Λόφοι - Σωτήρης Αγαπάκης

Γιατί γεννήθηκες πέρα απ αυτούς τους λόφους

Που τους σκεπάζουν σύρματα  βαριά

Που  για πολλούς όσο μπορώ να ξέρω λόγους

Μάτια φαντάρων τα κοιτάν προσεκτικά

 

Για δεν γεννήθηκες εδώ για να μιλάμε

Να αναλύουμε τα τόσα μας προβλήματα

Μα έτσι τώρα σαν σιμώνεις σε φοβάμαι

Και προς τα πίσω πάω γρήγορα τα βήματα

 

Είναι που οι δυο μας δεν μιλούμε ίδια γλώσσα

Μα ίδιες γλώσσες απ το στόμα τις σκορπάνε

Ίδια τα μάτια, τα χέρια και άλλα τόσα

Μα δεν αλλάζει κάτι ακόμα σε φοβάμαι

 

Έχεις το χρώμα το δικό μου του Αυγούστου

Όμως εγώ δεν το χω απ τον Γενάρη

Αλλά αν μας διάλεγε τρίτος νομίζω ο νους του

Μόνο ένα σάκο  να μας βάλει θα χε πάρει

 

Μαλλιά ξανθά έχεις εσύ σαν της μητέρας μου

Σαν τον πατέρα σου κι εγώ μελαχρινός

Δίπλα μου αν ήσουν στην αυγή της πρώτης μέρας μου

Θα μουν για σένα ένας ακόμα αδερφός

 

Από νερό και χώμα είμαστε φτιαγμένοι

Μα λεν τα χώματα δεν είναι όλα ίδια

Ξέρω κι εσύ όπως κι εγώ είσαι κουρασμένη

Μα ήρθε η ώρα να αντικρίσω την αλήθεια

 

Δεν είναι πρόβλημα λοιπόν ότι διαφέρουμε

Ενός σχεδίου είμαστε αποτελέσματα

Την ομοιότητα μας όμως περιφέρουμε

Εκεί που η σκόνη θα την κρύψει από τα βλέμματα

 

Εύχομαι να χα γεννηθεί απ τη μεριά σου

Και να χες γεννηθεί απ την δικιά μου

Να ήτανε όλα τα προβλήματα δικά σου

Και να φοβόσουνα εσύ απ τη σκιά μου

 

Εύχομαι οι λόφοι που χωρίζουν τα χωριά μας

Να σκαφτούνε να γενούνε   πεδιάδα

Μα και τα σύρματα που ναι ανάμεσα μας

Να κοπούν δίχως να τα αλλάξουν άλλα

 

Εύχομαι να ρθει μια μέρα να τη ζήσω

Που τα παιδιά μας θα παίζουνε μαζί

Να πλησιάσω τότε να τα ευχαριστήσω

Που δεν γεννήθηκαν σαν και εμάς χαζοί

 

Από όταν οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε στρέμματα

Επίμονα φώναζαν πως διαφέρουν

Στολίσανε τις διαφορές με ψέματα

Καθώς είναι ίδιοι, να ξεχνούνε πως το ξέρουν

 

Τα αγαπώ και οι καλημέρες όλες έρχονται

Από καρδιές που στον καθρέφτη είναι μια

Ντύνονται αλλιώς από τους ήχους σαν  προφέρονται

Μα όποιας μορφής έχουν την ίδια σημασία

 

Γιατί γεννήθηκες λοιπόν πέρα απ τους λόφους

Μα η ερώτηση αυτή δεν ειν σωστή

Μα όσο μπορώ να ξέρω για χιλιάδες λόγους

Θα πρέπει να ναι γιατί οι λόφοι είναι εκεί

 

