Βαθύ κι εξαίσιο βράδυ - Ναπολέων Λαπαθιώτης

Ἦταν ἕνα βαθὺ κι ἐξαίσιο βράδυ.
-Βράδυ λεπτὸ κι ἀσύλληπτο, Χιμαίρας!-
Ποτέ, τόσο πολύ, τέλος ἡμέρας,
δὲν εἶχε λάμψει τόσο, σὰ πετράδι...

Κατέβαινε τὸ φῶς -μιὰ ὠχρὴ ἀγωνία-,
σὲ κήπους, ὅλο βάλσαμα γιομάτους,
τ᾿ ἄνθη μεθοῦσαν ἀπὸ τ᾿ ἄρωμά τους,
μέσα σε μιὰν ἀνείπωτη ἁρμονία...

Δὲν εἶχε κἂν ὑπάρξει τέτοια δύση,
μήτε στὸ νοῦ τῶν πιὸ γλυκῶν ζωγράφων.
Ἀκόμα καὶ τὰ μάρμαρα τῶν τάφων,
μιὰ δόξα μυστικὰ τά ῾χε κερδίσει...

Κι ὅταν τὸ θάμπος ἄρχιζε νὰ φθάνει
κι ἡ νύχτα τ᾿ ἀργὰ μάγια νὰ κλώθει,
τὸ φεγγάρι, παντοῦ, σὰ φλόγα ἁπλώθη...
Κι ἦταν τὸ βράδυ αὐτὸ πού ῾χα πεθάνει...










Πηγή

Φιλοσοφίας μου άμυνα - Σωκράτους Δαιμόνιο (Δημήτρης Μούχας)

 

Φιλοσοφίας μου άμυνα

Έμεινες πάλι μέσα στο σπίτι.
Είναι ευκαιρία να γράψεις.
Σκέφτεσαι...μα δεν τολμάς να πεις τι σκέφτεσαι...
Χρόνια τώρα...σε ταλανίζει...
Της Ψυχής αποτύπομα..και φιλοσοφίας κουκούλομα...
Χρόνια ίδιες συνήθειες που καλείσαι να υπερβείς
συμπληρώνοντας άθλους...
Χ(Κ)ρόνια αφηρημένα καπελώνοντας στιγμές του πάθους...

Υ.Γ:Τώρα γυμνός ξεκινάς

Οι δημοσιογράφοι του αιώνα - Νίκος Λυγερός

Οι δημοσιογράφοι του αγώνα δεν είναι αυτοί που νομίζεις είναι αυτοί που μας πιάνουν από το αεροδρόμιο για να ακουστεί το μήνυμα είναι αυτοί που κάθονται σιωπηλοί δίπλα σου για να σε προστατέψουν την ώρα της ανάγκης γιατί είναι και αυτοί υπεύθυνοι για τις γνώσεις που μαθαίνει ο λαός που αναζητά την αλήθεια για να μην ξεχάσει, τέτοιους δημοσιογράφους βρήκαμε στην Κω. Πηγή

Σονέτο 10 - Σοφία Πιπέρου

Δε χωράει όλος ο κόσμος στα μάτια μου
Ούτε η καρδιά μου π' αγωνιά δε χωράει
Πόσο μάλλον ο κόσμος όλος σου
Όταν παλεύεις, όταν αγωνίζεσαι
Χωράς μες στην ψυχή μου


Τα νύχια σου ματώνουν από επιμονή τον πόλεμο
Τα πέλματά σου ισορροπούν απάνω στην ειρήνη
Και πόσο δε χωράει στα μάτια μου το θάρρος σου
Ο κόσμος σου πως δε χωράει


Τα μαλλιά σου βαμμένα πλεγμένα φύκια
Και πόσο δε χωρεί στα μάτια μου το πλέξιμο
Ο αγώνας των μαλλιών σου με τη θάλασσα
Ποτέ δεν είδα κόσμο να παλεύει έτσι

Ξεκινώντας τη μέρα με Βάρναλη...

Σε θέλουν σκλάβα να χτυπάς, το κούτελο στο χώμα!
Χασίσι αν θες μετά χαράς, αλλ’ όχι ελεφτεριά!

Καλημέρα με Αρκά!

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος δρόμος του κόσμου!

