Ξεκινώντας τη μέρα με Σωκράτη...

Αν ένας γάιδαρος σε κλωτσήσει, δεν έχει νόημα να τον κλωτσήσεις και εσύ.

Σας ευχόμαστε ένα χαρούμενο πρωινό!

Σας καληνυχτίζουμε με μια ταινία μικρού μήκους της Disney...

Κι ήθελε ακόμη - Μανόλης Αναγνωστάκης

Κι ἤθελε ἀκόμη πολὺ φῶς νὰ ξημερώσει. Ὅμως ἐγὼ
Δὲν παραδέχτηκα τὴν ἧττα. Ἔβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφῆ ἔπρεπε νὰ σώσω
Πόσες φωλιὲς νεροῦ νὰ συντηρήσω μέσα στὶς φλόγες.
Μιλᾶτε, δείχνετε πληγὲς ἀλλόφρονες στοὺς δρόμους
Τὸν πανικὸ ποὺ στραγγαλίζει τὴν καρδιά σας σὰ σημαία
Καρφώσατε σ᾿ ἐξῶστες, μὲ σπουδὴ φορτώσατε τὸ ἐμπόρευμα
Ἡ πρόγνωσίς σας ἀσφαλής: Θὰ πέσει ἡ πόλις.
Ἐκεῖ, προσεχτικά, σὲ μιὰ γωνιά, μαζεύω μὲ τάξη,
Φράζω μὲ σύνεση τὸ τελευταῖο μου φυλάκιο
Κρεμῶ κομμένα χέρια στοὺς τοίχους, στολίζω
Μὲ τὰ κομμένα κρανία τὰ παράθυρα, πλέκω
Μὲ κομμένα μαλλιὰ τὸ δίχτυ μου καὶ περιμένω.
Ὄρθιος καὶ μόνος σὰν καὶ πρῶτα περιμένω.










Πηγή

Επιλογικό - Γιάννης Ρίτσος

Νὰ μὲ θυμόσαστε - εἶπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρὶς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σὲ πέτρες κι ἀγκάθια,
γιὰ νὰ σᾶς φέρω ψωμὶ καὶ νερὸ καὶ τριαντάφυλλα.
Τὴν ὀμορφιὰ
Ποτές μου δὲν τὴν πρόδωσα. Ὅλο τὸ βιός μου τὸ μοίρασα δίκαια.
Μερτικὸ ἐγὼ δὲν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ᾿ ἕνα κρινάκι τοῦ ἀγροῦ
τὶς πιὸ ἄγριες νύχτες μας φώτισα. Νὰ μὲ θυμᾶστε.

Καὶ συγχωρᾶτε μου αὐτὴ τὴν τελευταῖα μου θλίψη:

Θἄθελα
ἀκόμη μιὰ φορὰ μὲ τὸ λεπτὸ δρεπανάκι τοῦ φεγγαριοῦ νὰ θερίσω
ἕνα ὥριμο στάχυ. Νὰ σταθῶ στὸ κατώφλι, νὰ κοιτάω,
καὶ νὰ μασῶ σπυρὶ σπυρὶ τὸ στάρι μὲ τὰ μπροστινά μου δόντια
θαυμάζοντας κι εὐλογώντας τοῦτον τὸν κόσμο ποὺ ἀφήνω,
θαυμάζοντας κι Ἐκεῖνον ποὺ ἀνεβαίνει τὸ λόφο στὸ πάγχρυσο λιόγερμα. Δέστε:
Στὸ ἀριστερὸ μανίκι του ἔχει ἕνα πορφυρὸ τετράγωνο μπάλωμα. Αὐτὸ
δὲν διακρίνεται πολὺ καθαρά. Κι ἤθελα αὐτὸ προπάντων νὰ σᾶς δείξω.

Κι ἴσως γι᾿ αὐτὸ προπάντων θ᾿ ἄξιζε νὰ μὲ θυμᾶστε.









Πηγή

Εύθραστον - Χρύσα Μιχαλοπούλου

Κρέμεται η Ζυγαριά απο μια Κλωστή...

Το Ίδιο το Θάρρος Με τη Λογική

Φόβου μετ' εμποδίων.

Η Αγάπη με το Μίσος.......

Κι Όταν Σπάσει η κλωστή

Θέλω να Μαθαίνω να Ερμηνεύω

Τη Μετέωρη Ζωή!!!

Επίλογος - Ράινερ Μαρία Ρίλκε (μτφ. Άρης Δικταίος)

Ο θάνατος είναι μεγάλος.
Είμαστε δικοί του
κι όταν γελούμε.
Κι εκεί που θαρρούμε
πως η ζωή μας ζώνει
τολμά να κλάψει εντός μας.
 

Όταν ξεχνάς - Σωκράτους Δαιμόνιο (Δημήτρης Μούχας)

Όταν ξεχνάς

Ο Θεός
να θυμάσαι
είναι
περισσότερο αλήτης
παρα κύριος
περρισσότερο
εκστατικός
παρα ήρεμος.
Κ'όταν αυτό
σου γίνει
μάθημα
τότε
ίσως και να συμβεί...
ϊσως η σπίθα
γίνει Φωτιά
Αιώνια
αίζωο πυρ...
Και ελευθερωθείς
απο τα πλαστά δεμά σου.
Χόρεψε παίξε,γέλασε
απόλαυσε
και μετά
ο θάνατος θα έρθει
μονος του
χωρίς να τον σκέφτεσαι κανν
ως ανταμοιβή...

Ξεκινώντας τη μέρα με Mikhail Turovsky...

Όσο πιο μακρύ είναι ένα αδιέξοδο, τόσο πιο πολύ μοιάζει με δρόμο.

Τις καλημέρες μας!

Ουράνιο τόξο… σκεπάζει το μεγαλύτερο καταρράκτη!

Στα 1.708 μέτρα και με 23 εκατομμύρια γαλόνια νερού να πέφτουν κάθε λεπτό, οι καταρράκτες Βικτώρια διατηρούν επάξια τον τίτλο του «μεγαλύτερου καταρράκτη στον κόσμο». Βρίσκονται στα σύνορα της Ζάμπια και της Ζιμπάμπουε στην Αφρική, ενώ αναφέρεται ως ένα από τα επτά φυσικά θαύματα του κόσμου (μαζί με το Grand Canyon, τον Great Barrier Reef, το Λιμάνι του Ρίο ντε Τζανέιρο, το όρος Έβερεστ, το Aurora Borealis και το ηφαίστειο Παρικουτίν).

Αξίζει να σημειώσουμε μάλιστα ότι ο όγκος των νερών είναι διπλάσιος από αυτόν στους καταρράκτες του Νιαγάρα, ενώ η δύναμη του νερού στέλνει ομίχλη στον αέρα που μπορεί να γίνει αισθητή από περίπου 19 μίλια μακριά. Για τους φωτογράφους είναι ένας must προορισμός όχι μόνο επειδή η θέα του κόβει την ανάσα αλλά και εξαιτίας των εκπληκτικών ουράνιων τόξων που σχηματίζονται εκεί μέρα νύχτα. Άλλωστε οι εικόνες που τράβηξε η φωτογράφος Nicole Cambre μιλάνε από μόνες τους.