Για δεν γεννήθηκες εδώ για να μιλάμε

Για το μέλλον μας παρέα να ελπίζουμε

Κι έτσι τα χρόνια να περνούν και να ξεχνάμε

Ότι παλιά φοβόμασταν μαζί να ζήσουμε

Μια φορά και μια στιγμή - Ελένη Λαμνάτου

Μια φορά και μια στιγμή

Ελένη Λαμνάτου

Πανέκτυπον, 2013
168 σελ.
Τιμή € 10,50

Συλλογή διηγημάτων της φιλολόγου Ελένης Λαμνάτου, μιας από τις τρεις νικήτριες του Διαγωνισμού Συγγραφής Διηγήματος 2013, των Εκδόσεων Πανέκτυπον. Η συγγραφέας Ελένη Λαμνάτου έχει τιμηθεί με βραβεία και επαίνους σε όλα τα είδη του πεζού λόγου και έχει συμμετάσχει με διηγήματά της σε συλλογικές εκδόσεις. Το 2009 εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο, Μνήμες απουσίας, από τις εκδόσεις Δωδώνη (Β΄ βραβείο νουβέλας, Ένωση Λογοτεχνών). Το 2012 εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο της, Επισκέψεις, από τις εκδόσεις Άπαρσις, (Έπαινος μυθιστορήματος, Ένωση Λογοτεχνών).
Η ευτυχία δεν είναι ιδανικό της λογικής αλλά της φαντασίας. Αυτή η ρήση του Εμμανουήλ Καντ διατρέχει τη συλλογή διηγημάτων Μια φορά και μια στιγμή. Αν και ο τίτλος παραπέμπει σε παραμύθι, διαβάζοντας κανείς το βιβλίο συνειδητοποιεί πως πρόκειται για μία ανατομία της ανθρώπινης ψυχής, μέσα από σύμβολα, συνειρμούς και αλληγορίες. Οι ήρωες χρησιμοποιούν τη φαντασία, άλλοτε για να υπερβούν την πραγματικότητα, άλλοτε για να συμφιλιωθούν μαζί της, ενίοτε και για να λυτρωθούν. Αντιμετωπίζουν τα συναισθήματά τους, τις αδυναμίες τους, τις απώλειες του χθες και ψάχνουν τον δρόμο για το μέλλον. Απ' τη μία μοιάζουν να ακροβατούν ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα και απ' την άλλη παρουσιάζονται βουτηγμένοι σε μια καθημερινότητα που τους πληγώνει. Οι δύο αυτοί κόσμοι συγχέονται και ξεπηδούν χαρακτήρες που μετεωρίζουν ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Ο καθένας παλεύει με τους δικούς του κύκλωπες με κοινή συνισταμένη όλων το ταξίδι προς την Ιθάκη που δεν είναι άλλη από την ζωή και την ελευθερία.
Πώς μπορεί κάποιος να ξαναπεράσει απ' το σκοτάδι στο φως;
Πότε η αγάπη υπερβαίνει τον εαυτό της για χάρη κάποιου άλλου;
Μπορεί, άραγε, ο άνθρωπος να λύσει τις εξαρτήσεις του και ν' απελευθερωθεί; Έχουμε τη δύναμη ν' αλλάξουμε και να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας;
Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος ο αναγνώστης μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, που τον βοηθούν να κάνει μια βουτιά στη δική του ψυχή, στο δικό του όνειρο ή ακόμη και στον δικό του εφιάλτη. Με μια γραφή που φλερτάρει με τον ποιητικό και μεταφορικό λόγο, η συγγραφέας μας προσφέρει ένα ταξίδι εικόνων, σκέψεων και εσωτερικών αναπαραστάσεων.

Πηγή

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΡΑΔΥΑ -"ΩΔΗ ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ"

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 
Ωδή στο Καλοκαίρι

Λογοτεχνική-Μουσική Βραδιά σε ήχους καλοκαιρινούς & ερωτικούς
στο EL VIAJE music bar
Έξι συγγραφείς και ποιητές διαβάζουν έργα τους
Τραγούδια Ελλήνων δημιουργών ερμηνεύει ο Νίκος Ανδρουλάκης
Παρασκευή 28 Ιουνίου 2013
Ώρα έναρξης: 9.00μμ
Διεύθυνση: Κολοκοτρώνη 45, Βύρωνας
…Το καλοκαίρι προχωρεί, παροτρύνοντάς μας να ζήσουμε για λίγο πέρα από τα τετριμμένα, να γευτούμε κάτι από την ξεχασμένη ομορφιά του κόσμου. Μας καλεί να συναντήσουμε τον άλλο, να τον αφουγκραστούμε, να μοιραστούμε πράγματα μαζί του.
Το EL VIAJE music bar μας προσκαλεί να ταξιδέψουμε με όχημα τα κείμενα νέων λογοτεχνών και τις μελωδίες του Νίκου Ανδρουλάκη, μέσα από ένα χώρο «ζεστό» όπου επί χρόνια άνθρωποι της Τέχνης δίνουν το παρόν.
Έργα τους διαβάζουν οι:

