ΟΝΕΙΡΟΥ ΑΠΟΔΡΑΣΗ (σκέψεις σκόρπιες) - Ανθίππη Παπακωνσταντίνου

Γράφουμε με μια μονοκονδυλιά της ξεχασμένης εποχής τα τεφτέρια,και εγώ που δεν είμαι ποιητής γράφω στης στιγμής του κόσμου όλου τα αστέρια,πλανιέμαι και χάνομε, βαδίζω και σιωπηλά του κόσμου τη βεντάλια προσπερνώ με βλέμμα αδιάφορο πετώ την καλημέρα.
Μίλα πες τη γνώμη σου μη σταματάς στις φωνές των Σειρήνων που πιασμένες σαν βδέλλες προσπαθούν να ρουφήξουν να τραβήξουν λίγο από τη λάμψη της λάσπης που περιβάλλει άρρωστες ψυχές και τις ανυψώνει, ξερνώντας γλυκανάλατα στιχάκια για έρωτες και φαντασία.
Εκεί που χτυπά η αληθινή καρδιά την σπρώχνουν την παραμερίζουν τη πατάνε λες και θα μπορέσουν ποτέ να την υποβιβάσουν.
Αλλά δεν ξέρουν ότι ο σοφός λαός σωστά είπε ότι το διαμάντι και στα σκατά μέσα δεν χάνει την αξία του.
Γράφω ξανά να ακουστώ μέσα στης νύχτας τη σιωπή , να ακουστώ, με το μολύβι μου και το χαρτί και με καθαρή ψυχή.
Για αυτό φώναξε δυνατά τίποτα να μην σιωπά ότι μπορεί ξανά ζωή να δώσει στη φωνή.
Έτσι γιατί ο καθένας από εμάς τις νεράιδες μας και τους πριγκιπές μας αναστένουμε.
Σε παραμυθένια παράθυρα στιγμές ηδονής προσμένουμε.
Με πρόσωπα σκυθρωπά βαδίζουμε δε λέμε -τι κάνεις ; πως είσαι;-μα και να το πούμε η μηχανική απάντηση είναι ''καλά''.
Ζωντανούς νεκρούς θέλανε και τα καταφέρανε.
Αλλά αποδράσεις του μυαλού, πουλιά πετάνε με του ονείρου τα φτερά ψηλά,πετάμε και της ηδονής των παραθύρων αρπάζουμε και ξενυχτάμε.           

Ξεκινώντας τη μέρα με Βίκτωρ Ουγκώ...

Ο κόσμος είναι η Ελλάδα που διαστέλλεται. Η Ελλάδα είναι ο κόσμος που συστέλλεται.

Καλημέρα!

Άσμα ασμάτων - Ιάκωβος Καμπανέλλης

Ὄμορφη ποὺ εἶσαι, ἀγάπη μου! Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι!
Γλυκειὰ σὰν τοῦ περιστεριοῦ καὶ τρυφερὴ ἡ ματιά σου·
καμιὰ ἀπὸ τὶς ὄμορφες δὲν παραβγαίνει μπρός σου.

Ἐσὺ ‘σαι κρινολούλουδο καὶ κεῖνες εἶναι ἀγκάθια,
ἴδια μὲ κόκκινη κλωστὴ τὰ κόκκινά σου χείλη.

Σὰ ρόδι ποὺ τὸ κόψανε στὴ μέση πίσω ἀπ᾿ τὸ πέπλο σου
μοῦ φαντάζει τὸ ροδομάγουλό σου.

Τὰ δυό σου στήθια μοιάζουνε δίδυμα ζαρκάδια,
ποὺ νὰ βοσκήσουν βγήκανε μὲς στ᾿ ἀνθισμένα κρίνα.

Φίλα με, μὲ ὅλα τὰ φιλιὰ ποὺ ἔχεις μὲς στὸ στόμα.
Μέθα με στῆς ἀγκάλης σου τὸ πιὸ γλυκὸ κρασί.

Καὶ τ᾿ ὄνομά σου, ἄρωμα, μύρο χυμένο κάτω.

Ὅλων τῶν μύρων τ᾿ ἄρωμα, κι ἡ εὐωδιὰ ἐσύ ‘σαι.

