοίταξε! Τα λουλούδια της γης περιμένουν τα δάκρυά μας να γίνουν οι πρωινές δροσοσταλίδες!

Έλα μαζί μας..."

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ Η ΜΙΚΡΗ ΓΟΡΓΟΝΑ !

"Depth Of My Soul ", - Όταν ατελείωτα χρώματα καταπίνονται από τον ήλιο!

Όταν ο κόσμος μας πέφτει σε κομμάτια
και το φως του φεγγαριού αρχίζει να κρύβεται,
σε ένα εκατομμύριο μικρά θραύσματα,
στις γωνίες του μυαλού μας.


Όταν ατελείωτα χρώματα
καταπίνονται από τον ήλιο,
σε ένα μονοπάτι γεμάτο ηχώ,
 που λίγο πριν είχαν αρχίσει.


Και βρύσες γεμάτες από λουλούδια,
στα νησιά γεμάτα δάκρυα.
Κλαίουσες και πυροτεχνήματα σε εκρηξη 
που στη συνέχεια εξαφανίζονται.


Εσείς πιστεύετε αυτό που βλέπετε,
όλα τα πράγματα που ξέρετε.
Αλλά  εσείς δεν ξέρετε
το βάθος της ψυχής μου.


Κάρμα είναι απλά ένα πλήκτρο,
ξεκλείδωμα για κάθε πύλη.
Τα μάτια είναι απλώς καθρέφτες
μας φέρνουν στη μοίρα μας.


Ο ήχος από ένα γεια,
σαν ένα φως στους τυφλούς,
την αποστολή μας σε ένα φαύλο κύκλο,
μέσω ενός κόσμου 
αποχαιρετισμοί.


Όλη η αλήθεια που ποθούμε
άκαρπη παρέλαση μας
σε ένα τσίρκο των σκιών μας
όπου παίζουν  την παντομίμα μας.


Εσείς πιστεύετε αυτό που βλέπετε
όλα τα πράγματα που ξέρετε.
Αλλά  δεν ξέρετε
το βάθος της ψυχής μου

ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΙΓΕΤΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ! ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΒΡΑΔΥ!

 

ΣΤΙΧΟΙ

Έλα να χορέψεις μαζί μου
διότι το τέλος πλησιάζει

 Έλα να χορέψεις μαζί μου
 θα μπορούσες να είσαι μια ανάμνηση.
 Έχουμε μόνο μια ζωή
 και  την αποψινή  τη νύχτα!
 Έλα να χορέψουμε
 Χόρεψε μαζί μου
 να ξέρεις ότι λυπάμαι
 για  ό,τι έχω κάνει
 τα χρόνια   της φήμη και της δόξα μας
 Πού πήγαν;Όλη τη ζωή μου έχω χαθεί

σε αυτόν τον κόσμο της θλίψηςΘα χορέψεις;
χόρεψε μαζί μου.

 Έλα χόρεψε μαζί μου
 πριν η μουσική πεθάνει
 Έλα να χορέψεις μαζί μου
 δεν υπάρχουν άλλα άλλοθι
είμαι στα αριστερά 

με το φόβο ό,τι
εδώ σε χάνω
Έλα να χορέψουμεΧόρεψε μαζί μου
 μάθε ότι λυπάμαι
 για ό,τι έχω κάνει
 Τα χρόνια  της φήμης και της δόξας μας
 Πού πήγαν
 Όλη τη ζωή μου έχω  χαθεί
 σε αυτόν τον κόσμο της θλίψης
 Θα χορέψεις;
 Χόρεψε μαζί μου
 Θα χορέψεις;

 Χόρεψε μαζί μου
 Έχουμε να δούμε αυτή την αγάπη από κάθε πλευρά
 να τη κομματιάσουμε
 και  να γυρίσουμε το μέσα έξω
 γιατί οι καρδιές μας είναι κάπου εκεί έξω
 Χαμένες στο σκοτάδι
 Ψάχνουν για μερικές απαντήσεις.