Αντιόπη Αθανασιάδου
Τζούλια Γκανάσου
Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη
Άννα Γρίβα
Ελευθερία Κυρίτση
Αλέξιος Μάινας

Βιογραφικά σημειώματα:

Αντιόπη Αθανασιάδου:

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και είναι δικηγόρος. Έχει δύο συμμετοχές στις ποιητικές συλλογές της «Ομάδας από Ποίηση» (2010/1012) και διάφορες συμμετοχές σε ομαδικές συλλογές διηγημάτων. Το 2012 εκδόθηκε η ατομική της ποιητική συλλογή με τίτλο Τέττιξ ο ψιθυριστής από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Είναι απόφοιτος του Μεταπτυχιακού Προγράμματος του Τμήματος Δημιουργικής Γραφής (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας).
Τζούλια Γκανάσου:

Έχει σπουδάσει Πληροφορική στην Αθήνα και στο Λονδίνο, Λογοτεχνία στο Παρίσι και στο Εδιμβούργο και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ε.Α.Π. Αποσπάσματα από το πρώτο της βιβλίο, Σε Μαύρα Πλήκτρα (Εκδ. Γκοβόστη 2007) συμπεριλαμβάνονται στη συλλογική έκδοση του Παν/μίου του Εδιμβούργου με θέμα τις σύγχρονες μητροπόλεις. Το δεύτερο βιβλίο της, Ομφάλιος Λώρος (Εκδ. Γκοβόστη 2011) επιλέχθηκε και συμμετείχε στο 4ο Διεθνές Φεστιβάλ στο Dasein, στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών της Αθήνας και στο
Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών της Γλασκώβης. Το τρίτο της βιβλίο, Ως το τέλος (Εκδ. Γκοβόστη) μόλις κυκλοφόρησε.

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη:

Γεννήθηκα το 1979 στην Αθήνα. Σπούδασα Φιλοσοφία, Φιλοσοφία της Θρησκείας και Πολιτική 

Θεωρία για πολλά χρόνια στο Λονδίνο κι ύστερα είχα τη χαρά να ζήσω τη δημιουργική ατμόσφαιρα του Πανεπιστημίου του East Anglia για έναν πανέμορφο, μεταπτυχιακό χρόνο. Γράφω στα Αγγλικά και τα Ελληνικά, μεταφράζω από τα Νορβηγικά, ζωγραφίζω, φροντίζω τις γάτες και το λαχανόκηπό μου έξω από την Αθήνα, κι εξέδωσα τη δεύτερή μου ποιητική συλλογή το Μάιο, κάτω από τη σκέπη των Εκδόσεων Πόλις. Ονομάζεται Αστικά Ερείπια (και αντιπερισπασμοί).

Άννα Γρίβα:

Γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα, όπου ζει μέχρι και σήμερα. Σπούδασε ελληνική φιλολογία. Έχει δημοσιεύσει μεταφράσεις ποιημάτων από τα ιταλικά, καθώς και κείμενα σχετικά με Έλληνες λογοτέχνες. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Η φωνή του σκοτωμένου (Χαραμάδα, 2010) και Οι μέρες που ήμασταν άγριοι (Γαβριηλίδης, 2012).

Ελευθερία Κυρίτση:

Γεννήθηκε το 1979 στον Παλαμά Θεσσαλίας. Σπούδασε Ψυχολογία και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Σχολική και Εξελικτική Ψυχολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Θράκης. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Η Χειρόγραφη πόλη (εκδόσεις Μανδραγόρας) είναι το πρώτο βιβλίο ποίησης που εκδίδει.

