Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Στείλτε μας τα δικά σας έργα για δημοσίευση


Η σελίδα μας δίνει τη δυνατότητα σε όποιον από τους αναγνώστες επιθυμεί, να μας στείλει τα δικά του δημιουργήματα (ποιήματα, δοκίμια κτλ) για να τα δημοσιεύσουμε.
Επίσης μπορείτε να κάνετε τη δική σας πρόταση βιβλίου ή να προτείνετε κάποιο ωραίο video. 

Όλα τα σχόλια είναι δεκτά. Οι απόψεις σας, οι κριτικές σας και οι ιδέες σας θα μας κάνουν καλύτερους.

63 σχόλια:

  1. Ω εσείς!
    Μεγάλοι άνθρωποι της ειρήνης
    Κλείσατε τα άστρα με σοφά συρματοπλέγματα
    Κλείσατε τα όνειρα μας σε ένα μπαούλο αμπαρομένο
    συναλλάσατε τις εικόνες σαν εμπόρια.
    Σαν μαύρη αγορά με αιχμαλώτους πολλούς
    κάθομαι και κλαίω σαν ένα μικρό παιδί
    και λέω απο μέσα μου σε τι κόσμο ζω
    ο πόλεμος κυριαρχεί , η ζωή είναι μικρή
    τι να την κάνω τη ζωή την σιωπηλή.
    Γιατί να υπάρχει πόλεμος.
    Γιατί;
    Θέλω να είμαι ελέυθερο χελιδόνι
    Να πετάω μακριά σε μέρη λαμπερά
    Γιατι πρέπει να το πληρώνουμε εμείς οι μικροί
    που δύναμη δεν έχουμε πολλή
    Οι σκέψεις μας δεν ακούγονται παρά μόνο ένα ψυθιριτό.
    Τα γεράκια,οι βασιλιάδες των ουρανών κυριαρχούν
    και παντού τρόμο σκ
    Αχ τι να την κάνεις αυτή την ζωή που δεν είναι ζωή.
    Η λέξη αυτή σίγουρα θα εξαφανιστεί , μέτα ο κόσμος θα καταστραφή
    Δεν μπορώ άλλο τουτη την φυλακιση
    Ακόμα και την ζωή μου θα έδινα για καμιά μικρή αλλαγη.
    Δεν τα βάζω κάτω , βουτώ μέσα στην φωτία υψώνω πάνω τους.
    Καίω τα λάθη που κάνανε παλιά ,τα λάθη θα ξεχαστούν
    Σαν πουλία που αποδημούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. κι όμως εσύ που νιώθεις μικρός μόνο μικρός δεν είσαι ..κανένας δε γνωρίζει πόση δύναμη κουβαλάς για να αντέχεις κάθε μέρα ένα κόσμο στον οποίο δε χωράς..ένα κόσμο που δεν σε φιλοξενεί γιατί δεν τον βολεύει ..πάντα θα έχω αυτό το παράπονο ..τι να περιγράψουν κι αυτές οι λέξεις? τα συναισθήματα,τις μυρωδιές τον αέρα ,τη μουσική ,τους δαίμονες που έχουμε μέσα στο κεφάλι μας ή την φυλακισμένη μας ψυχούλα? τι?..αν δεν υπήρχαν όμως κι αυτές οι έρμες..πως θα εκφράζαμε για λίγο τον πόνο μας?

      Διαγραφή
  2. Υπέροχο πραγματικά..συνέχισε αυτό που κανείς..και εγώ γράφω ποιήματα..τουλάχιστον προσπαθώ..αλλά δυστυχώς πλέον λίγοι διαβάζουν ποίηση..και σε αυτούς τους λίγους εμείς απευθυνόμαστε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα ηθελα να εισαι εκει
    Σε καθε κτυπο σε καθε δακρυ
    Και να με κοιτας
    Τι νιωθεις αραγε;

    Ποτε δεν θα μαθω
    Γιατι
    Ποτε δεν με κοιταξες

    Εκεινη την νυχτα
    Αναψες τσιγαρο
    Και ενιωσα την φωτια του να με καιει
    Στην πραγματικοτητα ομως
    Με εκαιγες εσυ

    Αχ τα ματια σου
    Με προδιδουν γλυκα και ατιμα
    Με πληγωνουν και με θεραπευουν
    Και εγω τα αποζητουσα
    Απλα να με κοιταξουν

    Ξερεις τι χρειαζομουν;
    Εσενα
    Απλα να με κοιταξεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λέξεις απλωμένες στο χαρτί..
    Τις βάζω σε σειρά...
    Τις στοιχίζω..
    Τις κοιτώ...
    Ξάφνου,μια πετάγεται..
    μου κλείνει το μάτι
    και με προσκαλεί να την ακολουθήσω...
    Τρέχω να την προλάβω..
    Τρέχει,,τρέχει,,τρέχει..
    Την φτάνω ιδρωμένη
    και λαχανιασμένη...
    Που πας;;;της λέω...
    Μα....
    "έφυγα" μου λέει///είμαι ελεύθερη πια...
    //μην με κυνηγάς..//
    Ελεύθερος δεν είναι κανείς της λέω...
    Τουλάχιστον όσο βρίσκεται σε ορισμένο κύκλο..
    Εγώ,όμως δεν ανήκω πια εκεί,μου λέει..
    Την παίρνω και την ξαναβάζω στην θέση της..
    Κοιτάζω τι έγραψα:
    Ελευθερία= Ζωή!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Λέξεις-μαχαίρια
    Κατευθύνονται πάνω μου
    Με κόβουν,με πληγώνουν..
    Στόματα ανοίγουν
    Γλώσσες παραληρούν.
    Ξίφη δίκοπα με μαχαιρώνουν
    Και ένα χαιρέκακο χαμόγελο
    εμφανίζεται στις άκρες των δοντιών..
    Μα...
    Ποιος τολμά να με κρίνει;;
    Ποιος είναι αυτός που
    χωρίς ντροπή μιλά έτσι;;;
    Τα μάτια του δυο σχισμές
    που βγάζουν πύρινες φλόγες μίσους..
    Ποιος;;;
    Ποιος σε ξέρει καλύτερα από Εσένα για να σε κρίνει;;
    Το χέρι μου πέφτει με δύναμη στο μαγουλό του..
    Γυρνά και το άλλο μάγουλο..
    Τον ξαναμαστιγώνω αλύπητα...
    -Τα θρύψαλα του καθρέφτη σκορπίστηκαν στο πάτωμα...
    Εσύ;;;είπα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καθρέφτης! άραγε να κοιτούσες σε αληθινό καθρέφτη όταν τα έγραφες ή σε κάποιον άνθρωπο κριτή? γιατί και οι άλλοι καθρέφτες είναι

