Ξεκινώντας τη μέρα με χιούμορ του Βολταίρου...

Το χασμουρητό μπορεί να μην είναι ευγενικό, αλλά είναι σίγουρα μια ειλικρινής γνώμη.

Καλημέρα!

Η εποχή των λίθων - Raymond Queneau

Η εποχή των φυτών

μετά ήρθε η εποχή των ζώων

μετά ήρθε η εποχή των ανθρώπων

τώρα έρχεται η εποχή των λίθων

 

Όποιος ακούει τις πέτρες να μιλούν

ξέρει

μόνο οι πέτρες θα μείνουν

 

Όποιος ακούει τους ανθρώπους να μιλούν

ξέρει

μόνον οι πέτρες θα μείνουν









Πηγή

Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα - Έλενα Πολυγένη

Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα.

Η θλίψη μου είναι μια όμορφη γυναίκα.
Φοράει ψηλά τακούνια και άρωμα DKNY.

Επίσης θεωρώ ότι είναι αφάνταστα έξυπνη.

Το μόνο ελάττωμά της: στεναχωριέται πολύ εύκολα.











Από την ομώνυμη ποιητική συλλογή της Έλενας Πολυγένη (εκδόσεις poema).

Επιθυμίες - Ελένη Τομπέα (Word Chimes)

Σε αυτές παραδίνομαι...

Αυτές που πλαισιώνουν περιμετρικά την καρδιά μου

και κουδουνίζουν σαν μικρά καμπανάκια με κάθε χτύπο της

Αυτές που κάνουν το σώμα μου να μουδιάζει

τσιμπώντας με ελαφρώς σαν καρφίτσες

και σκορπώντας ρίγοι ηδονικά σαν απο άγγιγμα εραστή

Και πόσες άλλες!

Αναρίθμητα καλέσματα χωρίς τέλος και αρχή

που φωνάζουν και ζητάνε την απόλυτη παράδοση μου

Και εγώ...Σαν απο πριν να το'ξερα

πως θα'μαι ανίκανη να τις αρνηθώ...







Πηγή: http://wchimes.blogspot.gr/

Το ερειπωμένο χωριό - Παναγιώτης Πατουχέας

 

Προχωρώντας  δρόμο ,δρόμο χωματένιο ακολουθώ

 ο αέρας χτυπά σαν να έσφιξαν οι σάλπιγγες .

Προχωρώντας, ένα χωριό φαίνεται να πλησιάζω

από χρόνια πριν έρημο

 ανύπαρκτη  η ανθρώπινη παρουσία

 μόνα αποτυπώματα τα πετρόσπιτα

φαίνονται να περιμένουν σαν  πιστές Πηνελόπες τους αρχοντάδες τους

που όμως εκείνοι τα λησμόνησαν.

 Σπίτια καταδικασμένα να κοιτούν την θάλασσα και να τα μαστιγώνει ο αέρας

 κτισμένα στο γκρεμό όπως η μοίρα όρισε για αυτά .

Η είσοδος στο πρώτο πυργόσπιτο είναι μάλλον απροσδόκητη

  νομίζεις  λες πως σε καλεί η άρνηση,

 στην πρόσκληση μεγάλη αγένεια !

 Μπήκα στην καμάρα της πόρτας , έγραφε 1864

 υπενθυμίζοντας την ηλικία του .

Ξεκινώντας τη μέρα με Ναπολέων...

Ο πιο σίγουρος τρόπος για να μείνεις φτωχός είναι να είσαι τίμιος.

Πολύ καλημέρα σας!

Το σκάκι - Μανόλης Αναγνωστάκης

Ἔλα νὰ παίξουμε...
Θὰ σοῦ χαρίσω τὴ βασίλισσά μου
Ἦταν γιὰ μένα μιὰ φορὰ ἡ ἀγαπημένη
Τώρα δὲν ἔχω πιὰ ἀγαπημένη

Θὰ σοῦ χαρίσω τοὺς πύργους μου
Τώρα πιὰ δὲν πυροβολῶ τοὺς φίλους μου
Ἔχουν πεθάνει ἀπὸ καιρὸ
πρὶν ἀπὸ μένα


Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει

δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη
γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις

Ἔλα νὰ παίξουμε...

Ὁ βασιλιὰς αὐτὸς δὲν ἤτανε ποτὲ δικός μου
Κι ὕστερα τόσους στρατιῶτες τί τοὺς θέλω!
Τραβᾶνε μπρὸς σκυφτοὶ δίχως κἂν ὄνειρα
Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω

Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει
δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη

γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις
Ἔλα νὰ παίξουμε...

Κι αὐτὴ δὲν ἔχει τέλος ἡ παρτίδα...