Μάθε ότι λυπάμαι
για ό,τι έχω κάνει
Τα χρόνια  της φήμης και της δόξα μας
 Πού πήγαν
 Όλη τη ζωή μου έχω  χαθεί
 σε αυτόν τον κόσμο της θλίψης
 Θα χορέψεις;
 Χόρεψε μαζί μου
 Θα χορέψεις;
 

Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΜΙΛΑ ΣΤΟ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

 ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΠΟΥ ΔΕΚΤΗΚΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΣΤΟ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ" ΜΕΤΑΒΑΣΕΙΣ" ,ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΤΑΞΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ !!

ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ ,ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ,ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ  ΦΩΝΑΖΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗ -ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ !

ΡΕΝΑ ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ  ΟΛΟΨΥΧΑ  ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ  !






Η Ρένα Τριανταφύλλου ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως καθηγήτρια Αγγλικής.Άρθρα της έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στο διαδίκτυο και ποιήματά της καθώς και πεζά έχουν φιλοξενηθεί σε λογοτεχνικά και άλλα sites. Συμμετέχει με ποιήματά της και χαϊκού (scifaiku) στις πρώτες ανθολογίες ποίησης του Φανταστικού στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Διατηρεί τη ραδιοφωνική εκπομπή N.I.CE People στο Ράδιο Βακχικόν (radiovakxikon) του λογοτεχνικού site Vakxikon.gr. Οι "Μεταβάσεις" είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.




Π.Λ: Αγαπητή Ρένα, μιας και μου επιτρέπεις τον ενικό , πες μας αρχικά δυο λόγια για τη ζωή σου. Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την ποίηση  και τι είναι αυτό που σε εμπνέει ; 

Σας ευχαριστώ πολύ καταρχάς για τη φιλοξενία σας. Τιμή μου. Επέλεξα να ασχοληθώ με την ποίηση, γιατί μου δίνει τη δυνατότητα κάθε φορά να παίζω με τις λέξεις, να επινοώ διαλόγους και σχετισμούς, να επιμηκύνω μεγέθη και να συρρικνώνω νοήματα σε στίχο έχοντας ταυτόχρονα μεγάλη δυνατότητα χρήσης συμβολισμών, τους οποίους και αγαπάω. Για μένα το ποίημα είναι ανά ορισμένες περιπτώσεις μία ήρεμη (καθησυχαστική) δύναμη και ανά άλλες ένας δυνατός κρότος. Η ανάγκη μου για επικοινωνία με ώθησε στο να γράφω, και αφού αυτό απεδείχθη θεραπευτικό και όμορφο, απλά το συνέχισα. Εμπνέομαι από πολλά και λίγα…Πολλά, γιατί όλα εκεί έξω αποτελούν συνεχώς ένα νέο εν δυνάμει ερέθισμα του συγκινησιακού μου κομματιού και λίγα, γιατί στο τέλος αυτό που απομένει είναι το “απάνθισμα” όλων αυτών (ή απλούστατα δεν είναι τα πολλά που ψάχνω πάντα σε κάθε “αναζήτηση”, αλλά ο πυρήνας. Τα λίγα και ουσιαστικά). 

Π.Λ: Πρόσφατα κυκλοφόρησε η πρώτη σου ποιητική συλλογή με τίτλο "Μεταβάσεις" από  τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Τι σημαίνουν  άραγε για εσένα οι μεταβάσεις ;

