''Te videre'',Νικηφόρος βυζαντινός

Θα σε ξανάβρω, να το ξέρεις
μην φοβηθείς όσο θα λείπω
κι απ της καρδιάς τον κάθε χτύπο
θα καταλάβω αν υποφέρεις.

Θα σε ξανάβρω, κάποιαν ώρα
πέρα απ την θάλασσα του πόνου
απο της ζωής την κάθε μπόρα
και το λεπίδι αυτό του χρόνου.

Θα σε ξανάβρω, να θυμάσαι
θα σ΄αγαπήσω ακόμα τόσο
τι κι αν μακριά μου πιά κοιμάσαι
ποτέ μου δεν θα σε σκοτώσω.

Θα σε ξανάβρω, μην φοβάσαι
θα ναι αλλιώτικος ο χρόνος
δεν θα μπορείς πιά να λυπάσαι
και θα χει φύγει κάθε πόνος.

΄΄ Το ταξίδι΄΄,Σπύρος Ορφανός

Θέλω να πάω σε ένα μέρος
όπου ποτέ κανείς δεν έχει πάει
Όταν πάω κοντά χάνεται
όταν φθάνω χάνομαι εγώ
Μουσική ακούγεται από παντού
Ύμνοι
που όπως κάθε ύμνος
υμνούν τη μουσική
Όλα έχουν χαθεί
όσα δεν έχουν είναι δίπλα μου.
Τα ακολουθώ
να δω αν θα μου δείξουν τον δρόμο.
Όσο τα ακολουθώ
τόσο απομακρύνομαι
όσο αφήνομαι
τόσο δεν ξέρω τον δρόμο.
Μια στιγμή ίδια με όλες
Έξω από το χρόνο

Μακριά
η απόλαυση με ακινητοποιεί
Δεν είναι τόσο απόλαυση όσο έκσταση
Φωνές με καλούν
μου λένε να πάω να τις βρω
Εγώ χάνομαι μαγεμένος
Χτυπάνε αργά τη γροθιά τους στο έδαφος
Μου φωτίζουν με γλυκό φως

Εγώ τυφλώνομαι και κουφαίνομαι
Είμαστε η απόλαυση
μα είμαστε υπερεκτιμημένοι
Είμαστε άνθρωποι
και όπως κάθε άνθρωπος υμνούμε την απόλαυση
Δεν είναι τόσο η απόλαυση που υμνούμαι
όσο η έκσταση
Κάθε φορά κάνω έναν κύκλο
προσπαθώντας να φτάσω στο κέντρο
Κάθε φορά που φθάνω
κάθε φορά το κέντρο αλλάζει
Εκατομμύρια χρόνια προσπαθώ
μα κάθε φορά πεθαίνω
Περπατάω στην έρημο
δίχως νερό
Γυμνός
Μία καμήλα με ακολουθεί
και ο ήλιος καίει
Περπατάω στο ρυθμό της μουσικής
Μόνος
Ο λαβύρινθος έχει στηθεί
Οι τοίχοι του πιο μεγάλοι και πιο δυνατοί
Αόρατος στέκει και σε παγιδεύει
Έχω σταματήσει να σκέφτομαι
Ξέρω ότι δεν θα φθάσω ποτέ
Ξέρω ότι δεν θα σταματήσω ποτέ
δεν πιστεύω
Δεν κουτσαίνω
Είμαι τα πάντα γύρω μου
Ότι δεν είμαι δεν υπάρχει
Σε ότι δεν υπάρχει θέλω να πάω
Θέλω να δω
Θέλω να θαυμάσω
Μερικές φορές οι ύμνοι επιταχύνουν
Τότε εγώ αρχίζω και τρέχω
Μακρύ το ταξίδι αλλά μόνο αυτό έχω
Δεν κοιμάμαι
Δεν κατέχω
Ασημένιο ποτάμι κυλάει
Ασήμι διάφανο
με χρυσές κλωστές να το διατρέχουν
Ο ήλιος φέγγει ζεστά
και το ασήμι εξατμίζεται
Πάω από πάνω και αναπνέω
Ασήμι τρέχει στις φλέβες μου
και με καίει
Τότε ξέρω τι είναι το ασήμι
όπως ξέρω τι είναι ο αέρας
Άνδρας το σφυριλατεί
και κοιτάει με δέος
Το ασημένιο δέρμα μου λάμπει στον ήλιο
και χρυσές ρίγες τυλίγονται γύρο
Πιο λαμπερές ακόμα
Αλλά για μένα το ταξίδι δεν έχει τελειώσει
Ούτε η μουσική
Είμαι ύμνος
που χαράζεται στο μυαλό των ανθρώπων
και μένει εκέι για πάντα
Είμαι ύμνος
που υμνεί το τίποτα
Το τίποτα υμνεί και μένα
και με καθησυχάζει
με μαγεύει
Γλυκιά η μουσική
και γλυκό το δειλινό
Πάντα κοντέυω
Μα πάντα απομακρύνομαι
Πάντα γελώ και αφήνομαι

