ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ "ΕΡΩΤΙΚΗ ΒΡΑΔΥΑ ",ΙΩΑΝΝΑ ΚΟΤΣΩΝΗ (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΥΛΑΤΟΣ)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΟΤΣΩΝΗ

ΜΕ ΤΙΤΛΟ"ΕΡΩΤΙΚΗ ΒΡΑΔΥΑ"

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΥΛΑΤΟΣ 

 

Στη ποιητική συλλογή περιλαμβάνονται τα ακόλουθα ποιήματα:

Σήμερα

Όμως

Ερωτική βραδυά

Γυναίκα

Πότε θα μάθεις

Έφυγα

Αυτή η απαισιοδοξία πηγάζει από μέσα λένε

Τα όνειρα

Φωτογραφία

Απαγόρευση

Εκεί

Άδειο κενό

Επιβάτης

Αμαρτία

Αναμνήσεις

Πέφτεις

Πολλές φορές αναρωτιέσαι

"ΗΡΘΕ Η ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΣΥΣΤΗΘΩ ΜΕ ΛΕΝΕ ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ "

Έτσι με έναν διαφορετικό και αυθόρμητο τρόπο, συστήνεται η ποιήτρια Ιωάννα Κοτσώνη στους αναγνώστες της στο ποιημά της " Όμως".

Η ποίηση της Ιωάννας Κοτσώνη στην εν λόγω συλλογή διαπραγματεύεται το θέμα του έρωτα ή καλύτερα τις αναμνήσεις μιας ερωτικής βραδιάς.

Στη συλλογή βρίσκουμε προβληματισμούς για τον έρωτα ,τη γυναίκα ,τη μοναξιά ,την απαισιοδοξία,τα όνειρα και φυσικά για το όραμα της υπέρβασης να πάμε εκεί που θέλουμε ,εκεί που έχουμε ανάγκη να βρισκόμαστε !

Το "εκεί "της ποιήτριας είναι η θάλασσα ,ο ήλιος, ο έρωτας, εκέινοι οι φυσικοί τόποι που δεν υπάρχει η ζήλεια,ο φόβος και η αντοχή !

Οι απαντήσεις για το τί είναι αυτό που όλοι μας αναζητάμε, όχι μόνο στο θέμα του έρωτα αλλά γενικά στη ζωή δε θα' ρθουν από κανέναν άλλον παρά μέσα από την ψυχή μας, αρκεί να είσαι συμφιλιωμένος μαζί της.

"Ξένος για σε είναι η ψηχή"

Στα ποιήματα γίνεται μία προσπάθεια ορισμού του έρωτα με τους στίχους :

 
" έρωτας ...ακίνδυνο ξυράφι",

"Κι είναι από κείνους τους σκληρούς που σου χαλάνε τα παππούτσια ",

"γιατί όσο να'ναι η αγάπη σε κουράζει",

"Ζωή και θάνατος μαζί",

" Πέφτεις και το κενό θυμίζει έρωτα ,θυμίζει νιάτα ",

"έρωτας πλάνη"

Το θέμα της μοναξιάς δίνεται και ως αίτιο αλλά και ως αποτέλεσμα της έλλειψης του έρωτα από το ποιητικό υποκείμενο.

"είναι που μένω μόνη βλέπεις "

"Μόνος κανένας δε μαθαίνει"

"Όρθιοι ακόμα μεταξύ τους ,μα στο κενό κενοί και μόνοι"

Αναμνήσεις ,παρόν ,μέλλον ...Τα ποιήματα ακολουθούν μία χρονική πορία καθώς ξεκινούν με αναμνήσεις ,μετά η ποιήτρια επιστρέφει γαι να περιγράψει τη παρούσα κατάσταση και κάνει εικασίες για το μέλλον!

"Μετά το θάνατο του επιβάτη είναι δύσκολο να ζήσει το όχημα ".

Εκτός όμως από τον έρωτα και το κενό που το υποκείμενο βιώνει ,έρχεται να προστεθεί και η θέση της περί του γυναικείου φύλλου ,θέση από την οποία μιλά κια η ίδια η ποιητική φωνή κάνοντας τους στίχους της πιο οικείους και εξομολογητικούς .

Μια γυναίκα έχει πολλαπλούς ρόλους ,σύζηγος ,μητέρα ,σύντροφος,άρρωστη από πάθος ,δεν έχει ζωή !

Η γλώσσα και το ύφος είναι απλό, αλλά επιλέγονται λέξεις με έντονη συναισθηματική φόρτιση !

Πρόκειται για προσωπική -εξομολογιτική ποίηση καθώς τα ποιήματα μοιάζουν να απευθύνονται στο ποιητικό αντικείμενο που είναι απόν!

