Χαρούμενο πρωινό!

Το πιο απομονωμένο νησί στην Ευρώπη!

Το Corvo Island είναι το πιο απομονωμένο νησί της Ευρώπης και βρίσκεται στο πορτογαλικό αρχιπέλαγος των Αζορών. Έχει μήκος μόλις 17 τετραγωνικά χιλιόμετρα και δημιουργήθηκε από ένα ηφαίστειο, το οποίο ήταν το τελευταίο ενεργό, περίπου δύο εκατομμύρια χρόνια πριν. Ανακαλύφθηκε γύρω στο 1450, αλλά μέχρι τον 16ο αιώνα δεν ασχολήθηκε κανείς επίσημα με αυτό επειδή το νησί ήταν πολύ απομονωμένο. Είναι εκπληκτικό να σκεφτεί κανείς ότι έλαβε ηλεκτροδότηση μόλις το 1963, ενώ τα πρώτα καλώδια τηλεφώνου έφτασαν εκεί το 1973.

Ο πληθυσμός του αριθμεί σήμερα περίπου 468 κατοίκους, που ασχολούνται με την αλιεία και τη γεωργία, ενώ η τουριστική του ανάπτυξη είναι περιορισμένη, για όσους επιθυμούν απόλυτη ηρεμία και γαλήνη. Οι παραλίες, οι μικροί όρμοι και τα κλειστά λιμανάκια προσφέρουν τη δυνατότητα για μοναδικές βουτιές στο απόλυτο γαλάζιο, ενώ οι ντόπιοι φημίζονται για τη φιλοξενία τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι αποτελούν μια δεμένη «οικογένεια» και ο η έννοια «ανασφάλεια» είναι άγνωστη γι’ αυτούς. Μπορούν λοιπόν να κοιμούνται κάθε βράδυ με τις πόρτες και τα παράθυρα ξεκλείδωτα – στην κυριολεξία!

Η βασίλισσα - Πάμπλο Νερούδα

Σε ονόμασα βασίλισσα.
Υπάρχουν ψηλότερες από σένα, ψηλότερες.
Υπάρχουν αγνότερες από σένα, αγνότερες.
Υπάρχουν ομορφότερες από σένα, ομορφότερες.
Αλλά εσύ είσαι η βασίλισσα.

Όταν περπατάς στο δρόμο
κανείς δε σε αναγνωρίζει.
Κανένας δε βλέπει το κρυστάλλινο σου στέμμα, κανένας δεν κοιτάζει
το από κόκκινο χρυσό χαλί
που πατάς καθώς περνάς,
το χαλί δεν υπάρχει.

Κι όταν εμφανίζεσαι
όλοι οι ποταμοί ακούγονται
στο κορμί μου, καμπάνες
σείουν τον ουρανό
κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.

Μονάχα εσύ κι εγώ,
μονάχα εσύ κι εγώ, αγάπη μου,
τον ακούμε.







Πηγή: http://www.vakxikon.gr/content/view/794/474/lang,el/

Λάσκαρης Π. Ζαράρης Ο ήρωας νικά

Ένας νέος συγγραφέας  σκεφτόταν με ποιο τρόπο θα κέντριζε το ενδιαφέρον των αναγνωστών του. Έτσι βάλθηκε να «σκαρώσει» μια ιστορία, εκμεταλλευόμενος κάποιους πειραματισμούς. Ανακάλυψε έναν ήρωα όχι και τόσο συμπαθητικό, παρόμοιο μ’ εκείνους των κλασικών μυθιστορημάτων και τον περιστοίχισε με σύγχρονες ιδέες.
   Ο ήρωας του θα έπρεπε να μην είναι καθόλου όμορφος, να έχει αρκετά ελαττώματα και πάθη, προικισμένος από τη φύση του με χαρακτήρα ευέξαπτο. Μια τύχη τσιγκούνα θα τον ακολουθούσε παντού στην καθημερινή του ζωή.
   Σε μία ιστορία μικρή ο ήρωας, σκοτεινός και μελαγχολικός, άρχισε να νιώθει πιεσμένος, κι εξοργισμένος καταφέρθηκε εναντίον του συγγραφέα μέσα από τις βιαστικές σειρές και τις λέξεις που χοροπηδούσαν απειλητικά τριγύρω του.
   -Άκουσε να σου πω! Να με βγάλεις απ’ αυτή την πλοκή…Και σύντομα κιόλας!
   Ο συγγραφέας, ξαφνιασμένος από την εναντίωση του ήρωά του, έψαχνε για πρόχειρες δικαιολογίες:
   -Μα κοίταξε, ο ρόλος σου θα είναι σπουδαίος εκεί. Θα σε βάλω ν’ αποκτήσεις τεράστιες γνώσεις και πως με την εκδήλωση των παθών σου έγινε η αφορμή ν’ ανακαλύψεις έναν κρυμμένο, πλούσιο εσωτερικό κόσμο που αγνοούσες μέχρι σήμερα.
   -Ψυχαναλυτικές ανοησίες! Αν πράγματι ενδιαφέρεσαι για μένα, μην με αφήνεις έκθετο σ’ αυτή την ιστορία που σχεδιάζεις. Μετέφερε με σε άλλη, καλύτερη. Θα προτιμούσα τη μορφή ενός μυθιστορήματος-ποταμού.
   Ο συγγραφέας, γεμάτος αβεβαιότητα, ψιθύρισε:
   -Δεν ξέρω…αρκετά δύσκολο εγχείρημα μου φαίνεται…
   Ο ήρωας κάγχασε:

ΦΩΚΟΣ - Ηλίας Δ. Παπακωνσταντίνου

Ωρες αχνοφέγγω
με της νεκρής πυρίτιδας
το βρόνχο στην όραση
και αβύθιστο
το αλάτι με κρατά
για να ΄χει γεύματα
στις μεγαλουπόλεις
των σκέψεων.
Ο βραχνος λάρυγκας
αηδονήζωντας διαπερνά
απ' το εγκάρσιο της γης
μήπως ανάψει
 τη σίψη των μυαλών
γιατί, για αυτή του σώματος
δεν έχει ανάσα μία, βιαστική.

Δυο δυο - Β.Α.

Πήγαινα στην άκρη άκρη

και μετρούσα βήμα βήμα

της αγάπης    δάκρυ δάκρυ

και πελάγου   κύμα κύμα

 

και θυμόμουν  πρώτα πρώτα

που ερχόταν    μέρες μέρες

ψάχνοντας και ρώτα ρώτα

με λογιών τις    βέρες βέρες

 

 

ει ! Μικρή μου φύγε φύγε

εδώ όλα είν΄ άδεια   άδεια

του πελάου  ξερές ξέρες

του βυθού    τα βράδια βράδια.

Ξεκινώντας τη μέρα με Ζίγκμουντ Φρόυντ...

Πολλές φορές, τα πιο βαρυσήμαντα όνειρα είναι αυτά που φαίνονται τα πιο τρελά.

Καλημέρα σας!

Ζωγράφισε τον άντρα των ονείρων της, τον βρήκε και τον παντρεύτηκε!

Η ιστορία της ζωγράφου Κλόε Μάγιο μοιάζει με παραμύθι. Το 2009 αποφάσισε να ζωγραφίσει πώς φανταζόταν τον άντρα των ονείρων της και λίγες εβδομάδες αργότερα τον γνώρισε και στη συνέχεια τον παντρεύτηκε. Η 31χρονη καλλιτέχνης ζωγράφισε έναν ψηλό, μελαχρινό, όμορφο άνδρα με μούσια, έχοντας την εικόνα αυτή για τον ιδανικό για εκείνη σύντροφο. Πέρασαν μερικές εβδομάδες, όταν σε μία σελίδα κοινωνικής δικτύωσης γνώρισε τον Μάικλ.

Όταν συναντήθηκαν, η Κλόε σοκαρίστηκε, βλέποντας πως το πρόσωπο του Μάικλ ήταν ακριβώς όπως τον είχε ζωγραφίσει λίγο διάστημα πριν. Η Κλόε και ο Μάικλ σύντομα έγιναν ζευγάρι. Όμως η Κλόε δεν του αποκάλυψε αμέσως την απίστευτη αυτή σύμπτωση. «Έκρυψα τον πίνακα κάτω από το κρεβάτι μου. Σκέφτηκα ότι αν τον έβλεπε θα νόμιζε ότι τον κυνηγούσα» είπε η Κλόε στην Daily Mail. Το ζευγάρι παντρεύτηκε τον περασμένο Μάιο και ο πίνακας πλέον κρέμεται στο σπίτι τους.