Αλέξιος Μάινας:

Γεννήθηκε το 1976, σπούδασε Φιλοσοφία και Λογοτεχνία στη Βόννη. Ασχολείται με τη διδασκαλία της γλώσσας, τη μετάφραση και την παρουσίαση ποιητών στο γερμανόφωνο χώρο. Επιμελήθηκε τη μετάφραση των ποιημάτων του Καβάφη για τη δίγλωσση έκδοση του εκδοτικού οίκου Romiosini (Κολωνία 2009). Γράφει ποίηση και διηγήματα και στις δύο γλώσσες. Το βιβλίο του Το περιεχόμενο του υπόλοιπου (Γαβριηλίδης, 2011) ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, το βραβείο του Διαβάζω, και βραβεύτηκε στο Συμπόσιο Ποίησης.

Νίκος Ανδρουλάκης:

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, γιος του λυράρη Μανώλη Ανδρουλάκη, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αβδού Ηρακλείου. Από το 1985 βρίσκεται στην Αθήνα. Έχει συνεργαστεί με σπουδαίους Έλληνες συνθέτες και στιχουργούς και έχει λάβει μέρος σε πολλές συναυλίες τους, τόσο στην Ελλάδα (Ηρώδειο, Θέατρο Λυκαβηττού, Μ.Μ.Α., Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης, Αρχαίο Ωδείο Πάτρας, Θέατρο Φιλίππων κ.ά.), όσο και στο εξωτερικό. Η δισκογραφική του πορεία, ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '90 και στο διάστημα αυτό έχει κυκλοφορήσει έξι προσωπικούς δίσκους: Ένα Φεγγάρι Δρόμος (1995), Μυθικά Καράβια (1997), Τα Τιμαλφή (2001), Ένα Κομμάτι Ουρανό (2003), Λαλήματα Ονείρου (2007), Στης Μνήμης το Κλαδί (2011) και έχει συμμετάσχει σε αρκετούς.
Τραγούδια του, όπως: «Του Παραδείσου λεμονιά», «Να με κρατάς να μ΄έχεις», «Γελά ο χρόνος», «Το ερωτικό αλφάβητο» κ.ά. έχουν ξεχωρίσει, ενώ ο ίδιος, έχει πραγματοποιήσει πολλές συναυλίες και εμφανίσεις ανά την Ελλάδα.

www.nikosandroulakis.gr
EL VIAJE music bar
Κολοκοτρώνη 45, Βύρωνας
Τηλ.: 6985 94 83 50
Ε-mail: elviajemusicbar@gmail.com
Υπεύθυνος Εκδήλωσης:
Φώτης Δημητρακάκης
Τηλ.: 6976 90 55 70
https://www.facebook.com/pages/ELVIAJE/191118701994

Είναι ευκαιρία σού νά λάμψεις - Σωκράτους Δαιμόνιο (Δημήτρης Μούχας)

Είναι ευκαιρία σού νά λάμψεις
τούτη τήν άκαρδη εποχή σέ προτρέπω νά πετάξεις,
νά σπάσεις τού κατεστημένου τά κοντέρ
καί επιδεικτικά τό Φώς σου νά ελευθερώσεις
καίγοντας όποιον στό διάβα σου τό δρόμο θέ νά σου κλείσει
γιατί στον γιόκα τού μιά βίλα σκοπό άνανδρο έβαλε να κτίσει.

Μέ υπομονή σού λέω τό σύστημά σου νά οπλίσεις
και μιά βαθιά ενδότερη στροφή πρός τά έσω νά ενισχύσεις,
πέθανε τώρα για μετά, ίσκιο ποτέ σου μήν ζητήσεις
μόνο έτσι όταν ή ώρα έρθει ή βαριά, θά εκτιμήσεις
τήν ωριμότητα τών τόσων χρόνων πού θάχεις κάθε δεινό
νά αφοπλίσεις.