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΥΛΑΤΟΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΑΕΝΑΟΙ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ " ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΜΠΡΑΙΛΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΥΛΑΤΟΣ

Παρουσίαση βιβλίου

“ ΑΕΝΑΟΙ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ”

Συγγραφέας- Πέτρος Μπράιλας

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΥΛΑΤΟΣ

Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο του Πέτρου Μπράιλα “ αέναοι συνοδοιπόροι” από τις εκδόσεις ΦΥΛΑΤΟΣ

και εντυπωσιαμένη από το συγγραφικό ταλέντο του συγγραφέος , από την επιμέλεια του βιβλίου και από τη θεματική που διαπραγματεύεται θα ήθελα να προσφέρω στους αναγνώστες του "ποίηση και λογοτεχνία " μία σύντομη παρουσίαση του βιβλίου και να παραθέσω πρόσθετες πληροφορίες για τον συγγραφέα και τις εκδόσεις ΦΥΛΑΤΟΣ για περαιτέρω έρευνα από τους αναγνώστες μας!

Ας παραθέσω λοιπόν τις εντυπώσεις μου και τα αισθήματά μου όπως μου γεννήθηκαν απο τη διπλή ανάγνωση του βιβλίου.

το θέμα

Δύο άνθρωποι με απλές καθημερινές ζωές ,ο Αλέξανδρος και η Σοφία παρότι ζουν σε διαφορετικές πόλεις γνωρίζονται μέσα απο το διαδύκτιο όπου διατηρούν μια πολύωρη καθημερινή επικοινωνία προκειμένου να ξεφύγουν από τη ρουτίνα ,τη μονότονη γεμάτη υποχρεώσεις ζωή τους και την απίστευτη πλήξη και μοναξιά που τόσα χρόνια υφίστανται και οι δύο μέσα από τη ζωή που έχουν επιλέξει .

Ερωτευμένοι και οι δύο έχοντας να αντιμετωπίσουν τα πρέπει τους ,τον ίδιο τους τον ευατό που είναι χωρισμένος σε δύο στρατόπεδα ,στο θέλω και το πρέπει ,στο τολμώ και το αμύνομαι, και μη μπορώντας εν τέλη να τιθασεύσουν την ανάγκη τους γαι ουσιαστική επικοινωνία και αμφίδρομη κατανόηση , επιλέγουν να ζήσουν έστω και για λίγο την ελευθερία που η καθημερινότητα και η επίφοβη κοινωνία στον καθένα αρνείται !

Δημιουργείται έτσι λοιπόν μία σχέση εξάρτησης των δύο προσώπων, μια σχέση που ίσως θα μπορούσαμε να ομοιάσουμε με τη σχέση του ατόμου με ουσίες όπως το αλκοόλ ,το κάπνισμα και όπως και ο ίδιος ο συγγραφέας με νύξη του πάνω στο θέμα εννοεί, τη σχέσης του ατόμου με το διαδύκτιο !

 

Σε καταστάσεις απόλυτης μοναξιάς και διαμάχης με τον ευατόν μας , τα τέλματα στα οποία ο σύγχρονος άνθρωπος οδηγείται και ιδίως η νέα γεννιά μας οδηγούν πολλές φορές σε κατάχρηση του χρόνου μας στο διαδύκτιο και σε άλλα μέσα απρόσωπης και ανοίκειας επικοινωνίας , σε σχέσεις χωρίς υπόσταση !

Παρόλα αυτά οι ήρωες του βιβλίου καταφέρνουν να λάβουν υπόσταση και να αποκτήσουν μια πιο άμεση επικοινωνία η οποία θα είναι και για τους δύο μία αναγκαία "συνεύρεση".

Τι γίνεταιι όμως όταν η λογική επικρατήσει του συναισθήματος και ο θάνατος επικρατήσει της ίδιας της ζωής !

Το καταπληκτικό φυσικά όπως ο καθένας αναγνώστης μπορεί να διαβάσει είναι το πόσο περίτεχνα ο συγγραφέας διαχυρίζεται ένα θέμα απλό ,και πόσο εξίσου περίτεχνα βάζει μέσα στο κυρίως θέμα του και άλλα πολλά θέματα που είναι εξίσου επίκαιρα και ανταποκρίνονται στους προβληματισμούς καθενός από εμάς.

Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό συνεχώς στριφογύριζε στο μυαλό μου ο στίχος του ποιητή Πάμπλο Νερούδα "αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας "

και συμπληρώνω εγώ πως αυτήν την συνήθεια που σκοτώνει το δημιουργικό ανθρώπινο κύτταρο πλέκει ο συγγραφέας στο βιβλίο αυτό !

