Το μέτρημα - Σοφία Πιπέρου

Μπαλκόνι !

Οδός Αντιφίλου, αριθμός το δώδεκα

και επάνου το φεγγάρι σε συμμετρία με μένα

δεν έχει αριθμούς.

Πόσο ελεύθερο να νιώθει

 χωρίς τη μαθηματική παραπλάνηση ότι ανήκει κάπου

Χωρίς συνείδηση δε ξέρει

 ότι μόνο αυτό ελπίζει να βρει παρηγοριά

 στο κενό που έχει γύρω του .

Δε ξέρει να μετρά ίσως παραπάνω από το ένα

αλλά και αυτό φορές το αγνοεί

ή το ξεχνά μπροστά στον κόπο

να γεννήσει την ημέρα ,

να φωτίσει το ένα μισό της γης

και το άλλο να το φυλακίσει σε ένα ακατάστατο δωμάτιο

με όλα τα θνητά αντικείμενα τριγύρω ,

αυτά όλα που μας θέλουν ντυμένους .

Και συ με το ένδυμα φτηνό

 γιατί τη πόρτα μου χτυπάς σε συγκεκριμένο δρόμο !

Αυτά δεν είναι του φεγγαριού καμώματα ,

και γω πόσο θέλω να ξεχάσω το μέτρημα

 και να γεννήσω με κόπο την ημέρα.

 

Ξεκινώντας τη μέρα με Άντον Τσέχωφ...

Η αγάπη, η φιλία και ο θαυμασμός δεν ενώνουν τους ανθρώπους τόσο, όσο το κοινό μίσος για κάτι.

Καλή εβδομάδα!

Καληνύχτα!

Το σβησμένο φανάρι - Γιάννης Ρίτσος

θά ῾θέλᾳ - λέει- ν᾿ ἀφήσω στὸν καθένα σας αὐτὸ τὸ βλέμμα
τοῦ ἤρεμου θαυμασμοῦ μπροστὰ στὸ λιόγερμα. Θά ῾θέλᾳ ἀκόμη
νὰ σᾶς ἀφήσω τὸ περίλυπο ἄκουσμα
τῆς ἔρημης φωνῆς τοῦ ἰχθυοπώλη στὰ πρωινὰ τοῦ Ἰουλίου
καὶ τὸ βόμβο τῆς μέλισσας μέσα σ᾿ ἕνα τριαντάφυλλο
ἢ τὸ ἄηχο «ἄχ» μιᾶς λευκῆς πεταλούδας πλάι στὸ μὼβ λουλούδι.
Περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα θά ῾θελᾳ νὰ σᾶς ἀφήσω τὸν τρόπο
τῆς ἀλλαγῆς τῶν χρωμάτων πρὸς τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ ρόδινο
ὅταν ἡ πόρτα κλείνει καὶ σκοτεινιάζουν τὰ δωμάτια
κι ὡστόσο οἱ καθρέφτες διατηροῦν ἀνέπαφη
τὴν εἰκόνα τῆς θάλασσας, γι᾿ αὐτὸ γαλανίζουν τὰ σεντόνια
στὸ μεγάλο γαμήλιο κρεβάτι τῶν νεκρῶν. Θά ῾θελα ἀλλὰ
τούτη τὴν ὥρα μὲ πρόλαβε ὁ Ἀόρατος,
ὁ Πανταχοῦ καὶ Πάντοτε Παρών, μοῦ ῾σβησε τὸ φανάρι
καὶ πιὰ δὲ βλέπω οὔτε νὰ δείξω τίποτα κι οὔτε νὰ περπατήσω.









Πηγή

Απόπειρα - Νατάσα Ρεντήφ

Ήθελα τα χέρια σου πάνω μου απόψε

κι ας δείχνουν τόσο τέλεια… εγώ ξέρω πως δεν είναι.

Βουλιάζω στη μαύρη τρύπα της τρυφερότητας για να σε φτάσω

Το όριό σου παραμένει θολό στο βάθος της διαδρομής.

Είμαι ικανή και πρόθυμη να αγκαλιάσω την απόσταση που μας χωρίζει

Ν’ αγαπήσω το χρόνο που μας περιγελά

Μόνο επειδή είναι ανάμεσά μας, κομμάτια μας.

Αυτό περιμένω

Αυτό φοβάμαι

Εσένα, απλά σε θέλω.

Φιλί παράδοσης

η φαντασία

Φιλί επιθυμίας

η αλήθεια

Φιλί απόπειρας

η πραγματικότητα

Θηλυκά είδωλα

όλα στη δούλεψή σου.

Αγάπης Επαίτης στη ζωή μου ξένος - Σίσσυ Κόσσυβα (εκδόσεις Αρμός)

Η Καρλάιλ έγραφε:

"Είμαι πλούσια σε πόνο, διότι είμαι πλούσια σε ζωή!" Έχω πειστεί πια! Πλούσιος είναι μόνος όποιος έψαξε, πάλεψε, έχασε και βρήκε την ψυχή του στις πιο αφόρητες, στις πιο αδιέξοδες, στις πιο πονεμένες καταστάσεις της ζωής. Αν δεν ζυμωθείς με τον πόνο, τον θάνατο και τον έρωτα δεν σώζεις την ψυχή σου. Δεν βρίσκεις φως. Δεν βρίσκεις ουρανό. Δεν βρίσκεις Θεό.