 

Μέτρα τα φώτα - Νίκος Λυγερός

Μέτρα τα φώτα
πριν σβήσουν
όταν έρθει
το σκοτάδι
διότι μόνο
με αυτά και μόνο
θα παλέψεις
γεράκι μου
για να δείξεις
αυτούς που τόλμησαν
να εισβάλουν
στον ουρανό μας
γιατί τα όριά του
τα ήθελαν
μόνο γι' αυτούς
αλλά δεν ήξεραν
για τον χρόνο
που ήταν
πάντα μαζί μας
και πετάξαμε
πάνω τους
για να μη ξεχάσουν
τι σημαίνει
ήττα θάλασσας.








Πηγή

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΜΠΕΡΤΟΛΝΤ ΜΠΡΕΧΤ

Απώλεια ενός πολύτιμου ανθρώπου

Έναν πολύτιμο άνθρωπο έχεις χάσει.
Τ' ότι έφυγε από σένα, δεν είναι απόδειξη
Ότι πολύτιμος δεν είναι. Παραδέξου το:
Έναν πολύτιμο άνθρωπο έχεις χάσει.

Έναν πολύτιμο άνθρωπο έχεις χάσει.
Έφυγε από σένα, γιατί υπηρετούσες μια καλή υπόθεση
Κι αυτός πήγε μια τιποτένια να υπηρετήσει. Παραδέξου το, όμως:
Έναν πολύτιμο άνθρωπο έχεις χάσει.

ΠΗΓΗ

"ΟΙ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ,ΒΩΜΟΣ -ΞΕΝΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Από το βιβλίο: «Δίδυμοι Πύργοι – Ήμουν κι εγώ εκεί!»

Από το κεφάλαιο «Μύθοι»

(για τον Μύθο)

 

Ευτυχισμένοι που μας ευλόγησε δοξάζουμε την υπόστασή του

λατρεύοντας τον απλόχερα

στα μεγαλοπρεποφανή του θυσιαστήρια

γλύφοντας κόκαλα και χορταίνοντας φαντασμαγορία

σε φωταγωγημένες τελετές

Κραδαίνουμε τα ξίφη της αφοσιώσεως και του μένους μας

του ακατεύθυντου

ουρλιάζοντας ιαχές θαυμασμού

μεθυσμένοι από τη θελκτική οσμή ανθέων που αναδίδουν

τα μυρωδάτα κόπρανα της εστίας

και γεμάτοι συγκίνηση

ανάμεσα στις φλόγες των πανηγυρισμών

θυσιαζόμαστε στον “Εν τούτω νίκα” βωμό…

Δε μας ζητείται καν.

Δεν έχουμε δικαίωμα επιλογής.

Η θυσία είναι αυτονόητη.

...το μόνο που θα μας ζητηθεί είναι να συντομεύουμε,

διότι έπονται οι θυσίες όσων αδημονούν λίγο πιο πίσω

και των παραπλανημένων δικών μας

που πρώτοι σπρώχνουν τον Πελία τους,

για να ικανοποιήσουν περήφανα το κάλεσμα

του λαίμαργου τούτου βωμού

που κατάπιε πλήθη πιστών,

κοινωνίες ολόκληρες αδύναμες ν’ αποδεχτούν τις αλήθειές τους,

χάνοντας έτσι το νόημα της ύπαρξης τους και πότε-πότε

την ίδια τους την ύπαρξη…

"ΕΠΙΓΝΩΣΗ"- Κρυσταλλίδου Κόνι

Πανδαισία, 

της κραταιάς δυναμικής των ψευδαισθήσεων,
ο εκτροχιασμός των αχτίδων, 
της φλύαρης περγαμηνής,
της λογικής..
Χορεύοντας με την επίγνωση,
αναγνωρίζω την αιώρηση της κουστωδίας, 
των απειλών του φαύλου κύκλου 
της απώλειας..
Ελπιδοφόρος, 
τρυφερός επίλογος
της ρωγμής του σύντομου ονείρου,
η εναρμόνιση της επιθετικότητας,
των μελωδικών γραμμών 
της μουσικότητας του τέλους.
Λυτρωτική η εισβολή των πλήκτρων..

Φωτογραφίζοντας «υδάτινα γλυπτά» στον ωκεανό!

