Η πόρτα - Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Γεννήθηκα σε τούτο το λευκό δωμάτιο.
Άδειο εκτός από:
τα μαξιλάρια στους τοίχους,
το κρεβάτι στο κέντρο,
εμένα ριγμένο πάνω του γυμνό,
την πόρτα.

Αυτή η πόρτα...
Ένα γιγάντιο δόντι σφηνωμένο στον τοίχο
που όλο το κοιτάζω, χωμένος μέσα
σ' αυτό το κυβικό στόμα της λήθης,
εγώ,
το σάπιο δόντι το πεταμένο στα κεραμίδια.

Κι όλο την κοιτάζω.

Χρόνος δεν υπάρχει,
θα κρύβεται κάτω απ' το κρεβάτι
γιατί με φοβάται.
Χάδια δεν υπάρχουν,
θα τα 'κρυψε αυτή η γελοία μπογιά στους τοίχους.

Ούτε λάμπα υπάρχει.
Το μόνο φως από τα μάτια μου
ίσα για να κοιτώ την πόρτα.

Και την κοιτάζω.

Η ύπαρξή μου τεντωμένη και σκεβρωμένη μαζί,
για να χωρέσει σ' ένα ρήμα.

Όλο την κοιτάζω.
Τίποτα όμως.

Ακίνητο το πόμολο.






Από την ποιητική συλλογή του Χρήστου Αρμάντο Γκέζου, "Ανεκπλήρωτοι φόβοι".

Ο θλιμμένος διασκεδαστής - Ελένη Τομπέα (Word Chimes)

Ποιος θα πάρει την κρυμμένη μου θλίψη; 

Αυτή που μεταλλάσει το πρόσωπο μου σε προσωπείο; 

Αυτός που βλέπει πέρα απ'το χαμόγελο και το δάκρυ 

Εκείνος που νιώθει τη ψυχή του διασκεδαστή

Πηγή: http://wchimes.blogspot.gr/

Φυγή - Γιώργος Σεφέρης

Δὲν ἦταν ἄλλη ἡ ἀγάπη μας
ἔφευγε ξαναγύριζε καὶ μᾶς ἔφερνε
ἕνα χαμηλωμένο βλέφαρο πολὺ μακρινὸ
ἕνα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στὸ πρωινὸ χορτάρι
ἕνα παράξενο κοχύλι ποὺ δοκίμαζε
νὰ τὸ ἐξηγήσει ἐπίμονα ἡ ψυχή μας.

Ἡ ἀγάπη μας δὲν ἦταν ἄλλη ψηλαφοῦσε
σιγὰ μέσα στὰ πράγματα ποὺ μᾶς τριγύριζαν
νὰ ἐξηγήσει γιατί δὲ θέλουμε νὰ πεθάνουμε
μὲ τόσο πάθος.

Κι ἂν κρατηθήκαμε ἀπὸ λαγόνια κι ἂν ἀγκαλιάσαμε
μ᾿ ὅλη τὴ δύναμή μας ἄλλους αὐχένες
κι ἂν σμίξαμε τὴν ἀνάσα μας μὲ τὴν ἀνάσα
ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου
κι ἂν κλείσαμε τὰ μάτια μας, δὲν ἦταν ἄλλη
μονάχα αὐτὸς ὁ βαθύτερος καημὸς νὰ κρατηθοῦμε
μέσα στὴ φυγή.









Πηγή

Γυναίκα - Αλεξάνδρα Κωστάκη

Είναι εκείνη η κλεμμένη Πλευρά

η φτιαγμένη από Θεό και Χώμα.

Μέσα της κρύβει - ζεστή φωλιά-

το Σπόρο της Ζωής.

Και φύτρωσε και φώτισε η Πλάση

με της Εξέλιξης το Λογικό το σώμα.

Εκείνη,  γεννήτορας του καρπού της Αρετής

και  παλιά Αμαρτία του Δέντρου της Γνώσης.

Αγάπη, θάλασσα απέραντη, των καραβιών Πλανεύτρα.