  Κάθε μετάβαση για μένα έχει διττό νόημα και ακόμα περισσότερες ατομο-κεντρικές προεκτάσεις. Δεδομένης της ετυμολογικής της σημασίας, “μετάβαση” σημαίνει “πέρασμα”, “μεταμόρφωση”, “μεταστροφή”… Αυτά τα μετά είναι που κινητοποίησαν και εμένα. Η εν δυνάμει μετά–βάση, η εκ των υστέρων βάση δεδομένων. Ένα  νέο,αν θέλετε, προσωπικό stepping stone αγγλιστί. Κάθε μεταβατικό στάδιο από τη μία φαντάζει ενδεχομένως ως ένα άχαρο στάδιο επίπονων αλλαγών και μεταστροφών της τύχης, αλλά από την άλλη το στάδιο αυτό καθεαυτό μπορεί να βιώνεται ως μία ανατοποθέτηση, άρα και ανανεωτική διαδικασία. Τα πάντα είναι θέμα οπτικής. Ορισμένοι βιώνουν τις αλλαγές ομαλά, σιωπηλά και μοναχικά και άλλοι ως μία πολύκροτη υπόθεση, ό,τι και αν αυτό μπορεί να σημαίνει. Κατά την ταπεινή μου άποψη, κάθε μετά-βαση, είναι από μόνη της ένα στάδιο αλλά και ένας διδακτικός προορισμός. Ωστόσο, δεν της έχουμε αποδώσει τα κατάλληλα εύσημα, λόγω της διαδικασίας φόβου απώλειας του ελέγχου στην οποία μας υποβάλλει. Κάθε φορά που κάποιος μεταβαίνει, προοδεύει αφού δε λιμνάζει. Δε χάνει μόνο κεκτημένα, αλλά υποδέχεται νέα κατακτητέα. Κατά συνέπεια, διπλή η ώθηση για κινητικότητα και έντονη η ανάγκη να δοθεί μια άλλη προοπτική στην κάθε  “έξοδο”, άρα και μετάβαση. 

Π.Λ: Διαβάζοντας τα ποιήματα της συλλογής αισθάνθηκα πως αποπνέουν  ένα αίσθημα ελευθερίας, ανεξαρτησίας, μαχόμενης ζωής, αλλά δεν παύουν  να εκφράζουν και πολλές καθολικές  αγωνίες, όπως η μοναξιά, ο φόβος για το μέλλον, το πώς θα γίνουμε ελεύθεροι χωρίς να είμαστε αντικείμενα και να μας υποσκελίζουν, να γίνουμε άτομα αυτόβουλα μακριά από "παυσίπονα", όπως αναφέρεις και στο ποίημα "Αγορές". Νομίζεις πως η ποίηση μπορεί να αποτελέσει “παυσίπονο” για τη ζωή του ανθρώπου και ένα μέσο απελευθέρωσης από τους φόβους που του επιβάλλονται; 
 

Όντως, μέσα στη συλλογή πραγματεύομαι όλα όσα αναφέρατε και πολλά άλλα, που τίθενται στη διάθεση του αναγνώστη προς τυχόν διαδικασίες αυστηρά ατομικού (από)συμβολισμού αλλά και προς προσωπική ψυχική/νοητική αναπαραγωγή. Θεωρώ ότι οτιδήποτε επικοινωνεί και επικοινωνείται, είτε πρόκειται για γραπτό, προφορικό  ή οπτικό ερέθισμα, έχει ακριβώς αυτή τη χρησιμότητα. Να γίνεται “παυσίπονο” ύστερα από μία διαδικασία ταυτοποίησης ιδεών και  συναισθημάτων του καθενός με τα αντίστοιχα του απέναντι. Με άλλα λόγια κάθε συναισθηματική και νοητική μας ταύτιση δρα ως παυσίπονο. “Μαλακώνει” ή σταματά τον πόνο και το φόβο του «είμαι μόνος». Είναι ακριβώς αυτή η μοναξιά αλλά  και η υποσυνείδητα γνωστή αίσθηση της εγγενούς αλληλοσυμπληρωματικότητάς μας  που μας κάνει να στρεφόμαστε ο ένας στον άλλο για παρηγοριά και όλοι μαζί στην ποίηση αλλά και στην Τέχνη γενικότερα. Τόσο ο  φόβος της ανυπαρξίας όσο και της ύπαρξης. Το μαζί και η μονάδα σε αέναες πάλες επιβίωσης αλλά και ισορροπίας. Το πώς μέσα από τις (ψυχ)αναγκαστικές διασπάσεις του “είμαι” προκύπτει το “εμείς” και αντίστροφα. Πιστεύω στην περίφημη διδακτική-παυσίπονη δύναμη της αυτοεξάρτησης, που χαρίζει ελευθερία και υπόσχεται λαμπρό σχεσιακό μέλλον κάθε  τύπου. Κάθε “παυσίπονο” αντιμετωπίζει το σύμπτωμα, όχι την αιτία. Την αιτία κάθε προσωπικής δυστοκίας είναι δουλειά μας  να την εντοπίσουμε, όχι να τη “μουδιάζουμε” με  συναισθηματικά βολέματα, γιατί πάντα επανέρχεται δριμύτερη και λαμπερή νικήτρια(δυστυχώς ή ευτυχώς…)! 