πηγή: in.gr
 

Νεότερος - Νίκος Καρούζος

Αἰσθάνομαι μόνος
ἀφοῦ δὲν ἔχει δεύτερη ζωὴ ν᾿ ἀλλάξουμε
καὶ τὸ φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ἴδιο.
Σύντροφε οὐρανὲ
ἄλλοτε ἡ ἐλπίδα φεγγοβολοῦσε στὰ χέρια
κοιτάζω τὸ σῶμα βρίσκω τ᾿ ὄνειρο
πάει κ᾿ ἡ ἀγάπη
χάνεται
σὰν τὸ νερὸ στὴν πέτρα.
Τί εἶναι πιὰ ἕνα δέντρο τί εἶναι τ᾿ ἀσημένια φύλλα;
Μέσ᾿ στὴν ὁρμὴ τῆς ἐρημιᾶς γινόμαστε διάφανοι.








Πηγή

Μανώλης Μεσσήνης "Η Ψυχολογική πλευρά της προσωπικότητας του καλλιτέχνη"

Κάθε καλλιτέχνης απ’τη στιγμή της γέννησής του ζει και αυτός μες στο δικό του κοινωνικό περιβάλλον, με το οποίο βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπίδραση. Βέβαια, «εν αρχή ην το περιβάλλον», με τ’αντικείμενά του και τα φαινόμενά του. Αυτά επιδρούν επάνω μας, ακριβέστερα επιδρούν στα όργανα των αισθήσεών μας και από εκεί, τα ερεθίσματα, εισέρχονται στον εγκέφαλο, στον φλοιό του οποίου αντανακλώνται ως αισθήματα, αντιλήψεις, παραστάσεις, έννοιες, ροπές, κ.λπ. Απ’τον εγκέφαλο και μέσω αυτού απ’όλο το βιολογικό και ψυχικό Είναι μας εξέρχονται οι διάφορες απαντήσεις, οι διάφορες αντιδράσεις, συμπεριφορές και καλλιτεχνικές και μη δραστηριότητες του ανθρώπου.
Η αντανάκλαση αυτή της πραγματικότητας στον εγκέφαλο του ανθρώπου με τη μορφή διαφόρων ψυχικών φαινομένων αποτελεί τον υ π ο κ ε ι μ ε ν ι κ ό κ ό σ μ ο του ανθρώπου.
Έτσι ο καθένας, συνεπώς και ο καλλιτέχνης, είναι πρώτα – πρώτα αντικείμενο ως προς το περιβάλλον, αντικείμενο και για τους άλλους, αλλά ταυτόχρονα και υποκείμενο για τον εαυτό του. Από μια μεριά υφίσταται, θέλοντας και μη, τις λογής – λογής όσο και αναρίθμητες επιδράσεις του περιβάλλοντός του. Και απ’την άλλη, τις υφίσταται σαν υποκείμενο. Τις δέχεται, δηλαδή, με τον δικό του τρόπο, σύμφωνα με όλες τις ιδιορρυθμίες, βιολογικές και μη της προσωπικότητάς του. Αυτό σημαίνει, πως απ’τις αμέτρητες αυτές επιδράσεις, που αντικειμενικά υφίσταται, διαλέγει, σύμφωνα με τα γούστα του, τα ενδιαφέροντα και τα συμφέροντα, σύμφωνα με τις ιδέες του, τη συνείδησή του, την ηθική του, με τα πάθη και τα μίση του, εκείνες τις επιδράσεις που θέλει. Τα αισθήματα, που συμπαθεί και τον συγκινούν, τις ιδέες που του αρέσουν και τον συμφέρουν, τις καταστάσεις που τον χαροποιούν και τον εμπνέουν. Γι’αυτό και, αντιδρώντας έπειτα σαν υποκείμενο, ενεργητικά, ή αλλιώς, σαν καλλιτέχνης καλλιτεχνικά, εξυμνεί ό,τι τ’αρέσει, υποστηρίζει ό,τι τον συμφέρει και τον ενδιαφέρει, προβάλλει ό,τι τον συναρπάζει και τον συγκινεί. Αυτά απεικονίζει με την τέχνη του. Αυτά μεταπλάθει καλλιτεχνικά με το ταλέντο του. Τ’άλλα τ’απαρνιέται, τ’αποκρούει, τ’αγνοεί, τ’αντιπαθεί, τ’αντιμάχεται, τα καταδικάζει…