΄΄ Ερυθρό μελάνι η μνεία ΄΄, Παναγιώτα Καλογεράκου

Όταν οι λέξεις βγαίνουν σε απάνεμο λιμάνι
μην τις σταματάς, εκείνες ξέρουν
μπορεί το ταξίδι να ΄ ναι δύσκολο.
Μην τις κλαις!
θα βρουν προορισμό.

Τέλος.
Μια λέξη σαν όλες τις άλλες,
που σταλάζει νωθρά μέσα σου,
ωσότου λιμνιάσει η ανοχή.

Τέλος.
Πέντε φθόγγοι που σε σμίγουν
με μιαν ανωφέλευτη απορία.
Ποιός, άραγε ,ατένισε από τώρα μιαν Αρχή;

Τι σου είναι τελικά, η Απώλεια;
Αίσθημα εγωιστικό;
σύντροφος αιώνιος του πόνου;

Αίσθημα μοναχικό ο Πόνος.
Μόνος τον γεννάς.
Μόνος τον μεγαλώνεις.
Κι ύστερα τον αφήνεις να φύγει.

Κι η Χαρά μοναχική κι αυτή
Μοναχική κι λιγοστή.
Που σε αφήνει εκείνη πρώτη,
προτού δειλά εσύ την ψαύσεις.

Κι ο Χρόνος; Τι σου είναι ο Χρόνος:
Ξέθωρα τα απτά αφήνει
σε έναν πίνακα υποκαταστάτων ,
σε ένα κράμα μνήμης και λήθης.
Κι έτσι μένουν!

Κι η Συνήθεια ;
Τι αβάσταχτο φορτίο η συντροφιά της ,
όταν την κουβαλάς μέσα σου !
Κι όταν την πιάνεις απ'το χέρι;
Είναι ελαφρότερη νομίζεις η χειραψία;
Σε ξεγελάει με το σειρηνικό τραγούδι της .
σκιά για το ταξίδι κάθε Οδυσσέα.
Μην σε πλανεύει ο χορός της!
Σύντομα θα σε ξεβράσει η όασή της
κι η αρμύρα κόκκινο κρασί θα σε μεθύσει.
Κι έτσι τυφλός πώς θα γυρίσεις στην Ιθάκη;

Ένα ποίημα του Γιώργου Συριανού

Μην πλησιάζεις ,είσαι αδαής 

μου έλεγαν οι ευκλεείς 

Μα ήμουνα τότε παιδί 

και δεν τους μίσησα εξαρχής.