Φωτιά του Προμηθέα και κεραυνού σημάδι.

Περίεργη Πανδώρα, αιώνια ανοίγει το κουτί

και σαν ξεφεύγουν τα δεινά, η Ελπίδα πάντα μένει .

Της Ομορφιάς, του Έρωτα ευωδιαστό Λουλούδι

Σύμβολο είναι ξακουστό που ξεγελά το Χρόνο.

Λαμπρού ήλιου τ’  άγγιγμα και απύθμενο σκοτάδι

σεπτή ιέρεια της ζωής και κέρβερος του Άδη.

Γυναίκα, Μάνα τρυφερή και ατρόμητη αμαζόνα

του άντρα ετάχθη Σύντροφος, του Σπιτικού θεμέλια.

Περήφανη Καρυάτιδα, της Τέχνης οδοιπόρος

ισορροπεί  -απ’ τη σκιά- τις τύχες των λαών.

 

 

Ξεκινώντας τη μέρα με Jonathan Swift...

Ευλογημένοι αυτοί που δεν ελπίζουν τίποτε, γιατί δεν θα απογοητευθούν ποτέ.

Καλό σαββατοκύριακο!

Ένα ποίημα του Samuel Beckett

Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει
ανάμεσα στο βότσαλο και στον αμμόλοφο
η καλοκαιρινή βροχή πέφτει πάνω στη ζωή μου
πάνω σ' εμένα η ζωή μου που μου ξεφεύγει με
καταδιώκει
και θα σβήσει τη μέρα που άρχισε

αγαπημένη στιγμή σε βλέπω
μέσα σ' αυτό το παραπέτασμα της ομίχλης που χάνεται
όπου δε θα 'χω παρά να πατήσω σ' αυτά τα μακριά
κινούμενα κατώφλια
και θα ζήσω
όσο ν' ανοιγοκλείσει μια πόρτα







Μετάφραση: Γιώργος Βίλλιος

Πηγή: http://www.poema.gr/afieromatext.php?id=51&pid=18

Άγιος Κωνσταντίνος - Β.Α.

Σβηστά καντήλια η εκκλησιά κλειστό το άγιο βήμα

Μες το θαμπό το ανάμερο  το τυλιγμένο βράδυ

Μ αντάρα και ψιλόχιονο  που σκέπασαν το μνήμα

Πριν καταπιεί η άβυσσος τα πάντα στο σκοτάδι

 

Το λάδι μες τα μπούκαλα σκληρό και παγωμένο

Με νεκρική μια σιωπή το θυμιατό αγναντεύει

Κρατάω κερί πονετικά τι τάχα περιμένω !

Βοριά το σκληρό θρόισμα πανί ψηλά χαιδεύει

 

Κοιτάω το τέμπλο! Του Κυρίου η εικόνα με βλογάει

Νιώθω μια αγκάλη σπλαχνική η Μάνα η Παναγία

Με ταπεινή άλλη ματιά Πρόδρομος με κοιτάει

Ο Κωνσταντίνος ο Σταυρός η Ελένη η Αγία.

 

Και σ’ένα μυστικό ουρανό διαβαίνει η ψυχή μου

Τ’αθάνατο που ιερουργεί που δε γνωρίζει πόνο

Αθάνατη και η στιγμή που μένει πια μαζί μου

Φεύγει ! Μ’αφήνει στη σιωπή στο χιονοβόρι μόνο!

                                                               

Ο τυχερός - Νικόλαος Συρράκος

Μέρες περνούν, δες πως αλλάζει ο καιρός
σαν μασκαράς, αναποφάσιστος κι αγχώδης
άλλοτε ήρεμος, λευκός και τρυφερός
κι άλλοτε μαύρος σκυθρωπός και θορυβώδης

Σαν κεραυνός που ενώνει γη με ουρανό
ήταν ο έρωτας που ξύπνησες εντός μου
πήρα απ’ τα μάτια σου το φως το γαλανό
κι είδα ξανά την ομορφιά αυτού του κόσμου