ΜΕΡΙΚΑ " xάι- κου" ΑΠΟ ΤΟΝ Β.Α

1

Ηλιοβασιλεμένο σκοτάδι

βαθυσκόταδη αυγή.

2

Η κορυφή της γης

του ουρανού το τελευταίο σκαλί.

3

Δεκέμβρης και παγωμένο βράδυ

συμπεθεριάζουν.

4

Ντύνομαι την ηλιαχτίδα

στην πρόσκληση του ρεμβασμού.

5

Τα λουλούδια το καλοκαίρι

λέγονται ώριμοι καρποί.

6

Οι χαρές

πέταξαν σα γυμνά πουλιά

μέσα στο σούρουπο.

7

Μικρή κορομηλιά

ανθοφόρησε τη γυμνή Άνοιξη.

8

Γιος του ήλιου

γιος της σελήνης

γιος της γης

γιος των άστρων.

9

Χρυσοφέγγαρες μέρες

ανασταίνουν

τσιγγάνικους χορούς.

10

Το μνήμα ! Η σιωπή !

Όμως κάτι μιλάει ακόμα !

11

Ένα φεγγαρόφωτο μακρινό

μονάχο ήρθε απόψε.

12

Η ιστορία μου θα ξεχαστεί

όπως η ιστορία.

13

Αραχνοϋφαντο νερό

στο μικρό κρυφό καταράχτη.

14

Η αγωνία του ίσκιου

μακριά μακριά απ'τον ήλιο.

15

Στην αντίθεση η θέση

στη θέση η αντίθεση.

Ω !

16

Τα λουλούδια στο φουστάνι

τάφους του μέλλοντος

σκεπάζουν.

17

Ζηλεύει το λευκό χιόνι ο ήλιος

και το λιώνει αργά.

18

Για τη φανταχτερή ομορφιά

έγινε η πρώτη νύχτα.

19

Από τις θύελλες γεννιέται

η χαίτη των οριζόντων.

20

Ψέμα και αλήθεια

το άνισο παιχνίδι του θανάτου.

"Παράξενη επισκέπτρια ΙΙΙ ", Πάρης Παπανικολάου

Παράξενη επισκέπτρια σκοτεινή σαν βαθύ πηγάδι,
ήρθες σαν λαίλαπα τα πάντα στο πέρας να σκορπίσεις,
χωρίς να λυπηθείς και τίποτε ακέραιο ν' αφήσεις,
στης καρδιάς μου της αγνής... το καταπράσινο λιβάδι.

Τα πάντα έρεαν στο είναι μου απ' την ακατάδεκτη σου παρουσία,
των ματιών σου η γοητεία θαμπωτική γεμάτη μυστήριο
κ' η χλομάδα του προσώπου σου πικρή σα δηλητήριο,
που σκλάβος ένοιωθα παραπλανημένος... σαν σ' ερήμου οπτασία.

Το αστραφτερό μελαχρινό των σγουρών σου μαλλιών ,
με την χαίτη σου μπερδεμένη απ' του άνεμου το φύσημα
και των φρυδιών σου τα κατάμαυρα ημικύκλια ντυμένα πένθιμα,
αντίκριζα την ακολασία... στο βλεφάρισμα των καστανών σου ματιών.

Αν μ' άφηνες να εισχωρήσω στης ψυχής σου τις στοές,
του έρωτα σου το θηρίο θα μπορούσα να δαμάσω
και στην άκρη του κόσμου ακόμη θα 'κανα τα πάντα για να φτάσω,
να χανόμουν στου κορμιού σου... τις απέραντες σπηλιές.

«Στερέωμα», ΜΙΝΑ ΜΠΟΥΛΕΚΟΥ

Στις σκέπες των αιώνων

Πορφυρό μου Λάφυρο

Σε Κράτησα με Ευσέβεια

Χαμένο Δισκοπότηρο

Πικρή η γεύση της λησμονιάς

Στάζει γλυκά στα χείλη μου

Στοίβαξα τις θύμησες μου

Σε ένα ατέρμονο ταξίδι

Αναζητώντας την Ιθάκη μου

Προχώρησα ανένταχτη

Στον κλοιό που μου Επέβαλλαν

Στην λήθη του στεναγμού μου

Σ’ Ένιωσα…. Απατηλό μου Είδωλο

Σώματα στοιβαγμένα

Στην Ρομφή του Αετού

Περήφανα κρατούν τον Ίσκιο μου!

Το χαμόγελο σου μακραίνει

Ξεθωριάζει….