      Διαγραφή
  6. Ανένταχτη
    Θα με λένε,πάντα...
    Ανένταχτη σε αυτή την υποκριτική κοινωνία,
    Που άλλους τους ανεβάζει,χωρίς να αξίζουν
    Και άλλους που αξίζουν τους έχει παραπεταμένους..
    Ανένταχτη...
    Στα μίση και τα πάθη..
    Ανένταχτη
    Σε ομάδες ανθρώπων
    Που ξεπλένουν την αδιαφορία τους
    Και τον θυμό τους για όλα τα δρώμενα..
    Ανένταχτη στους κοινωνικούς άδικους κανόνες..
    Ανένταχτη και ουτοπική
    Ίσως με πουν...
    Ίσως και ονειροπόλα...
    Όμως
    Ζωή,
    Δεν είναι μόνο ό,τι ζεις,
    Ζωή
    Είναι και ό,τι σκέφτεσαι και ονειρεύεσαι.,.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Έχτισα σε αφηρημένες έννοιες κόσμους σβησμένους με πνοες αγγέλων

    Γδαρμενους απο χάδια ανθρωπών

    Τα ασυγχωρητα μου λάθη παλάτια τους

    Οι σκέψεις μου λαβύρινθοι που ο Δαίδαλος τρέμει

    Καταφύγιο μόνο... μια εμμονή

    που κρύβομαι τις νύχτες να αναζητώ στον εαυτό μου θέση στο ψέμα τους

    Να με τιμωρώ που σκιρτάω στ αλήθεια ...
    θ.φ2316

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ξέχασαν βλέπεις να ηρεμούν την ψυχή
    Πολλά φαίνονται τα δέκα λεπτά
    Υποτίμησαν την σιωπή και άρχισαν να μιλάνε
    Να μιλάνε πολύ και δυνατά πολύ δυνατά
    Η φωνή αυτή γίνεται κραυγή
    Και σιγά σιγά θόρυβος
    Θόρυβος τόσο ενοχλητικός
    Που όλοι τρέχουν μακριά του
    Και τρέχουν χωρίς σταματημό
    Μέχρι που χωρίς άλλη επιλογή σταματούν
    Και χωρίς ίχνος ενέργειας μήτε λαλιάς
    Για μια στιγμή ηρεμούν
    Μονάχα για μια στιγμή
    Μονάχα για μια πνοή
    Μονάχα για αυτούς
    Ύστερα ξανά στον αγώνα
    Σε έναν αγώνα τραχύ και ατέλειωτο
    Φωνές, κραυγές και ουρλιαχτά
    Ήχοι απελπισίας
    Που εγκλωβίστηκαν σε ένα σώμα γεμάτο πόνο
    Μόνο που όταν φύγουν και απελευθερωθούν
    Μένει μόνο ο πόνος
    Αυτός δεν φεύγει είναι ριζομένος βαθιά
    Και τότε μες την σιωπή ο πόνος γίνεται
    Αβάσταχτος, βαρύς και αλύγιστος σαν σίδερο
    Όπου με την αγάπη λυγίζει
    Με την πολύ αγάπη λιώνει
    Και αυτό το σίδερο μεταμορφώνεται
    Ο πόνος μετατρέπεται σε δύναμη
    Χωρίς να την ζητήσεις αυτή τη δύναμη
    Η ζωη σκληρά θα σου ανοίξει κάθε δάχτυλο από την γροθιά που τόσο σφίγγεις
    Θα αφήσει λίγη δύναμη και λίγη ελπίδα και συ θα τα κρατήσεις .. Για πάντα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μελαγχολία με πιάνει κάθε πρωί που ξυπνώ, λες και μες την καρδιά μου έχω δυόσμο. Δεν μπορώ να ανεχτώ της ψυχής τον απύθμενο βυθό. Μια βουτιά θα κάνω κι ας πνιγώ, δεν έχω μαζί μου ουτο σωσιβιο. Κι όλο λησμονώ τον παιδικό μου εαυτό, λες κι από επιλογή ξεχνώ γιατί κατά βάθος πονώ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. 'Ολγα Χατζιαντωνίου12 Απριλίου 2018 - 4:22 μ.μ.

    Είστε ένα μέρος της καρδιάς μου
    Και όταν αυτό το μέρος φύγει
    Και παει μακριά
    Τότε το άλλο μέρος θα μένει μόνο,
    Όπως ΕΓΩ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. 'Ολγα Χατζιαντωνίου12 Απριλίου 2018 - 4:23 μ.μ.

    Είστε ένα μέρος της καρδιάς μου
    Και όταν αυτό το μέρος φύγει
    Και παει μακριά
    Τότε το άλλο μέρος θα μένει μόνο,
    Όπως ΕΓΩ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. 'Ολγα Χατζιαντωνίου12 Απριλίου 2018 - 4:24 μ.μ.