... όταν το μαρτύριο το προσεγγίζεις με αγάπη και διάκριση, έχει να σου διδάξει πολλά. Τα σημαντικότερα.

Μάρω Βαμβουνάκη

[...] Τώρα με την κρίση που μας απειλεί όλους, οι κάθε λογής επαίτες είναι καθημερινό συναπάντημα στη ζωή μας [...] Είναι εκείνοι οι μυστηριώδεις "πλησίον" [...] Είναι αυτοί που "επαιτούν" την προσοχή μας, την αντίληψή μας, γιατί όχι και την αγάπη μας.

Γεώργιος Κ. Παπαγεωργίου

Μην πεις στην αγάπη να κρυφτεί - Ξένια Ανδρέου

Μην πεις ποτέ στην αγάπη να σιωπήσει,

θα φανεί πίσω από τους τοίχους

σαν ζωγραφιά στης μοναξιάς το μονοπάτι.

Και όσο εσύ θα την αρνείσαι

εκείνη θα σε ποτίζει αγιασμένο νερό

από τις πηγές της λησμονιάς.

Και όσο εσύ θα την αγνοείς

εκείνη θα σε θυμάται

να υφαίνεις ιστό να την παγιδεύσεις.

Μα εκείνη λευτερώνεται και δραπευτεύει

για να σε ξαναβρεί όπου και να 'σαι...

Μην πεις ποτέ στην αγάπη να κρυφτεί...

Ο μικρός οπλίτης - Νίκος Λυγερός

Η ορειχάλκινη ασπίδα ήταν πολύ βαριά για τον μικρό οπλίτη.
Την εξέτασε με περιέργεια.
Αναρωτιόταν πώς θα τον προστάτευε.
Αφού δεν μπορούσε ούτε καν να την σηκώσει.
Ξαφνικά εκείνη τη στιγμή άκουσε μια κραυγή!
Φοβήθηκε.
Αλλά δεν το έδειξε.
Τότε ακολούθησε ένας θόρυβος.
Ένα δόρυ ερχόταν καταπάνω του.
Γρήγορα σήκωσε την ασπίδα δίχως να σκεφτεί το βάρος.
Ίσα ίσα που πρόλαβε να προστατευτεί.
− Μπράβο μαθητή.
Ήξερε αυτή τη φωνή αλλά δεν είπε τίποτα.
Συνέχισε να κρατά την ασπίδα του.
Τότε δέχτηκε ένα δεύτερο δόρυ.
Και πάλι η ασπίδα τον προστάτευσε.
− Δάσκαλε;
− Πες μου.
− Κατάλαβα το μάθημα.
− Τώρα ξέρεις ότι το βάρος της είναι η προστασία της.
− Κι αν ήταν ξύλινη;
− Θα ήσουν Πέρσης κι όχι Έλληνας.
− Και στη μάχη;
− Θα έχανες τη ζωή σου.
Ο μαθητής σηκώθηκε επιτέλους δίχως να αφήσει την ασπίδα.
Μόνο τότε ο δάσκαλός του, του έδωσε ένα σιδερένιο ξίφος.
Εκείνος φορούσε ήδη τη βαριά πανοπλία του και περικνημίδες.
Παντού ήταν λαβωμένη αλλά δεν την άλλαξε.
Την είχε ήδη στον Μαραθώνα.
− Έχω δικαίωμα τώρα;
− Ναι γιατί είσαι ζωντανός.
− Κι αν είχα πεθάνει δάσκαλε;
− Δεν θα ήσουν μαθητής μου.
− Μάλιστα, δάσκαλε.
− Το ξίφος κάνει τη διαφορά.
− Με το κοντό δόρυ.
− Ακριβώς και η διαφορά κάνει τη διαφορά.
− Και τώρα;
− Χτύπα με.
Ο μικρός οπλίτης παρέμεινε ακίνητος.
Δεν μπορούσε να χτυπήσει το δάσκαλό του.
Ακόμα κι αν ήταν αυτός που του το ζητούσε.
− Πρέπει να μάθεις.
− Μα δεν μπορώ.
− Τότε ούτε στη μάχη θα μπορέσεις.
− Θα είμαι δίπλα σας.
− Τότε δείξε μου την υπέρβαση που θα κάνεις.
Τότε ο μαθητής κατάλαβε ότι αν δε ακολουθούσε τον δάσκαλό του θα δείλιαζε μπροστά στον εχθρό.
Κι όταν σήκωσε το σιδερένιο ξίφος άρχισε το μάθημα του δασκάλου. Θα παρέμεναν ζωντανοί στην επόμενη μάχη.







Πηγή

Ξεκινώντας τη μέρα με Mark Twain...

Ο καλύτερος τρόπος να δίνεις κουράγιο στον εαυτό σου είναι να δίνεις κουράγιο στους άλλους.

Μια χαρούμενη και ξεκούραστη Κυριακή σας ευχόμαστε!