"ΒΟΛΤΑ " - ΘΑΛΕΙΑ ΑΓΓΕΛΟΥ

Ανέμελη, αδιάφορη βόλτα

περίπατος δίχως προορισμό

εικόνες, αναμνήσεις ξεπηδούν…

φωνές παιδιών αντηχούν παντού

μπερδεύονται με εκείνες που κατοικούν στο νου μου

Ξάφνου εκεί, μπροστά μου

σε θωρώ

ίδιος σχεδόν, ελάχιστα αλλαγμένος

ο χρόνος φίλος σου

εχθροί πολλοί μα όχι αυτός

ξέρεις να κάνεις συμμάχους

Γρήγορα χάνεται η μορφή σου,

όμως ξέρω πως αυτή τη φορά δεν είναι παιχνίδι του μυαλού μου

Δε γυρίζω πίσω…

Συνεχίζω τη βόλτα μου

4-9-2012

"ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ "Β.Α

Το φως η σιωπή το διάφανο τρύπημα

που απελευθερωνει την αιχμάλωτη ροή

που σπάει τα δεσμά σε κομμάτια

μπήγοντας στο κορμί της ουδετερότητας

την απαλή υφή του διασκορπισμού

κάτω από μια σκέπη αναποκάλυπτων πραγμάτων

μέσα στο χορό

του αναγκαίου και πεπρωμένου λικνισμού

των ασπρόμαυρων επιβητόρων της ολισθηρότητας

οι σειρές των αιώνων

αγκαλιάζουν τους δρόμους της επιστροφής

στα κενά της ηδονής και της αναγκαστικής ευτυχίας

ενατενίζοντας την όραση του μυστικού ουρανού

σε φανερή στάση ολοκληρωτικής προσευχής

μα ποιος κόσμος είναι αμέτοχος στο κακό

ποιός κόσμος έχει ύπαρξη και υπόσταση

μέσα στο πνεύμα

αυτό είναι τελικά η συνεργασία ! Χρεωκοπία πνεύματος !

! Ο αρχικός δρόμος

μιας φρικτά εξιδανικευμένης καταστροφής

που παγώνει

για να έχει έναν αβίαστο θάνατο κι αργό

κυράδες μου που το χασομεράτε

πόσο καλά της τέχνης την απώλεια ξέρετε.

Β.Α.

"ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΕΛΗΣΗΣ"- ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΤΟΥΧΕΑΣ

Μαθήματα θέλησης

Σε μέρες άνετες , σε μέρες καλές συνέχισε να περπατάς

και αν όλα δείχνουν τόσο , ότι δεν χρειάζεται ,

εσύ μην σταματάς συνέχισε τον δρόμο σου , όσο μοναχικός και αν φαίνεται .

Συνέχισε να περπατάς ακόμη και όταν η ζέστη του σπιτιού σου

με την θαλπωρή της οικογένειας σου σε χαλαρώνουν… Σε παραπλανούν .

Εσύ μην ξεχνάς τον στόχο σου , γιατί ο χρόνος είναι τόσο γλυκά αδυσώπητος

που δεν σου συγχωρείτε ποτέ το πέρασμα του .

Συνέχισε να περπατάς ακόμη και αν ο δρόμος φαντάζει σκοτεινός ,

εσύ μην φοβηθείς , γιατί η θέληση σου δάδα ,

ίσως φωτίσει ένα μονοπάτι αλλά σε παρακαλώ μην σταματάς …

θυμήσου η υποχώρηση ισούται με παράδοση στα συναισθήματα

που τόσο εύκολα σε ξεγελούν και σε παρασύρουν …Λάθος ασυγχώρητο.

Συνέχισε να περπατάς ακόμη και αν μανιασμένα νερά ποταμών

βρεις στο διάβα σου ,μην τρομάξεις .

Η αποφασιστικότητα σου ατσάλινο γεφύρι

που ακόμη και τους ποιο ορμητικούς χείμαρρους μπορεί να συγκρατήσει ,

αν η σκέψη σου προσηλωμένη στο στόχο είναι.

Γιατί η απώλεια ψυχραιμίας ,μέγιστο αμάρτημα.

Και όταν τελειώσεις το περπάτημα ίδιος ποτέ δεν θα είσαι ακόμη

και αν το στόχο σου πετύχεις ,

η επιτυχία τόσο φτωχή και ασήμαντη μπροστά στην διαδρομή που διάνυσες ,

και αν τελείωσες να περπατάς δεν θα είσαι αυτός που ήσουν πριν ,

γιατί έμαθες να πολεμάς .

Και αν ο στόχος επιτευχθεί στον τέλος ,

το κένο ,

το κενό ,

το κενό της μοναξιάς μεγάλωσε .