    Είστε ένα μέρος της καρδιάς μου
    Και όταν αυτό το μέρος φύγει
    Και παει μακριά
    Τότε το άλλο μέρος θα μένει μόνο,
    Όπως ΕΓΩ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Σήμερα πήγα για καφέ με την μητέρα μου.
    Σαββατο πρωί.
    Παρατηρούσα τα χέρια της.
    Κουρασμένα,ρυτιδιασμενα,άγρια.
    Το πρόσωπό της γαλήνιο.
    Και εγώ ακροβατώντας σε ένα νοητό σχοινί να στέκομαι εκεί να την κοιτώ.
    Φοβούμενη το κάθε λεπτό.
    Φοβούμενη ότι το σχοινί θα σπάσει κι εγώ θα βυθιστώ σε μία όαση.
    Όαση ναι.
    Γιατί ή κόλαση είναι εδώ.
    Εδώ που το μυαλό συνεχώς γυρίζει σε απέραντους δρόμους σκοτεινούς,δρομάκια,κήπους,παραθυρα.
    Εδώ που γυρίζει σε παιδικά χαμογελα και παλιές αγκαλιες και φιλιά.
    Νοσταλγω τις στιγμές ευτυχίας.
    Άγρια. Ρυτιδιασμενα.
    Μία ζωή.
    Το πρόσωπό της όμορφο.
    Το χαμόγελο της.
    Φοβάμαι.
    Πάντα μου στερεί ότι αγαπώ.
    Οργισμένη αφήνω τα δάκρυα μου να κυλησουν.
    Χτυπαω την πορτα πίσω μου και φεύγω.
    ΝΑΙ ΡΕ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ!
    ΤΙ ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ;
    ΤΙ ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΣΟΥ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ;
    Τωρα το σχοινί σπάει και εγώ κολυμπώ στο χώμα γεμάτη οργή,γεματη πάθος.
    Πάθος για ζωή μετα τον θανατο.
    Εκεί απ όπου ξεκίνησα.
    όπου τα δεσμά σπάνε
    Χωμα κι αέρας και φωτια
    Ναι.
    Ζωντανή όσο νεκρή.
    Νεκρή όσο ζωντανή.
    Σαββατο 12/6/16,σου έφερα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Θα θυμηθείς η θα ξεχασεις;
    Θα ξεχαστείς όταν πετάξεις
    στου ουρανού τα μαύρα χέρια.
    Στα δάχτυλα σου χίλια αστέρια.
    Χίλιες ευχές σ'αυτά θα κάνεις
    να ξανάρθεις, μα δεν προφτανεις.
    Έβλεπες την ακτογραμμή να χάνεται μαζί με την ελπίδα.
    Λίγη ζωή.Τόσο μικρή.Τόσο μεγάλη θλίψη αφήνει, όταν η θύμησή της σβήνει.
    Στις φυλλωσιές είχες κρυμμένη μια τελευταία αναπνοή.
    Να δεν την πρόλαβες. Μα δε σταματησες.
    Πήγες πιο κει κι ύστερα χάθηκες.
    Φλόγα τη φλόγα.Δάκρυ το δάκρυ που όμως δεν ήταν αρκετό να σβήσει την τρελή ανάσα που σ'έστειλε στο θάνατο.
    Μόνος.Χαμένος. Τρομαγμένος.Μέσα στη γη σου ενας ξένος. Έψαχνες μες στον θάνατό σου λίγη ζωή, τον άνθρωπο σου που σ'εκανε Αθάνατο.
    Χορεύεις μες στα όνειρά μας στο δροσερό Παράδεισο. Σε ζήλεψε το καλοκαίρι και σ'έστειλε στην άβυσσο.
    Σ'αλλη ζωή θάλασσα γίνε.
    Έτσι γενναίος, Φοίνικας μείνε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ω, ΚΟΣΜΕ

    Για κάποιο λόγο λένε ότι η εφηβεία είναι μία σκοτεινή εποχή.

    Εγώ πιστεύω πως η εφηβεία είναι ο χρόνος που σου δίνεται για να καταλάβεις τον κόσμο.

    Παρά είναι μεγάλος, θα πεις, ο κόσμος για να χωρέσει στο μυαλό ενός νέου ανθρώπου μέσα στο μικρό διάστημα των 7 χρόνων.

    Αλλά η ζωή από μόνη της είναι μία μικρή, σκοτεινή εποχή.

    Δεν φταίει η μικρή ζωή που είναι σκοτεινή. Ο κόσμος την κάνει.

    Πως μπορεί μία ζωή να ΜΗΝ είναι σκοτεινή σε έναν τέτοιο κόσμο, ρωτάς;

    Σε έναν τέτοιο κόσμο όπου για να επιβιώσεις πρέπει κάθε μέρα να κολλάς ένα ψεύτικο χαμόγελο στο πρόσωπό σου. Αλλιώς κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς ως "καταθλιπτικός", "στενάχωρος", "με κακή αύρα", "αντικοινωνικός".

    Όμως γιατί να προσπαθείς να χαμογελάσεις όταν ο κόσμος ο ίδιος ΔΕΝ σου χαμογελάει;

    Τυπικές ευγένειες. Αυτά είναι όλα τα σχόλια και οι εγκάρδιες ανησυχίες όταν λες στον άλλον: "Θέλω να μείνω μόνος" ή σου λέει αυτός "Δεν μπορώ να σε βλέπω στεναχωρημένο".

    Η αλήθεια είναι ότι χέστηκε άμα είσαι στεναχωρημένος. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον πόνο σου, και όποιος το κάνει είναι μαλάκας.

    Γιατί;

    Γιατί σε αυτόν τον κόσμο τα συναισθήματα είναι υπερεκτιμημένα. Μετά από 2.000 χρόνια τα ανθρώπινα συναισθήματα αποφάσισαν να βγούνε στην σύνταξη και οι ηθικές αξίες τέθηκαν σε διαθεσιμότητα.

    Ίσως ξεκίνησε με τον πόλεμο. Με την προσφυγιά και τη μετανάστευση, ή ίσως πολύ πιο πριν. Τότε ήταν που μία μέρα ο Άνθρωπος ξύπνησε, άνοιξε το παράθυρό του, κοίταξε κάτω στον δρόμο τον ζητιάνο και είπε:
    "Αα, αυτός ο κακομοίρης που δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Πόσο θα ευχόταν να είναι Εγώ. Ξέρω ότι κάθε βράδυ κάθεται και παρακαλάει τους μάταιους θεούς του να είχε ένα σπίτι σαν το δικό μου, ένα τραπέζι σαν το δικό μου και ένα ανάστημα σαν το δικό μου. Όμως δεν έχει κάνει τίποτα για να το αξίζει. Ενώ Εγώ έχω δουλέψει σκληρά, και ο θεός μου με έχει ανταμείψει."

    Τότε ήταν που χάθηκε η συμπόνια και τη θέση της πήρε ο Εγωισμός και ο φθόνος.

    Και ενώ ο ζητιάνος όργωνε χωράφια, καθάριζε στρατόπεδα, θέριζε τις σοδιές και ωρίμαζε την πείνα του, αναρωτιόταν: "Ω Κόσμε, τι σου έχω κάνει και με εγκατέλειψες; Τι έχει εκείνος ο Άνθρωπος παραπάνω από μένα; Έχει τέσσερα χέρια; Έχει δώδεκα πόδια; Έχει δύο ψυχές, γι' αυτό σε μένα έδωσες τα μισά που έδωσες σ' εκείνον;"

    Όμως ο Κόσμος παραήταν μεγάλος για να ασχοληθεί με τον ζητιάνο. Αντ' αυτού… εξελίχθηκε!
    Μετά τις πυρηνικές βόμβες, τις ατομικές βόμβες, τα τανκς και τον θάνατο. Αποφάσισε να φτιάξει την τηλεόραση, το διαδύκτιο και το porn hub.

    Άραγε θα μπορούσε να γίνει πιο τυπικός;

    Ποια συμπόνια, ποια αγάπη και ποιος έρωτας;
    Από το περβάζι του παραθύρου και τα στρατόπεδα ο καθένας κλείστηκε στο δικό του πεδίο της μάχης πίσω από το μικρό σκοτεινό τζαμάκι.

    Κι όλο αυτό γιατί στο πεδίο της μάχης δεν χρειάζεται κανένας να χαμογελάει.
    Δεν χρειάζεται κανένας να νοιάζεται.
    Δεν χρειάζεται κανένας να πονάει.