Σαν κυπαρίσσι Αγριεμένο

Σταλμένο από μαντατοφόρο

Δεν θα Ανταμωθούμε Πριν Έρθει η ΩΡΑ….

Σε μια χούφτα από μνήμες… ξεχασμένες στο χρόνο

Περιπλανήθηκα σε δρόμους μακρινούς

Απώλεια μου.. ΕΣΥ… Σε μια τελευταία κενή Γραμμή

Σταγόνες κύλησαν στο πάτωμα μου νωπές

Αύριο, Αύριο.. Θα κατοικήσουμε ΜΑΖΙ….

"Η φυσική κοιτάζει στα μάτια την ποίηση",εκδήλωση

Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2013

 

Η φυσική κοιτάζει στα μάτια την ποίηση

Το EL VIAJE music bar και το βιβλιοπωλείο ΒΙΒΛΙΟΣΤΑΤΗΣ

σας προσκαλούν στην εκδήλωση με αφορμή το βιβλίο

Και της προτείνει μια βόλτα

του φυσικού-συγγραφέα Ανδρέα Ιωάννου Κασσέτα

Ο συγγραφέας και ο φιλόλογος Γιάννης Κουβαράς συζητούν και στοχάζονται

πάνω σε συναντήσεις της φυσικής με την ποίηση.

Παρεμβαίνει ο ερευνητής της λογοτεχνίας Γιώργος Ζεβελάκης.

Αποσπάσματα θα διαβάσει ο ηθοποιός Μανώλης Μαυροματάκης.

Μουσικές παρεμβάσεις θα κάνει ο Σπύρος Αβραμιώτης.

Η εκδήλωση θα συνοδευτεί από την προβολή οπτικού υλικού του συγγραφέα.

Ώρα έναρξης: 9.00μμ

EL VIAJE music bar

Διεύθυνση: Κολοκοτρώνη 45, Βύρωνας

Τηλ.: 6985 94 83 50

Ε-mail: elviajemusicbar@gmail.com

https://www.facebook.com/events/182846985250743/

Ο Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας γεννήθηκε στο Κουκάκι της Αθήνας.

Συναντήθηκε για πρώτη φορά με τη φυσική σε μια σχολική αίθουσα

του ΣΤ΄ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών

και με το Μαραμπού του Νίκου Καββαδία

σε ένα ράφι βιβλιοπωλείου δέκα χρόνια αργότερα.

Σπούδασε φυσική στην Αθήνα και στο Παρίσι.

Δίδαξε και εξακολουθεί να διδάσκει φυσική σε μαθητές Γενικού Λυκείου,

ενώ λειτούργησε και ως επιμορφωτής δύο περίπου χιλιάδων εκπαιδευτικών.

Το δύο πρώτα βιβλία του ήταν Το φάντασμα του Λεονάρντο και το

Η Άρκτος, η Πρέσπα, η Παρασκευή στις εκδόσεις Κάτοπτρο.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ" ΜΕΤΑΒΑΣΕΙΣ " ΤΗΣ ΡΕΝΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

"Ανταλλαγή", Στράτος Κ

Νοσταλγικώς αναπολών,

ρέμβαζε ο γέροντας. Σοφός,

τα περασμένα πεθυμώντας.

Σ’ αδύναμη στιγμή τον βρήκε ο νιος…

Σ’ άκρως ανθρώπινη στιγμή.

Φιλομαθής μα επιπόλαιος ο νέος

και μωρός –καθώς τού πρέπει-

Προτείνει –άκαιρα στοχαστικός-

Μίαν ανταλλαγή: Νιότη αντί σοφίας.

Έκπληκτος ο γέρος τον κοιτά!

-τον πειρασμό φλογίζει η γνώση-

και αναιδώς, χωρίς δεύτερη σκέψη συμφωνεί.

Κρυφή τώρα χαρά, αμφότερους διέπει.

Έγκυρη η συμφωνία, τα χέρια δίνουν…

Και θαύμα αμέσως γίνεται,

Εν αιθρία κεραυνός!

Στάχτη και οι δύο.

                                                            

                                                         Στράτος Κ

" ΑΝ...", ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΙΣΑ

Ο χτύπος της καρδιάς,

τραγουδιέται από το τελευταίο τζιτζίκι

που συντροφεύει τα βράδια μου.

ένα καλοκαίρι, που δεν φάνηκε το πρόσωπό σου

στο ραγισμένο καθρέφτη της ψυχής μου.

οι τύψεις, γίνανε αγγαρείες,

σε ερημωμένα στρατόπεδα

που φυλάνε το τίποτα...

αν ποτέ καταφέρω, να γράψω ένα ποίημα

για την ευτυχία,

θα στο δώσω...