Όσοι σε πόθησαν φθονούν τον τυχερό
που κάθε βράδυ ανασαίνει τ’ άρωμά σου
που σε ξυπνάει μ’ ένα χάδι τρυφερό
και που μεθάει με τη γεύση απ’ τα φιλιά σου

Μα εγώ τους λέω πως τα πράγματα είν’ αλλιώς
πως τέτοια σκέψη είναι άδικη και νόθη
όμως τ’ αρνιούνται και φωνάζουν «ο τρελός»
μα τυχερός είναι στ’ αλήθεια αυτός που νιώθει

Άλλαξε πάλι ο καιρός και κρύο κάνει
πέρασε η ώρα, πέσε μάτια μου κοιμήσου
δεν θα μετρήσω με τα χείλη το κορμί σου
μα σ’ ερωτεύτηκα και λέω πως μου φτάνει

Tragic - Αγαθή Αγγελάκη

Mια σαραντάρα στην Ελλάδα του 2012...
Εγώ!!!
Κοιτάζω τις συνομίλικές μου...
Στεφανίδου ,Μενεγάκη ,Κοκκίνου ,Βανδή...
Αυτές είναι οι γυναίκες που αντιπροσωπεύουν την γενιά μου.
Κοιτάζω κι εμένα...
Η αλήθεια είναι ότι οι διαφορές μας είναι ανυπέρβλητες.
Βέβαια ...ίσως κι εγώ... αν είχα αισθητικό,πλαστικό χειρουργό,προσωπικό γυμναστή,στυλίστα, αν είχα χρήματα και διάθεση ,αν προσπαθούσα σκληρά,θα μπορούσα να εκπροσωπήσω επάξια την γενιά αυτή των 40 εξωτερικά
Αν είχα μια άλλη δουλειά,αν είχα επιλέξει μια άλλη ζωή,αν είχα άλλο κύκλο γνωριμιών,αν...αν...αν...,ίσως θα μπορούσα να είμαι κι εγώ ανεξάρτητη και με καταθέσεις σε τράπεζες του εξωτερικού...
Μα όσο και αν επιστρατεύω την φαντασία μου αυτή την εικόνα να δημιουργήσω ,κυριαρχεί η εικόνα της Τασούλας που μου φωνάζει TRAGIC!!!
kαι ξέρω ότι έχει δίκιο...Δεν έχει σημασία πως είμαι ή πως θα θελα να ΄μαι,η πραγματικότητά μου σήμερα ως Ελληνίδα του 2012 ,συνοψίζεται σε μια λέξη που δεν είναι καν Ελληνική!
T R A G I C ! !
Ναι,αυτή η λέξη αντιπροσωπεύει πλέον το είναι μου όλο...Μια τραγελαφική φιγούρα είμαι,είτε επιτηδευμένη, είτε όχι, που αναφωνώ TRAGIC σε ότι συμβαίνει,που έχω καταργήσει την γλώσσα μου,αρκούμενη στο TRAGIC,που οι αγώνες μου συνοψίζονται στην προφορά αυτής της λέξης...
TRAGIC,λέω καθημερινά σχολιάζοντας τις ειδήσεις, TRAGIC λεω στα παιδιά μου ακούγοντας τις περιπέτειές τους,TRAGIC λέω σε όλους τους πολιτικούς...TRAGIC λέω στις γιαγιάδες που παραπονιούνται για τις συντάξεις τους,TRAGIC λέω σε όσους είναι άρρωστοι και φτωχοί,TRAGIC λέω στην τρόικα ,στο μνημόνιο,στους νέους που βλέπουν το κουτί της Πανδώρας να ανοίγει μπροστά τους καταβροχθίζοντας το κουτί των ονείρων τους...
Μα... κάθε φορά που μπροστά από καθρέφτη περνώ, τον ακούω να ουρλιάζει στην θέα μου TRAGIC πριν εκραγεί σε 1000 κομμάτια από την απελπισία του για την απραξία
μου!

Ξεκινώντας τη μέρα με Σαίξπηρ...

Όταν το χρήμα προηγείται, όλες οι πόρτες ανοίγουν.