    Τι έχει κάνει ο άλλος για να αξίζει το "like" μου; Ενώ εγώ κάθομαι όλη μέρα και πασχίζω για να βγάλω την τέλεια φωτογραφία και να συντάξω το τέλειο caption; Γι' αυτό με έχουν ανταμείψει όλοι οι ακόλουθοί μου, γιατί έχω τέλειο σπίτι, τέλειο τραπέζι και τέλειο ανάστημα.

    Τυπικός, ματαιόδοξος, Κόσμος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Ο πικρός θάνατος
    Μόνος , πίσω από κάποια σακιά που θυμίζουν τους νεκρούς συμπατριώτες μου
    Περιμένω την δύση για να ξενίσω τον μοναχικό δρόμο
    Σήμερα είναι η ελπίδα για ελευθέρια
    Δεν ακούω τίποτα
    Ούτε ένα πυρομαχικό , ούτε μια σφαίρα
    Λες να έμεινα ολομόναχος , χωρίς συμπατριώτες ,χωρίς εχθρούς?
    Σήμερα είναι η ελευθερία
    Σήμερα είναι ο δρόμος για επιστροφή
    ….
    Έφτασα σε ένα έρημο τοπίο , την πατρίδα μου
    Δεν μπορώ να καταλάβω αν οι άνθρωποι έφυγαν για να σωθούν ή αν είναι νεκροί
    Βλέπω κάποια άγνωστα πρόσωπα
    Φοράνε μια στολή διαφορετική από την δική μου
    Πλησιάζω , αρχίζουν να φωνάζουν
    Τελικά δεν είναι συμπατριώτες μου αλλά εχθροί
    Μου βάζουν μια κουκούλα στο κεφάλι, δεν μπορώ να δω τίποτα
    Πίστευα πως ήταν η ελευθερία μου αλλά είναι η καταδίκη μου
    Σε μακρινά μέρη μας παίρνουν , όσοι επιζήσαμε
    Είναι πιο σκληρά και από τον πόλεμο
    Εδώ θα αφήσω την τελευταία μου πνοή
    Μέσα σε μία σκληρή , απάνθρωπη Κρεμάλα
    Ελευθερία είναι ο Θάνατος μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ξέρω σε ζώ. Καταπληκτική και άκρως αφουγκραστική...σε λατρέυω Α.Χ. (muatsgiatoyolo)

      Διαγραφή
  19. Με τους βασανισμενους μου οφθαλμούς
    Που στάλα δεν έκλεισαν ως τώρα
    Και με τ'αστρα χυμένα στον καμβά της,
    μιας παλάμης απόσταση
    Και την σεμνότητα τους να
    Καλύπτει το αδειρητο σκοτάδι
    Ασθμαινω, η Κολασμένη
    Απ' το τραγούδι
    των γιασεμνιων που κλαίνε
    Αν άραγε τούτες οι σταγόνες
    Είναι αρκετές να ξεπλυνουν το αμαρτωλό κορμί μου
    Αν ο αγέρας σκορπίσει σα τα πεσμένα φύλα, κείνο το σημάδι πουχω στα στηθια, ανάμεσα
    Και εκείνο τ'αρρωμα που δένει την σκιά μου
    Να'τανε κιφ μαροκινο, να μείνει,
    Να θυμάμαι

    Δούλος η ψυχή μου σε κάθε θέλημα του φεγγαριού
    Με μια σιωπή που κράτησα των χρόνων
    Εκραξα βαριά εκεί κατω απο το έλεος της γυναικας νύχτας
    -Ζωης αγάπη για συνηθεια;
    Ζητιανευοντας χρονο για μιαν ακόμα νότα λατερνας σπασμενης

    -ούτε ένα αστέρι δεν φάνηκε ναπεσε σήμερα. Για μιαν παιδική ευχή νοσταλγημενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Γενηθηκες ελευθερος
    σαν λιονταρη δυνατος
    ψυχει σαν κεχριμπαρι
    και η καρδια σου ολω φως

    θα σου τα παρουν ολα
    με τροπω και με γνωση
    δεν θα μπωρεσει ουτε
    ο θεως πια να σε σωση

    θα σου δωσουν το χερι
    θα σου πουν μιλα
    θα σου δωσουν μορφοση
    μαζι και τιν αλησιδα

    θα εισαι οπος παντα
    δεμενος στιν σκλαβια
    χορεις ελευθερια
    θα μιαζης σαν προβια

    εκει που εχει προβατα
    θα εχει και βοσκους
    θα εχει σκυλους φιλακες
    και νομους αυστιρους

    ποτε δεν θα σου δωσουν
    αυτο που σου ανηγει
    θα σε πατησουν κατω
    σαν το μικρο σκουλικι

    θα σε οδηγουν παντα
    εκει που θελουν αυτη
    ποτε δεν θα σε αφησουν
    να σηκοσης την φωνη

    ξυπνηστε προβατα
    μην σκηψτε το κεφαλη
    να μην σας τρωνε η λοικη
    και σας αφηνουν το κουφαρη

    κανενα μην αφηνεται
    λοικους και βοσκους
    παντα ελευθερα να εχεται
    ψυχοι καρδια και νους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. ‘’Η αυλαία έπεσε’’

    Κοιτάω τα φύλλα τα ξερά, μες στην αυλή μου,
    άδειο φλιτζάνι ο καφές έχει τελειώσει.
    Ρίχνω το βλέμμα μου βαθιά, μέσα στο γκρίζο
    μονολογώντας ‘’που θα πάει θα ξημερώσει’’.

    Φυσάει αέρας δυνατός, διώχνει τα φύλλα,
    σφίγγω τα δόντια δυνατά, για να τ’ αντέξω.
    Αέρα μου κλέφτη που να είσαι τώρα;
    Τα πήρες όλα, και με άφησες απέξω.

    Φορώ την μάσκα μου λοιπόν, και ένα σακάκι,
    παραπατώ μες στην βροχή, σαν μεθυσμένος.
    Λιώνει η μάσκα σαν κερί, σ’ένα σοκάκι
    και εμφανίζεται ένας στρατιώτης πληγωμένος.

    Πέφτει η αυλαία κάπου εδώ, και ρίχνει χιόνι
    άσπρο τοπίο την αυλή μου έχει γεμίσει.
    Φεύγει το γκρίζο μακριά, σαν αποστάτης
    που λίγο έλειψε τα πάντα να διαλύσει.

    Ραφαήλ-Κοσμάς Μόσχος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Ήταν ωραίο,
    το κόκκινο το φως
    που άνθιζε στο ξύπνημα
    μίας ανιαρής αγαλίασης
    κοντά στο ξέφωτο του αιγιέρα.

    Γρεμίζοντας το μοναδικό
    χάδι,αρέσκειας του μαύρου,
    αρέσκειας μονότου ωκεανού.