Αν είστε οπαδός του ανοικτού δρόμου, αυτό το ταξίδι με αυτοκίνητο σίγουρα δεν έχει… τελειωμό. Και μιλάμε για μια μοναδική εμπειρία οδήγησης στον μεγαλύτερο δρόμο του κόσμου, μήκους 47.958 χιλιομέτρων, μέσω 18 χωρών – από την παγωμένη Αλάσκα του Βορρά μέχρι το νοτιότερο σημείο της Αργεντινής, αν έχετε το κουράγιο, βέβαια! Ο εθνικός δρόμος Pan-American Highway είναι ο μεγαλύτερος στον κόσμο, προσφέροντας στον ταξιδιώτη τη μοναδική εμπειρία της εναλλαγής κλίματος και φυσικού τοπίου, από ομιχλώδη βουνά και άνυδρες ερήμους μέχρι κατάφυτες ζούγκλες και ανθισμένα λιβάδια.

Ένα ταξίδι μια αληθινή περιπέτεια από μόνο του, αρκετά επικίνδυνο και τολμηρό, τουλάχιστον σε ορισμένα σημεία του, καθώς η διάβαση δεν είναι και τόσο απλή υπόθεση, ενώ άγρια ζώα, ερπετά και πυκνή ζούγκλα είναι στο πρόγραμμα. Απόλυτη περιπέτεια ή απλώς… οδική τρέλα, όπως κι αν χαρακτηρίσετε την εν λόγω διαδρομή, οι εικόνες ξεπερνούν κάθε φαντασία και στην περίπτωση αυτή το τέλος του ταξιδιού είναι που έχει σημασία και όχι ο προορισμός! Για την ιστορία οι χώρες που θα διασχίσει κάποιος είναι οι εξής: Αργεντινή, Βραζιλία, Καναδάς, Χιλή, Κολούμπια, Κόστα Ρίκα, Εκουαδόρ, Ελ Σαλβαδόρ, Γουατεμάλα, Γουιάνα, Ονδούρα, Μεξικό, Νικαράγουα, Παναμάς, Περού, Σουρινάμ, Ηνωμένες Πολιτείες και Βενεζουέλα.

Έτσι είναι... - Ασημίνα Ξηρογιάννη

Οι άνθρωποι χάνονται...

Ανύποπτα γλίστρησες έξω από το οπτικό μου πεδίο
Απ' το κάδρο μου βγήκες...
Γιατί οι άνθρωποι χάνονται... χάνονται... και πάνε.

Τα ποτάμια που σε πήραν εγώ τα μίσησα.










Από το βιβλίο της Ασημίνας Ξηρογιάννη "Η προφητεία του ανέμου" (εκδόσεις Δωδώνη)

Το κοριτσάκι - Νίκη Ταγκάλου

Mην ψάχνεις να βρεις κοριτσάκι εδώ...
Περπατάει χρόνια πάνω σε κάρ...βουνα για να μάθει να αντέχει.
Καταριέται Θεούς για να δέχεται τις αστραπές τους.
Το κοριτσάκι αυτό έπλασε ψυχή σιδερένια.
Χρόνια παλεύει με δαίμονες που της έμαθαν τι σημαίνει ζωή.
Χρόνια μαλώνει με τα δάκρυά της που τους βάζει βενζίνη και τα καίει.
Σε αγνά χρόνια προετοιμαζόταν για θεριά που θα την κυνηγούσαν.
Το κοριτσάκι αυτό δεν κοιμάται σε στρώμα πάνω,
έμαθε να είναι φίλη με το κρύο πάτωμα,
έμαθε να ζωγραφίζει κάθε πρωί στο πρόσωπο της το χαμόγελο,
κάποιες φορές ήταν πολύ δύσκολο και μουντζουρωνόταν αλλά επέμενε.
Συνήθισε να περπατάει στην βροχή και αντί να αρρωσταίνει, θέριευε.
Αρνιόταν να φάει… το θεωρούσε πολυτέλεια και αυτές δεν ήταν αποδεκτές μέσα της.
Υπήρξαν κάποιες λίγες στιγμές που ένιωσε γαλήνη, όταν έπιανε στα χέρια της ένα λουλούδι,
αλλά με το που έπεφταν τα φύλλα του ξαναγυρνούσε στην πραγματικότητα της.
Κάποτε ένα βράδυ…
γεννήθηκε ένα κοριτσάκι και όλα τα επόμενα βράδια της ζωής του
πέθαινε γυναίκα !
 