Π.Λ: Στη συλλογή “Mεταβάσεις”, ξεχώρισα το ποίημα με τίτλο “Μοναξιά”. Τι σημαίνει για σένα “μοναξιά” και πώς την αποτυπώνεις στο ομώνυμο ποίημα της συλλογής σου; 

Όπως ανάφερα στην προηγούμενη απάντηση, θεωρώ ότι το βίωμα της μοναξιάς -ή ο φόβος αυτής- βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα δυσθεώρητα όρια της ύπαρξης και της συν-ύπαρξης με τους σημαντικούς άλλους. Εδώ συναντάται, κατά τη γνώμη μου, η  ασημαντότητα της ύπαρξης ως δήθεν μονόχνωτης κουκίδας στο Σύμπαν. Η μοναξιά είναι εγγενής φόβος από μόνη της. Φοβάμαι τον εαυτό μου. Φοβάμαι τον “απέναντι”. Παλεύω να κρατηθώ κοντά και μακριά του, τρέμοντας την εγκατάλειψη αλλά και το “μαζί”. Ωστόσο, « ο απέναντι είναι αναπόδραστος», είτε γιατί είμαστε φτιαγμένοι να ζούμε σε κοινωνίες, είτε γιατί και όντες “μόνοι” από επιλογή και άποψη, ποτέ δεν κατορθώνουμε να δραπετεύουμε από τις προβολές του εαυτού μας στους άλλους, όσα τείχη και αν υψώνουμε. Σαφώς και διαχωρίζω εδώ τη μοναξιά από τη μοναχικότητα. Η πρώτη υφίσταται ως φύσει ανθρώπινο χαρακτηριστικό per se και η δεύτερη ως ώριμη επιλογή αναζήτησης του εαυτού στον κόσμο. Eξ’ ου και οι στίχοι του εν λόγω ποιήματος:  

Η μοναξιά δεν είναι τόσο μόνη τελικά. 

 Όσοι το πίστεψαν , στάθηκαν μόνο στο όνομά της. 

Εσύ και αυτοί, πολλαπλασιασμένοι. 

[…] 

Την αντιμάχεσαι παράλογα. 

Στην ανεπαίσθητή σου αφάνεια. 

[…] 

Σου υπόσχεται και μέλλον! 

Τυχερέ! 

Μοναξιά και ύπαρξη ενυπάρχουν μέχρι να αντιληφθεί κανείς την ολότητα που διέπει τον κόσμο. Θα μπορούσα ίσως να σας παραπέμψω στο link
http://kissmygrass.gr/7239/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-mix-n-match-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CF%80%CF%8E%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B8%CE%AD%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%81%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B9/ 

 ενός πρόσφατου άρθρου μου,  όπου πραγματεύομαι και αναμοχλεύω τις παραπάνω έννοιες και σκέψεις.