    Βυθοί που μάτωσαν
    στο τέρμα των χιλιομέτρων,
    βυθοί ακατάπαυστη
    που περνούσαν απ' τον ήλιο.

    Χέρια που δεν ξεχνούσαν...
    ξεχνούσαν να προχωρούν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Μεσάνυχτα
    η ώρα της περισυλλογής
    η ώρα που θες να μείνεις
    μόνος με τον εαυτό σου
    Ο χτύπος του ρολογιού
    ανοίγει διάπλατα την πόρτα της φαντασίας
    Ορμούν εκεί μαζεμένα όλα τα παραμύθια που ξέρεις..
    όλες οι ιστορίες που έχεις ακούσει από παιδί..
    Ένας δράκος πετάγεται
    από την σκοτεινή γωνία του δωματίου
    και οι πύρινες γλώσσες του
    σου καίνε τις αναμνήσεις..
    Μια βασιλοπούλα όμορφη
    σου θυμίζει πως στην ζωή
    άλλα πράγματα έχουν αξία και όχι η ομορφιά..
    Ένας ιππότης έρχεται χτυπώντας δυνατά την πόρτα του μυαλού σου
    και θυμίζοντάς σου τι είναι καθήκον..
    Και νάτην η Χιονάτη εγκαθιστάται στο σαλόνι σου
    και σου αλλάζει την εικόνα για τον "κακό" λύκο..
    Μια σταχτοπούτα τρεμοπαίζει στο μισοσβησμένο τζάκι
    και σου φέρνει την ελπίδα
    πως τα όνειρα ζωντανεύουν
    όταν τα κυνηγάς..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. 68. Λαγνεία
    Φιληδονία αλλιώς.
    Lussuria για λίγους.
    Το τρυφερό πρόσωπο της φρίκης.
    Φωτιά των κολοσσιαίων καταδικασμένων ψυχών.
    Κορμιά που από πόθο θέλησαν να σβήσουν.
    Προάγγελος με πρόσχημα έρωτα και με αίσθηση ουβερτούρας φωτιάς.
    Ενώπιον όλων το δικό μου βαθιά ριζωμένο κουβάρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Βραδιάζει κι ο πόνος μέσα μου ξυπνά
    Ανάμνηση που ήταν γλυκιά
    σαν χάρος έρχεται ξανά
    να ρίξει κι άλλη μαχαιριά.

    Υπό το φως του φεγγίτη θα ξαναβρεθούμε.
    Λάμψη κάποτε θεόρατη
    μίκρυνε και λησμονήθηκε
    μες ‘την παράνοια του χρόνου, ξεχασμένη.

    Πέντε ήταν, πέντε ηώρα.
    Μία αχτίδα του ήλιου ξεπροβάλει
    μα χάνεται στην παραζάλη
    μες’το πορφυρό το χρώμα.

    Υποσχέσεις μάταιες
    ματιές μπερδεμένες
    ανεξίτηλα γραμμένες σε ρόδο κατακόκκινο.
    Μαράθηκε... ξεθώριασαν.

    Πέντε ηταν, πέντε ηώρα.
    Γιατί κείτεσαι στο χώμα;
    Μάτια κλειστά και στόμα ξέπνοο
    χείλος μειδιασμένο σαν πνιγμένο.

    Πέντε κι ένα προχωράει.
    Φεύγει ο πόθος, πάει η αγάπη.
    Το πέταλο πέφτει κι ο ήλιος βγαινει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Βυθίζομαι, αναπνέω, πνίγομαι.
    Κυνηγημένος από χίμαιρα
    καταδεδιωγμένος ανελέητα
    παλεύω και χύνεται.

    Μια όψη πικρή
    Ένα βλέμμα γλυκό
    Μια υπόσχεση άθικτη
    κι πάλι εσύ εδώ.

    Όσο κι αν τρέξω
    τόσο ματώνω.
    Οκνηρά τα νύχια
    δεν τα γλιτώνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. “Woman”

    She is quiet
    noise all around her
    fire within her
    But loyal to being silent.

    Not afraid
    not pressured.
    No one is looking.
    She starts screaming.

    Wasn’t she unworthy?
    Why is she empowered?
    People get filthy
    and yet she’s still quiet.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Ένα μυαλό που οργιάζει,
    μια κραυγή που σκοτώνει
    κι απ’έξω σκοτάδι,
    ένας πεζός που δειλιάζει.

    Μαραίνεται ο λωτός,
    άσταθα ήταν ριζωμένος.
    Λαμπρή η ήττα
    κι όμως ακόμα σκοτάδι.

    Πού πήγε ο πόθος;
    Πού κρύφτηκε ο έρως;
    Μου λείπεις, ουρλιάζω.
    Κάνει κρύο, παγώνω.

    Η σιωπή νεκρική.
    Η όψη σου θολή.
    Παράμερα κείτεσαι εσύ.
    Αποχωρείς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Μπραβο πολυ καλη δουλεια κανετε ολοι (και οσοι γραφετε και στο σαιτ) !!!!!

    Θα ηθελα να μαθαινα ομως τι σας οδηγησε στην ποιηση?
    μηπως νεανικη αναγκη η κατι παραπανω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ένα κόσμο που όλα γύρω μας γρήγορα αλλάζουν και μας επηρεάζουν η ποίηση και γενικά η τεχνη ειναι ένα τρόπος διαφυγής,το εισιτήριο στο κόσμο των ιδεατων.Εκφραζεις την ευαισθησία σου και το Εγώ σου.ειναι η υπέρβαση του εαυτού σου..!

      Διαγραφή
    2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
  34. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. Σε όλους τους αγίους προσεύχομαι
    Για σένα και για μένα
    Για τη μέρα που οι ψυχές θα σμίξουν ξανά

    Για εκείνη την αγκαλιά
    Που μου χάρισες τον κόσμο όλο
    Και σε μια μόνο στιγμή
    Όλοι οι κάμποι άνθισαν
    Και κύλισε ξανά στις φλέβες αίμα

    Μα ακόμα και αν το αύριο αυτό
    ποτέ δεν έρθει
    Πάλι θα προσεύχομαι
    Για σένα
    Και τα βεγγαλικά σου μάτια
    Αυτά
    Που σαν άστρα Αυγουστιάτικα
    Και του μεσημεριού αχτίδες
    Άστραφταν
    Την ώρα που μ'αντίκριζες