Χώμα είμαι - Νικολέττα Μ. Σίμωνος

 

"All we are is dust in the wind"

Ένας μου συλλογισμός πάνω σ' έναν των Kansas στίχο

 

Ένας κόκκος κονιορτού
η ύπαρξή μου, που ταλαντεύεται ανάμεσα στους ρυθμικούς βηματισμούς του θνητού χορού
και στις παραστατικές του τις κινήσεις -πότε βαλς, πότε ταγκό
κι άλλοτε ροκ
σκληρό και άγριο. Η ύπαρξή μου ένας τόσος δα κόκκος από το χώμα που είμαι ταγμένη να ταΐσω.
Μια μονοκύτταρη, χωμάτινη
θύελλα, που στροβιλίζεται μες στα χάη
παρασυρόμενη από τους ζωοφόρους ανέμους.
Πότε τη βρίσκεις στον λευκό βορρά
και πότε στον γαλάζιο νότο. Κι άλλοτε
στη χρυσή ανατολή τη συναντάς 
είτε τη χάνεις μες στην πύρινη πορφύρα της αναδυόμενης δύσης.

Είμαι τυχερή

όσο η συμμετοχή μου στον θνητό τούτο χορό καλά κρατεί.
Κι όσο οι ζωοφόροι άνεμοι δεν παύουν και για μένα να φουσκώνουν
είμαι τυχερή
γιατί η ύπαρξή μου υφίσταται στη γη
εν κινήσει, στα βήματα τα ανεξίτηλα
του αδίστακτου, του συγκλονιστικώς αγέραστου και
παντελώς άχρονου χρόνου.

Το χέρι Του, το ξέρω
πως μια της στιγμής στιγμή
μια της στιγμής οριστική παύση
θα σηκώσει απ’ το βινύλιο της ζωής
τη βελόνα του δικού μου γραμμοφώνου, και τότε η μουσική
για μένα θα σωπάσει.
Ο χορός μου για πάντα θα πάψει
δίχως τη μουσική.

Ξέρω ακόμα
-κι εσύ, ξένε, το ξέρεις-
πως δεν αργεί η μέρα που οι άνεμοι μαζί μου θα θυμώσουν.
Δεν θα ματαπαρασυρθώ από το φύσημά τους.

Το μόνο που, αληθινά, δεν ξέρω είναι το πότε.
Ξέρω μονάχα ότι εκείνη η πνοή
έτσι όπως τη ζωή μου εμφύσησε
και μ’ έριξε
στης γαίας την αγκάλη
έτσι και μιαν άγνωστη στιγμή θε να ‘ρθει να με πάρει.
Ταξίδι δίχως γυρισμό
στον αδηφάγο Άδη.

Και τότ’ εγώ, ο μηδαμινός
ο μοναχικός
του κουρνιαχτού κόκκος, με το έσχατο της ζωής μου μελτέμι θα χαθώ
μες στα ανώτερα του σύμπαντος χάη
παντοτινά πια αιχμάλωτος της βαρύτητας
με την οποία μας καταριέται ο Χάρος.

Το χώμα με τρώει.
Κι εγώ χώμα είμαι
και χώμα γίνομαι
κι ελεύθερα πετάω...







Πηγή: http://psichisekfrasi.blogspot.gr/2013/02/blog-post_15.html

Οι Γερανοί του Ιβύκου - Βαγγέλης Τσακνάκης

Ήρθε ο βλαξ και παρίστατο σαν γλαυξ,

ένας έωλος μαλάξ….

καράβι αλυσοδεμένο…

ένα ψάρι με ένα μάτι,

ένα λέπι και ένα φύκι για μεταξωτή κορδέλα…

ένα τούβλο στο ντουβάρι…

λόγια στο βαρέλι…

που είναι ο πάτος;

πατώσαμε… βρωμάνε πιο πολύ γιατί τ’ ανακατώσαμε…

Ήρθε ο βλαξ και παρίστατο σαν γλαυξ,

ένας έωλος μαλάξ….

με μια αίολη στολή που τη σκίσαν του Ιβύκου οι γερανοί...