Ναί, πιὸ πολὺ κι ἀπ᾿ τὸ κρασὶ μεθῶ ὅταν μ᾿ ἀγγίζεις.
Νὰ σ᾿ ἀγαπᾶνε, ἄντρα μου, αὐτὸ μονάχα ἀξίζεις.

Ὄμορφη κι ἀψεγάδιαστη, εἶσαι ἀγαπημένη.

Μοῦ ῾χεις κλέψει τὴν καρδιὰ ἀγάπη μου, ἀδελφή μου.

Μ᾿ ἕνα σου βλέμμα μοναχά, μιὰ χάντρα στὸ λαιμό σου.

Μέλι κερήθρας στάζουνε τὰ δυὸ γλυκά σου χείλη.

Μέλι καὶ γάλα ἀργοκυλοῦν στὴ γλώσσα σου ἀπὸ κάτω.

Κῆπος κλειστός, ὁλάνθιστος εἶσαι ἀγαπημένη.

Πηγὴ μὲ γάργαρο νερό, παράδεισος ἀπὸ δροσιὲς τὸ κάθε σου αὐλάκι.

Κανέλα, μοσχοκάλαμο κι ὁ νάρδος μὲ τὸν κρόκο
καὶ ρίζες τοῦ Λιβάνου ἀρωματικὲς καὶ σμύρνα κι ἀλόη
κι ὅποιο μύρο πεῖς σὲ σένα εὐωδιάζουν.

Σήκω, βοριά, ἔλα, νοτιά, φυσῆξτε τὰ κλωνιά μου,
νὰ ξεχυθοῦν νὰ σκορπιστοῦν παντοῦ οἱ εὐωδιές μου.

Σήκω, βοριά, ἔλα νοτιά, φυσῆξτε τὰ κλωνιά μου,
νὰ ξεχυθοῦν νὰ σκορπιστοῦν παντοῦ τ᾿ ἀρώματά μου.

Κι ἂς κατέβει ὁ ἄνδρας μου στὸν κῆπο πού ῾ν᾿ δικός του,
γιὰ νὰ γευτεῖ ὅποιον καρπὸ ἀπ᾿ τὰ κλαδιά μου θέλει.

Πηγή

Γλυκιά αναμονή - Εύη Γκάλαβου

Καθισμένη στην ακρογιαλιά,
στον ορίζοντα ένα καίκι ρίχνει δίχτυα
ησυχία παντού
ούτε η θάλασσα μιλάει
βούτηξε στη σιωπή της
να σε περιμένει άραγε κι αυτή;










Πηγή: http://gynaika-g.blogspot.gr/

Ο μετεωρίτης - Ζακ Πρεβέρ

Ανάμεσα απ' τα κάγκελα της φυλακής
Περνάει σαν αστραπή
Ένα πορτοκάλι
Και πέφτει στο αποχωρητήριο
Σαν πέτρα.
Κι ο φυλακισμένος
Που ξαφνικά ραντίζεται από τις βρομιές
Φωτίζεται
Λάμπει από ευτυχία:
Νάτην που δε με ξέχασε
Πάντα με σκέφτεται
Εκείνη.







Πηγή

Ξεκινώντας τη μέρα με Λα Ροσφουκώ...

Οι περισσότερες γυναίκες παραδίνονται από αδυναμία παρά από πάθος. Γι’ αυτό συνήθως οι επιθετικοί άντρες τα καταφέρνουν καλύτερα από τους άλλους, ακόμα και όταν δεν είναι γοητευτικοί.

Καλημέρα σας!

Ο αιώνιος διάλογος - Τάσος Λειβαδίτης (απαγγελία: Κ.Καραμπέτη)

Το σύγνεφο - Ανδρέας Καρκαβίτσας

Σὰν καλὸς ὁ Αὔγουστος ἐφέτος· ἔ;

- Ναί· μακάρι πάντα μας!

- Ἐγὼ φοβόμουνα τὴν αὐγή.

- Καὶ γώ. Μὰ δὲν ἄκουσες τὰ κοκόρια; Ἅμα λαλοῦν τὰ κοκόρια παράωρα ὁ καιρὸς ἀλλάζει.

- Καὶ μαζὶ κι ἡ τύχη μας.

- Βέβαια· στὴν τρίχα κρέμεται.