Πατρίδες- Κωστὴς Παλαμᾶς

Πατρίδες

...
Ἐδῶ οὐρανὸς παντοῦ κι ὁλοῦθε ἥλιου ἀχτίνα,
καὶ κάτι ὁλόγυρα σὰν τοῦ Ὑμηττοῦ τὸ μέλι,
βγαίνουν ἀμάραντ᾿ ἀπὸ μάρμαρο τὰ κρίνα,
λάμπει γεννήτρα ἑνὸς Ὀλύμπου ἡ θεία Πεντέλη.

Στὴν ὀμορφιὰ σκοντάβει σκάφτοντας ἡ ἀξίνα,
στὰ σπλάχνα ἀντὶ θνητοὺς θεοὺς κρατᾶ ἡ Κυβέλη,
μενεξεδένιο αἷμα γοργοστάζ᾿ ἡ Ἀθήνα
κάθε ποὺ τὴ χτυπᾶν τοῦ Δειλινοῦ τὰ βέλη...

ΞΕΠΡΟΒΟΔΙΣΜΑ- Κ.Γ Καρυωτάκης

ΞΕΠΡΟΒΟΔΙΣΜΑ

Δημοσιεύτηκε στον «Νουμά» (638), 29 Ιουνίου 1919

 -- Αγάπη μου, ήσουνα παιδί· παιδί μου, είσαι άντρας τώρα·
σύρε, ακριβέ μου, στο καλό, μη σε προφτάσει η μπόρα.

-- Μάνα μου, κοίτα, ενύχτωσε· πώς να κινήσω; βρέχει·
μάνα, μια θλίωη με κρατεί και μια τρομάρα μ' έχει.

-- Παιδί μου, όλοι θα φύγουνε· κι αν μείνεις τελευταίος;
σύρε· και πάντα να 'σαι όρθιος και πάντα να 'σαι ωραίος.

-- Μάνα, ο χειμώνας ρυάζεται κ' η νύχτα αγκομαχάει·
με δένει, μάνα, μια ντροπή, κ' ένας καημός με πάει...

Κωστής Παλαμάς-Τάφος.

Ήσυχα και σιγαλά,
διψώντας τα φιλιά μας,
από τ' άγνωστο γλιστράς
μέσα στην αγκαλιά μας.

Ώς κ' η βαρυχειμωνιά
μ' αιφνήδια καλοσύνη
κ' ήσυχη και σιγαλή
σε δέχτηκε κ' εκείνη.

Οι κουρασμένοι άνθρωποι. Λάσκαρης Π. Ζαράρης (έργα αναγνωστών)

Οι κουρασμένοι άνθρωποι
κατεβάζουν τα μάτια τους στη γη.
Η αίσθηση του γαλάζιου δεν τους συγκινεί.
Είναι σβησμένες φλόγες
που αδειάζουν την ψυχή από όνειρα.
Τα χέρια τους τρέμουν να κρατήσουν
κάτι μεγάλο, γιατί μόλις το σφίγγουν
εκείνο πνίγεται,
γίνεται παγίδα της ζωής.

Πού να βρεις παρηγοριά και ζεστή ελπίδα;
Μόνο στη νύχτα, μόνο στη νύχτα
που κάνει τα όνειρα πιο κοντινά.
Εσύ μέσα στο σκοτάδι και στη σιωπή
ν’ αναρωτιέσαι για τη φύση του ανθρώπου,
ποια μοίρα ξεθωριάζει τις ζωές
στο πέρασμα του χρόνου,
γιατί να ξεκινάμε πάντα δυνατοί
και ύστερα να ζητάμε αποδείξεις
της αδυναμίας μας;

Αρκεί να ξεδιψάμε
με λίγο νερό απ’ την αιωνιότητα
έστω κι αν τ’ ονομάζουμε ομορφιά.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Στείλτε μας τα δικά σας έργα για δημοσίευση

Η σελίδα μας δίνει τη δυνατότητα σε όποιον από τους αναγνώστες επιθυμεί, να μας στείλει τα δικά του δημιουργήματα (ποιήματα, δοκίμια κτλ) για να τα δημοσιεύσουμε.