    Γι'αυτήν τη λάμψη
    Και του φεγγαριού το βελούδινο χάδι,
    δεν θα σου πω αντίο αγάπη μου
    Μα μόνο,
    Σε περιμένω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. "Ποιος;"
    Ποιος να με νιώσει
    ποιος να με αισθανθεί
    και ποιος να με σωσει;
    Ποιος να μαζέψει τα
    χίλια κομμάτια μου
    και να τα ενωσει;
    Ποιος να μου δείξει τι
    σημαίνει "Σ'αγαπώ" και
    ποιος να αποδείξει
    ότι είναι αληθινο;
    Όταν η ψυχή μου
    έχει χασει το φως
    και το μυαλό μου
    μοιάζει με γόρδιο δεσμό
    Ποιος να κάτσει να
    με ακούσει όταν
    μέσα απ'τα τείχη μου
    φωνάζω "Δεν μπορώ!"
    και το μόνο που ακούω
    ειναι η ίδια μου η ηχώ
    Ποιος να κάτσει
    ως το τέλος
    όπως έχω γίνει εγω;
    Έχω μόνο την σκιά μου
    ως ακόλουθο πιστο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. Για το σχολείο:

    10 μισό και βάλε
    Το μέτρημα δεν είναι όπως θυμάμαι
    Και το κήτος επάνω στο χαρτί
    Θα με βγάλει κάποια μέρα στο σφυρί

    Το παράθυρο η άπιαστη διαφυγή
    Το ρολόι η συντροφιά μου
    Ο Κεντέρης αντιτίθεται σε αυτή
    Και οι κόκκοι αντιστρέφονται της άμμου

    Είπε θα ξενιτευτείς αφού
    Το βλέμμα μου στρέφεται αλλού
    Θα πονέσεις, θα πιστέψεις
    Έως πότε όμως θα αντέξεις;

    Την προσμένουν όλοι σαν γιορτή
    Θα ζεις Βαγγέλακη μέχρι να 'ρθει;
    Μέτωπο πρώτο μου θυμίζει
    Όπου έστελναν στρατιώτες για σφαγή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. Αρμονία,μία γραμμή ευθεία
    Κουράστηκε κάποια στιγμή να πηγαίνουν όλα ίσια
    Κοιτάζει τη φωγραφία αυτή,και δεν ταυτίζεται καθολού
    Άλλο σώμα,άλλο μυαλό ήταν εκεί τότε
    Κλείνει το κινητό και κοιτάζει γύρω της
    Όλα κατεστραμένα,όλα οικεία
    Όλα δικό της δημιούργημα
    Τουλάχιστον θα αναγνωριζόταν κάποτε για κάτι
    Ήταν καλή στο να χαλάει,θα λέει ο κόσμος
    Ήταν ευτυχισμένη όταν ήταν στην αταξία,ήξερε αυτή
    Εκεί ένιωθε σαν το σπίτι της
    Γιατί έβλεπε στο χάος αυτό,μια εικόνα του μυαλού της
    Και έτσι την καταλάβαινε λίγο περισσότερο
    Έτσι την γνώριζε λίγο παραπάνω
    Έτσι αναγνώριζε,αυτό που πολλοί αρνούνται καν να δοκιμάσουν
    Αναγνώριζε πως τελικά της αρέσει αυτό που είναι
    Και ας την τρομάζει πολυ συχνα
    Και ας την μισεί καμια φορα
    Και ας λεει θα βαλω τελος σε αυτην την τρελα
    Στο τελος της μερας,ξερει οτι μονο αυτη θα ειναι εκει
    Εκεινη για εκεινη
    Μονο εκεινη θα δεχτει τις κρισεις που παθαινει τα βραδια
    Μονο εκεινη θα απαλυνει τον πονο της οταν τον σκεφτεται
    Μονο εκεινη θα ονειρευτει τον εαυτο της στα πιο τρελα σκηνικα
    Μονο εκεινη θα σταθει για εκεινη,δεν θα κρινει
    Δεν θα μιλαει οταν δεν πρεπει
    Θα κλαιει και αυτη με εκεινη οταν πρεπει
    Θα την νιωθει οσο κανεις
    Και αυτο ειναι αρκετο
    Και εκεινη με τη σειρα της τους λυπαται
    Γιατι δεν θα γνωρισουν ποτε το μονο ατομο που αξιζει να γνωρισουν σε αυτη τη ζωη
    Τον εαυτο τους
    Πιστευει πως ολοι εχουν εμφυτη αναγκη να ψαξουν το μεσα τους
    Αλλα η ζωη,οι ρυθμοι της
    Και πανω απο ολα οι ανθρωποι της
    Που φοβουνται να αντικρισουν εστω και τη μικρη σπιθαμη του μεσα τους
    Που ντρεπονται το σωμα τους και δεν το χαριζουν ποτε στον εαυτο τους
    Που δινονται μονο σε σαρκες
    Οχι σε ανθρωπους,προσεξε με,εχει διαφορα
    Δεν δοθηκαν ουτε ενα βραδυ στον εαυτο τους
    Ολοι αυτοι λοιπον,δεν θα μαθουν ποτε ποση γαληνη κρυβει αυτο που βιωνει εκεινη μεσα της
    Ποσο λυτρωτικο και απελευθερωτικο ειναι
    Να φευγεις απο την ευθεια γραμμη
    Και να χτιζεις δικες σου ξεχωριστες γραμμες
    Που δεν θα ειναι μονο ευθειες
    Αλλα στρογγυλες,με γωνιες,με στροφες,με στροβυλους
    Και καθε βραδυ να ειναι αλλη η γραμμη
    Ποτε η ιδια
    Και ολα αυτα να τα μοιραζεται μονο μαζι της
    Και να ειναι τοσο ομορφα,τοσο χαλαρα
    ολα
    Ισορροπει πανω στη μουτζουρα που ζωγραφισε χθες
    Κι ομως δεν πεφτει κατω
    Της ταιριαζει το χαος
    Την χτιζει το χαος,επειδη πρωτα αυτη το εχτισε
    Σαν εικονα απο αυτες που βλεπει και ζηλευει
    Μεσα της το ξερει οτι τα εχει ηδη καταφερει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. Να χε η ζωη σεναριο γραμμενο απο ενα χερι
    Που σκεφτηκε τη μοιρα μας μια μερα μεσημερι
    Οταν ο ηλιος ελαμπε και η διαθεση του
    Ειχε ματια αισιοδοξη,ετσι και η γραφη του

    Να χε η ζωη εμποδια ισα που να σ αγγιζουν
    Και οχι πικρες που μπορουν σιδερα να λυγιζουν
    Να χε μικρες αναποδιες ισα για να μαθαινεις
    Κι οχι μεγαλα βασανα που δεν τα περιμενεις

    Να χε η ζωη μια λογικη που μες στη μοναξια σου
    Φως θα πετουσε της ψυχης η καθαρη αλλαξια σου
    Κι αν τη δοκιμαζες γλυκια στα χειλη να χε γευση
    Καραβι που αναζητα πορεια για να πλευσει