Πηγή

Κάιν - Κωνσταντίνος Θεοτόκης

Ο Κώστας Λάμπουρας εγύρισε σπίτι του εκείνο το βράδυ συγχυσμένος. Η όψη του ήταν κίτρινη, τα μάτια του ανήσυχα και γουρλωμένα, το χείλι του αχνό· και έτσι ήτουν άσκημη η μορφή του, και ασυνήθιστη και αγριεμένη. Το φέσι του ήταν στραβά απάνου στο κεφάλι του, το σεγκούνι του ριγμένο στον ώμο του, τα μανίκια του πομάμισού του ανοιχτά και λιγδιασμένα.
Μέσα στο σπίτι του η γυναίκα του εμαγείρευε το δείπνο· αυτός ήρθε κι εκάθισε παραστιάς, γιατί είχαν αρχίσει τότες τα κρύα του χινόπωρου. Δεν εχαιρέτησε· αλλά ανάσανε ανταριασμένος και κάπου κάπου εκουνούσε το κεφάλι φοβερίζοντας.
«Ευγενιά, τι μαγειρεύεις;» της είπε κακότροπα.
«Λάχανα» αποκρίθηκε κοιτάζοντάς τον υποψιασμένη· «τι τρέχε πάλε;»
«Μας εχαντάκωσε!» της απάντησε αναστενάζοντας και πεισμωμένος «το κοπάδι το ’δωκε του νοικοκύρη. Πώς θα ζήσουμε;»
«Μα, Κώστα» ετόλμησε να πει εκείνη γλυκά «ήταν ξένο πράμα· να πλερώσετε δεν είχετε και δεν ήθελες· πώς είχε να το βαστάξει;» κι εχαμογέλασε.
«Τι λες και συ» της είπε κοιτάζοντάς την λοξά «ποιος σου ’μαθε αυτά τα λόγια; τώρα δεν πλερώνει κανένας· τι είχε να φοβηθεί;»
«Ο νόμος είναι νόμος· θα σας έβαναν στη φυλακή· και τ’ αδερφού σου δεν τ’ αρέσει η χάψη.»
«Φυλακή για τέτοιες μικροδουλειές» απολογήθηκε περιγελώντας «κάθε μέρα βλέπεις φυλακώνουν τον κόσμο! Σου φαίνεται πως εξανάρθε ο παλιός καιρός! Πάνε τώρα αυτά, καθένας κάνει ό,τι θέλει. Γιατί ψηφίζομε βουλευτάδες; - Για να ’χομε τις ευκολίες μας. Ποιος εζήτησε χάρη και δεν του γίνηκε; - Κάθε μέρα ακούονται σκοτωμοί, μα δε μου λες πόσο παιδεύονται οι ανθρώποι; Μήνες. Και ο κυρ-αδερφός μου εσκιάχτηκε· τι θα μας έκαναν; Κατάσκεση; - Αν αφήναμε πρώτα. – Μα θα τόνε διορθώσω εγώ τον κυρ-αδερφό μου».
Κι ετσώπασε· και η όψη του αγρίεψε περσότερο· τώρα εσυλλογιζότουν μοναχός του: - «Ο αδερφός του τον είχε αδικήσει ναι, ήταν αδικία να του πάρει το κοπάδι και να το παραδώκει τώρα το χειμώνα που δεν είχαν άλλη πόρεψη. Μα τι τον έμελλε τον αδερφό του· ήταν ανύπαντρος, άτεκνος, ανέγνοιαστος, ποιον είχε να θρέψει; - Το κουφάρι του μονάχα· όταν η φτώχεια τούς εκυρίευε, εκείνος θα μπορούσε να φύγει και να τον αφήσει στα κρύα να χτυπιέται με την πείνα, με τη ζόρκια· όπου κι αν επήγαινε θα ζούσε, γιατί δεν εβαριότουν τη δουλειά. Μα τότες τι θα ’κανε ο ίδιος; πώς θα ’ζουνε τον εαυτό του και τη φαμιλιά; Ήταν πάντα του αδούλης· οι ελιές λάδι δεν έδιναν εκείνα τα χρόνια· μοναχά το κοπάδι θα τους κυβερνούσε όλον το χρόνο και ο αδερφός του από κουταμάρα ή από κακοσύνη επήγαινε να το παραδώσει του νοικοκύρη. Αχ, είχε κάμει αληθινά σαν οχτρός!».
Η Ευγενιά ανακάτωνε τα λάχανα στο τσουκάλι, τα δοκίμασε, εσηκώθηκε κι έφερε ψωμί από μιαν κρεμασμένη κάνιστρα και κοιτάζοντας τον άντρα της στα μάτια είπε ταραγμένη: «- Το φαΐ είναι έτοιμο».

Η αρμονία βρίσκεται εδώ - Χρύσα Μιχαλοπούλου

Η Ευγενική Καταγωγή της Αγάπης και η Διαδικασία της Προόδου της έχει μια Ενδιαφέρον Διαδρομή,
Μέσα απο έναν Στροβιλοειδή Λαίλαπα και Φοβερό Τυφώνα
Των Τροπικών...........
Κυκλώνα........
Και Όποιος Αντέξει!

Η Προοπτική της Βέρας στο Άλλο Πρόσωπο του Χρόνου
Είναι το Μυστήριο της Προοπτικής......
Το Αθέατο Μέσα μας,
Η Τελεία στη Σκέψη....
Το Μυστικό της Κάθε Λέξης
Όπως Όταν Μιλάει η Ποίηση........
Το Παρελθόν είναι το Μέλλον του Σήμερα......
Και η Στιγμή Κάτι Λέει......

Η Τρυφερότητα Βρίσκεται στα Χέρια και ο Τριγμός της Ηδονής Βαπτίζει το Κενό.....
Η Κατανόηση της Τρυφερότητας μετ' εμποδίων
Τα Ρόζ Δάχτυλα Λεπτής Υφής είναι που Σμίγουν
Τους Πόνους έως την Τελευταία Κατοικία.......
Κι Όποιος Αντέξει!!..........
Η Αρμονία Βρίσκεται Εδώ.