Ὁ Δημάκης καὶ ὁ Βρανᾶς στολισμένοι ὅπως οἱ χασάπηδες τὶς νηστίσιμες ἡμέρες, ἐκάθηντο ἥσυχοι εἰς τὸν πάγκον ἑνὸς κρασοπουλειοῦ καὶ συνομίλουν γιὰ τὸν καιρό. Εἶχαν καὶ αὐτοὶ ἁπλωμένη εἰς τ᾿ ἁλώνι τὴν σταφίδα των κάτω ἀπὸ τὰς φλογερὰς τοῦ ἡλίου ἀκτίνας ὡς αἱ χωρικαὶ τὰς θυγατέρας των εἰς τὰ περιπαθῆ βλέμματα τῶν λεβέντηδων, καὶ μετρῶντες τὶς ἡμέρες εἰς τὰ δάκτυλα ἐπερίμεναν ἀνυπομόνως νὰ ξεραθῇ. Φυσικὰ λοιπὸν αἱ συζητήσεις τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νυκτὸς τὰ ὄνειρα δὲν ἔχουν ἄλλον σκοπὸν παρὰ τὴν κατάστασιν τοῦ καιροῦ καὶ τὶς τιμὲς τῆς σταφίδος.

- Ἄκου ποὺ σοῦ λέω· μοῦ τὸ εἶπε ὁ κουμπάρος τοῦ κυρ-Γιάννη· εἶχε γράμμα ἀπὸ τὴν Πάτρα! ἔλεγεν ὁ Δημάκης εἰς τὸν σύντροφόν του ἐμπιστευτικά.

- Λές;

- Λέω βέβαια! Περσυνὸ πράμα δὲν ἔμεινε ρόγα· τ᾿ ἀμπέλια στὴ Γαλλία χάλασαν. Στὴν Πάτρα ἔβρεξε· στὴ Βοστίτσα παλιόπραμα.

- Ἅ! πασᾶ μου! ἐφώναξε ἐνθουσιασμένος ὁ Βρανᾶς· Σαράντα κι ἀμὰν ἀμάν!

- Τί σαράντα; Ἑξήντα δὲ λές! Καὶ ὁ Δημάκης ἄρχισε πάλι τὸ τραγούδι ποὺ εἶχε διακόψει:

Κι ἄλλος θέλει τὸν Ἄγουστο
πού ᾿ναι τὰ ταλαράκια.

- Ταλαράκια· ψυχή μου φροῦτο!... εἶπε ὁ Βρανᾶς ξερογλείφων τὰ χείλη του σὰν νὰ πιπίλιζε καραμέλα. Ὁ Μάης βγάνει τὰ κεράσια, ὁ θεριστὴς τ᾿ ἀγγούρια, ὁ Ἁλωνάρης τὰ καρπούζια καὶ ὁ Ἄγουστος τὰ τάλαρα. Ἂν παραφᾶς ἀπὸ τ᾿ ἄλλα θερμαίνεσαι. Ἂν παραφᾶς τάλαρα, γίνεσαι κυρ-Λινάρδος. Λέω γὼ ὁ φτωχὸς πὼς μοῦ ᾿φαγε ὁ ποντικὸς τὸ τυρί, κανεὶς δὲν τὸ πιστεύει. Λέει ὁ κυρ-Λινάρδος πὼς τοῦ ᾿φαγε τὸ σίδερο, τὸ πιστεύουν ὅλοι. Καλὰ τὸ λέει κι ὁ λόγος: Ἄγουστέ μου καλὲ μήνα, νὰ ἤσουν δύο φορὲς τὸ χρόνο.

-Μωρέ καλὸς νὰ εἶναι κι ἂς εἶναι καὶ μία φορά. Μοῦ φτάνει· εἶπε ὁ Δημάκης.

Η άνοιξη - Ρένα Μ. Πέτρου

Εγώ θα προσπαθήσω να φέρω την άνοιξη.
Θ'ανοίγω τα παράθυρα να μπαίνει φως
και θα βγαίνω,να μαζεύω λουλούδια.
Κι αν δε βρίσκω,θα τα φτιάχνω μόνη
με πολύχρωμα χαρτιά.
Τα απογεύματα θα πηγαίνω βόλτες με το ποδήλατο
και τα βράδια θα κάθομαι στο μπαλκόνι
και θα επιμένω,πως είν'ανοιξιάτικος ο ουρανός.
Και σαν φέρω την άνοιξη...έπειτα θά'ρθει μόνο του το καλοκαίρι.