    Να χε η ζωη εναν πινακα που θα μπορεις να σβησεις
    Ολα τα λαθη που κανες κι αλλη ζωη να ζησεις
    Να χε σημαδια που οδηγουν σε φωτεινη πορεια
    Να σου δινε μια δευτερη αλλιωτικη ευκαιρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  40. όμορφο μπλε το κόσμου,
    κρύβεσαι
    γλυκά, πονηρά και έξυπνα
    στο εγώ μου
    χάνεσαι στην όραση του κόκκινου
    και λυπάσαι και χαίρεσαι όταν σε τρώει το πράσινο
    αισθάνεσαι όμως μπλε,
    πιο μπλε από ποτέ
    όταν βρίσκεις το εγώ του.
    εκείνο το μοναδικό
    άχρωμο, άηχο ,βουβό
    εγώ της ψυχής αυτου,
    του όποιου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  41. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  42. Παναγιώτα Χατζηαλεξιου

    Ποιημα:Μα σ αγαπω

    Μακαρι να ξερες
    Πως χτυπα η καρδια
    Οταν σ αντικρύζω καθημερινα
    Μακαρι να μαστε μαζι και
    Θα στο δειχνω για μια ζωη

    Μα σ αγαπω και αυτο εχει σημασια
    Και θελω να μαστε μαζι
    Μ ολη την λέξη της σημασιας

    Μα νοσταλγω οταν εισαι μακριά μου
    Ψαχνω χιλιαδες τροπους
    Να εκφρασω τα συναισθηματα μου

    Ονειρεύομαι,να ειμαι στην αγκαλια σου
    Μα,δεν ειναι αρκετο
    Οταν ειμαι μακρια σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  43. Μυρσίνη
    Ποίημα:Επαφή
    Σαν χελιδονι πανω απ τα συννεφα πεταω
    Σαν κλειδαριά που περιμενει να ανοιχτεί σε αναζητώ
    Και όταν σε βρω δεν θα σε αφήσω
    Θα σε λατρεύω όσο μπορώ
    Γιατί είναι δυσκολη η αγάπη
    Όταν ο κόσμος είναι εχθρός
    Μα θα περάσει ο χρόνος
    Και θα σβήσει το κενο
    Και όταν συμβεί αυτό αγάπη μου
    Ο ήλιος θα λάμψει ξανά
    γιατί η θάλασσα καθρεφτισε τον ουρανό
    Και τα μάτια μου σε αντίκρισαν ξανά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  44. Η απώλεια κάποιου κοντινού μας προσώπου είναι πολύ στενάχωρη ειδικά άμα έχουμε δεθεί με αυτό το πρόσωπο. Δεν μετράει αν είναι ζώο ή άνθρωπος αλλά αμα παιζει τόσο πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή μας και έχουμε δεθεί αυτό αλλάζει τα πάντα. Όλες οι αναμνήσεις ξαφνικά επαναφορτίζουν και τις αισθανόμαστε όπως παλιά και τότε υπάρχει μια αρμονία και μια γαλήνη. Όταν χάνεις κοντινό πρόσωπο χάνεις ένα από τα κομμάτια του εαυτού σου, χάνεις τον μισό σου εαυτό ανάλογα το ποσο έχεις δεθεί με το συγκεκριμένο άτομο. Ο θάνατος είναι πολύ γαλήνιος πάρα η ίδια η ζωή. Και όταν η ζωή σου φέρει τα πάνω κάτω και έναν θάνατο όχι τόσο γαλήνιο όσο φένεται ξεχνάς τα πάντα, αλλάζεις άλλες φορές προς το καλύτερο και άλλες προς το χειρότερο. Όμως ποτέ μα ποτέ δεν ξεχνάς. Μένει όλος ο πόνος που νιώθεις μέσα σου χωρίς να το ξέρεις και βγαίνει στην επιφάνεια μόνο οπότε το επιτρέπεις. Ξεσπάς, θυμώνεις, κλαις αλλά δεν αλλάζει τίποτα. Ο νεκρός είναι νεκρός και ο ζωντανός είναι ζωντανός. Καμία διαφορά. Όλα τα βλέπεις τόσο θολά, τόσο περίεργα και ο πόνος μένει εκεί. Δεν νιώθεις τίποτα απλώς ένα κενό, μόνο που ο πόνος κυριαρχεί. Και απλώς αναρωτιέσαι τι να σκέφτεσαι άραγε μέσα σε αυτό το σκοτάδι και αυτό το κενό. Όλα σταματούν όμως η σκέψη και ο φόβος για αυτό που συνέβη μένει εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  45. Κι όμως φεύγω
    στα αλήθεια φεύγω
    φεύγω για να μην ζήσω
    να μην ζήσω όλες αυτές τις καταστροφές
    τις καταστροφές που με πότησαν
    και τις έκανα και εγώ
    δηλητήριο είναι ο κόσμος
    όλη η γη είναι το δηλητήριο που ήπιαν  όλοι
    Είναι αλήθεια όλα αυτά
    μήπως είναι ένα όνειρο
    ένα όνειρο που κάποτε θα τελειώσει
    όχι είναι αλήθεια η δικιά μας αλήθεια
    αυτοί είμαστε, αυτά ζούμε
    και αυτό θα είναι το μέλλον μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  46. Το μαύρο χρώμα του ουρανού μαζί με λίγο μπλε
    Ο σκοτεινός ο πίνακας μαζί με το χειρότερο άρωμα
    Ο ήχος από τις φωνές κάποιου την ώρα που τον σκοτώνουν μαζί με το κλάμα ενός μικρού παιδιού
    Το στενάχωρο τραγούδι θλίψης μαζί με το πρόσωπο ενός πεθαμένου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  47. Πόση να είναι η αγάπη, όσο μια γραμμή ατελείωτη, πόσο να είναι το μίσος, όσο δυνατός είναι ο χτύπος της καρδιάς, πόση είμαι η μέρα, όσο σκοτεινός είναι ο ουρανός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  48. Σαν τρεχούμενο πηγής νερό,
    γλιστράει η ζωή από τα δάκτυλά μας
    και δεν προλάβαμε να βρέξουμε
    ούτε το πρόσωπό μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  49. Αρκεί να το θες
    Όλα θα πάνε όπως τα θες
    Ακόμα και αγάπη αν θες, μπορεί γεννηθεί από το πουθενά σαν ρίζες που ξεφυτρώνουν από το χώμα.
    Αστέρια στους τοίχους μπορεί να δεις, ολημερίς να σε φωτίζουν σαν θες μια λάμψη δυνατή να σε αφυπνίζει.
    Αρώματα να ξεχειλίζουν από μουχλιασμένα σιφόνια, στον χώρο σου σαν θες κήπους να ονειρευτείς
    και συ να αναπνέεις πιο δυνατά πιο δροσερά σαν θες να σταθείς όρθιος και να βαδίσεις.
    Τον εαυτό σου, όμορφο θα τον βλέπεις στους καθρέπτες σου, ρομαντικά να σου χαμογελάει σαν θες να επιβεβαιώσεις την γοητεία σου.
    Αρκεί να το θες
    Αρκεί να θες, να ανασαίνεις, να αναπνέεις, να αγαπάς, να γοητεύεις τον κόσμο σου με σένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  50. Έφυγε λένε…
    Έφυγε την Παρασκευή με προορισμό τον κόσμο του ονείρου
    Ο πρίγκιπας ο ξακουστός απανταχού του κόσμου
    Ο πρίγκιπας φίλιππος έφυγε λένε..
    Λένε πως ήταν μεγάλος…Αλλά ήταν μόνο 99
    Τι είναι τα 99 χρόνια μπροστά στα δισεκατομμύρια χρόνια της γης
    Ο άνθρωπος έρχεται και φεύγει σαν το φύλλο
    Αλλά όχι αυτός, όχι ο φίλιππος
    Πάντα δύο βήματα πίσω από την βασίλισσα
    αλλά πάντα στην ψυχή πρώτος πολέμησε με σθένος και ανδρεία και βγήκε νικητής..
    Έλαμψε λένε…
    Όποιος έχει φως μέσα του θα λάμψει
    Και έτσι έλαμψε και αυτός
    Το ήθος του και η καινοτομία του τον έκαναν να λάμψει
    Πρίγκιπας της Ελλάδος γεννηθείσας
    Τον πενθούμε ως Δούκα του Εδιμβούργου
    Πέθανε όμως με το κεφάλι ψηλά όπως κάθε Έλληνας….