Ο Γάλλος φωτογράφος Pierre Carreau δεν ασκεί μόνο την τέχνη της φωτογραφίας αλλά δημιουργεί και μικρά έργα τέχνης με την κάμερά του. Το πιο πρόσφατο έργο του είναι η συλλογή «Aquaviva» όπου παρουσιάζονται εντυπωσιακά κύματα των ωκεανών που μοιάζουν με «υδάτινα γλυπτά». Από ειδική γωνία και με εξαιρετικά προηγμένους φακούς ο φωτογράφος απαθανατίζει θαλασσογραφίες με έναν ξεχωριστό τρόπο. Το νερό σταθεροποιείται σε ένα σημείο και με τον κατάλληλο φωτισμό που πέφτει επάνω του μοιάζει σαν μια συμπαγή μάζα που θυμίζει γλυπτό. Ο φωτογράφος άλλωστε έχει ασχοληθεί πολλά χρόνια με τη θάλασσα και το υγρόστοιχείο είναι το φόρτε του, καθώς -όπως λέει ο ίδιος- «από μικρός χάζευα με τις ώρες τα κύματα που έσκαγαν στην παραλία και παρατηρούσε κάθε λεπτομέρεια. Τώρα πια προσπαθώ να δώσω με την κάμερά μου σχήμα στο νερό και να το διατηρήσω όσο περισσότερο γίνεται!»…

Τὰ φορτηγὰ καράβια συλλογίζομαι - Κώστας Οὐράνης

Τὰ φορτηγὰ καράβια συλλογίζομαι
ποῦ γέρασαν κὰ τώρα, λαβωμένα,
χωρὶς οὔτε μία βάρδια στὸ κατάστρωμα,
σαπίζουν στ᾿ ἀκρολίμανα δεμένα.

Τὰ φορτηγὰ καράβια: ποὺ ταξίδεψαν
στῶν πέντε τῶν ἠπείρων τὰ πελάγη
-ἀπ᾿ τοῦ Μουρμὰνκ τὴ παγερὴ τὴ θάλασσα
ἴσαμε τοῦ Ἀμαζόνα τὰ τενάγη.

Τοὺς ναυτικούς τους γέρους συλλογίζομαι
ποῦ στὰ μεγάλα τῶν χειμώνων βράδια
μ᾿ ὑπομονὴ κι ἀγάπη -γιὰ τὰ ἐγγόνια του
(εἴτε γι᾿ αὐτούς;-) μικρὰ φτιάχνουν καράβια,

καὶ δὲν μποροῦνε πιὰ νὰ ταξιδέψουνε
μὰ κάθε μέρα ὡς τὸ λιμάνι πᾶνε
καί, ἄνεργοι, ἀνώφελοι καὶ πένθιμοι
σὰν κάτι τὶς νὰ χάσανε κοιτᾶνε.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή

"ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ "Β.Α

Το φως η σιωπή το διάφανο τρύπημα

που απελευθερωνει την αιχμάλωτη ροή

που σπάει τα δεσμά σε κομμάτια

μπήγοντας στο κορμί της ουδετερότητας

την απαλή υφή του διασκορπισμού

κάτω από μια σκέπη αναποκάλυπτων πραγμάτων

μέσα στο χορό

του αναγκαίου και πεπρωμένου λικνισμού

των ασπρόμαυρων επιβητόρων της ολισθηρότητας

οι σειρές των αιώνων

αγκαλιάζουν τους δρόμους της επιστροφής

στα κενά της ηδονής και της αναγκαστικής ευτυχίας

ενατενίζοντας την όραση του μυστικού ουρανού

σε φανερή στάση ολοκληρωτικής προσευχής

μα ποιος κόσμος είναι αμέτοχος στο κακό

ποιός κόσμος έχει ύπαρξη και υπόσταση

μέσα στο πνεύμα

αυτό είναι τελικά η συνεργασία ! Χρεωκοπία πνεύματος !

! Ο αρχικός δρόμος

μιας φρικτά εξιδανικευμένης καταστροφής

που παγώνει

για να έχει έναν αβίαστο θάνατο κι αργό

κυράδες μου που το χασομεράτε

πόσο καλά της τέχνης την απώλεια ξέρετε.

Β.Α.