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  51. Έφυγε λένε…
    Έφυγε την Παρασκευή με προορισμό τον κόσμο του ονείρου
    Ο πρίγκιπας ο ξακουστός απανταχού του κόσμου
    Ο πρίγκιπας φίλιππος έφυγε λένε..
    Λένε πως ήταν μεγάλος…Αλλά ήταν μόνο 99
    Τι είναι τα 99 χρόνια μπροστά στα δισεκατομμύρια χρόνια της γης
    Ο άνθρωπος έρχεται και φεύγει σαν το φύλλο
    Αλλά όχι αυτός, όχι ο φίλιππος
    Πάντα δύο βήματα πίσω από την βασίλισσα
    αλλά πάντα στην ψυχή πρώτος πολέμησε με σθένος και ανδρεία και βγήκε νικητής..
    Έλαμψε λένε…
    Όποιος έχει φως μέσα του θα λάμψει
    Και έτσι έλαμψε και αυτός
    Το ήθος του και η καινοτομία του τον έκαναν να λάμψει
    Πρίγκιπας της Ελλάδος γεννηθείσας
    Τον πενθούμε ως Δούκα του Εδιμβούργου
    Πέθανε όμως με το κεφάλι ψηλά όπως κάθε Έλληνας….

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  52. Φαλλοκεντρικό Σύνδρομο.

    Καταπνιγμένα ψυχομαχητά
    χαράζουν τη γυναικεία κίνηση,
    άτσαλα και βεβιασμένα διαβήματα,
    συνοδευμένα από ανάσες πιρουνιασμένες
    ή άλλοτε ξεριζωμένες από
    ενστικτώδη σιγαστήρα,
    αναπόφευκτοι συνοδοιπόροι
    των εξόδων τους.
    Η ειμαρμένη του αυχένα
    -μία ανήσυχη κεκλιμένη τροχιά
    που σκεβρώνει την ραχοκοκκαλιά
    και στυλώνει τους αγκώνες
    σε εμβρυακή στάση σώματος
    για ν' απωθήσει
    τα αποτρόπαια θωπεύματα
    λιπαρών ανδρικών άκρων
    σε απαραβίαστα υπόγεια της σάρκας.
    Δίχως συστολές τρεμοπαίζουν
    οι ηλεκτρισμένες απ' τη χυδαιότητα
    ίριδες,
    καί ελεεινά τρυπώνουν
    στον ορίζοντα της ισχνής ορατότητας
    ψηλαφίζουν με τ' αμήχανα πλοκάμια
    τις γυναικείες σιλουέτες
    σαν να πρόκειται για καπνό που συγκεντρώνουν να φουμάρουν.
    Οι ιδιοκτήτες τους, πρόσωπα
    εναλλασσόμενα και μεταμφιεσμένα
    από μία ξέθωρη σημαία φαλλών
    που πετσοκόβουν την ισοδυναμία
    με τις ξύλινες στύσεις και τα
    χαλάζια της τεστοστερόνης
    που ωσάν καυστικά υγρά
    κατακαίνε τα τρυφερά
    και στιλπνά σαρκία
    και τ' αφήνουν να μπλαβίζουν
    απ' τις ουλές.
    Κ' έτσι οι γυναίκες,
    κατατρεγμένες ασφυκτιούν
    από μία αδιάγνωστη λευχαιμία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  53. βγες εξω...
    Μα αγαπουσα τη βροχη απο παιδι,
    ηταν παντα ο τροπος για να σε θυμηθω για λιγο
    να φυγω λιγο απο τον σκοτεινο μου κοσμο και να φτιαξω εναν δικο μας.
    Ειμαι πολυ λυπημενος. Ελα παρε με απο δω.
    Ελα, μην εισαι μονο ονειρο, παγιδευμενος στη σκεψη μου, βγες εξω.
    Βγες εξω, μου εχεις λειψει και εχει τον αγαπημενο μου καιρο.
    τα συννεφα κλαινε αποψε για μας.
    Αισθανομαι σα τον ηλιο που του λειπει ο ουρανοσ στις βροχερες και σκοτεινες ημερες
    μου εχεισ λειψει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Tο ιστολόγιο μας μπορεί να καθυστερεί να ανοίξει όμως ανοίγει. Αυτό θα διαρκέσει για πολύ λίγο ακόμα.
Σας παρακαλούμε τα σχόλια να γίνονται στα Ελληνικά και όχι στα γκριγκλις. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τα ορθογραφικά λάθη. Επίσης καλό θα ήταν τα σχόλια σας να είναι ανάλογα με το επίπεδο και την θεματολογία του ιστολογίου μας. Γενικότερα δεν λογοκρίνουμε κανένα σχόλιο όμως η θέση μας να είναι τα σχόλια εντός του επιπέδου του blog μας είναι απόλυτη.
Ευχαριστούμε πολύ.