ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΕΥΔΗΛΟ ΙΚΑΡΙΑΣ

Καληνύχτα σε όλους. Καλό ξημέρωμα.

Ανεμολόγιο - Διονύσης Τσακνής

Τάσος Λειβαδίτης

Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας

Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.
Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο
νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα
νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά ῾ρχεται πιὸ γρήγορα
νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι,
νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές, τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες
νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους
νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους.
Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.
Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ...

Αντώνης Σαμαράκης - Ζητειται Ελπις (απόσπασμα)

Από τότε που τέλειωσε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, η σκιά του τρίτου δεν είχε πάψει να βαραίνει πάνω στον κόσμο μας. Και στο μεταξύ, το αίμα χυνότανε, στην Κορέα χτες, στην Ινδοκίνα σήμερα, αύριο...

Πέρασε το χέρι του στα μαλλιά του. Σκούπισε τον ιδρώτα στο μέτωπό του· είχε ιδρώσει, κι όμως δεν έκανε ζέστη.

Ο πόλεμος, η βόμβα υδρογόνου, οι αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, η «Κοσμική Κίνησις»... Το πανόραμα της ζωής!

Δεν είχε αλλάξει διόλου προς το καλύτερο η ζωή μας ύστερ’ από τον πόλεμο. Όλα είναι τα ίδια σαν και πριν. Κι όμως είχε ελπίσει κι αυτός, όπως είχαν ελπίσει εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλη τη γη, πως ύστερ’ από τον πόλεμο, ύστερ’ από τόσο αίμα που χύθηκε, κάτι θ’ άλλαζε. Πως θα’ ρχόταν η ειρήνη, πως ο εφιάλτης του πολέμου δε θα ίσκιωνε πια τη γη μας, πως δε θα γίνονταν τώρα αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, πως . . .

Τρεις βασιλοπούλες - Πηνελόπη Δέλτα

Μια φορά ήταν ένας Βασιλιάς και είχε τρεις κόρες, τη μια πιο όμορφη από την άλλη. Δεν ήταν μονάχα όμορφες· ήταν και προικισμένες με όλα τα καλά του κόσμου. Γιατί είχε πλούτη πολλά ο γερο-Βασιλιάς, και τους σοφώτερους δασκάλους τους είχε φωνάξει, και ό,τι πολύτιμο βρίσκουνταν στον κόσμο το είχε φέρει για τις μοσχαναθρεμμένες του κόρες.
Πλούτη είχε πολλά, καράβια και παλάτια, χρυσάφι και μεταξωτά, διαμάντια και μαργαριτάρια· μα τίποτε απ' αυτά δεν ψηφούσε ο γερο-Βασιλιάς. Το καμάρι του ήταν οι κόρες του.
-Όποιος καλότυχος τις πάρει!... έλεγε κουνώντας το κεφάλι.

Οι ξιπασμένοι Αντιοχείς - Κ.Π. Καβάφης

Οι ξιπασμένοι Αντιοχείς ολημερίς στοιβάζονταν στα θέατρα
αδιαφορώντας για τες κινήσεις και τες απειλές των Πάρθων.
Τους άρεσε η ποιότητα και η έμορφή τους διαβίωσι,
ανελιπώς, στους “Πέρσες” του Αισχύλου τα δάκρυα τους έχυναν.
Και κάποτε, ως είθισται, ήλθε νομοτελειακώς η επάρατη ώρα,
αποφράδα την λένε οι γραμματικοί,
οι Πάρθοι μπήκαν στην ανυπεράσπιστη πόλη
και διψασμένοι για αίμα καθώς ήταν περικύκλωσαν το θέατρο.
Μονάχα ο υποκριτής τους αντελήφθη και ούρλιαξε προς το φιλήδονο κοινό: “οι Πέρσες”…
Ήταν στα αλήθεια πειστικός και οι ξιπασμένοι Αντιοχείς
εκτιμώντας την Τέχνη του υποκριτή, τον χειροκροτούσαν ακαταπαύστως
μπροστά στις ηδονές, για Πάρθους να μιλούμε τώρα.
Από το θέατρο εκείνο μόνο οι Πάρθοι εξήλθον,
ανεπαισθήτως οι εχθροί το χρέος τους εκτέλεσαν.

Μαξ Κύων... (έργα αναγνωστών)

Στο κόσμο τούτο καλό θέλω να φέρω,
μα λεν τα μάτια μου διαφέρουν.
Στη πλάτη μου βαστάω αμαρτίες,
ψέμματα, ίσως και κοροϊδίες.
Δεν είμαι άξιος για καλοσύνες
κι ούτε για παραπάνω προσδοκίες.

Παρ' όλα αυτά στην άβυσσο μετρούσα αποστάσεις,
σημεία δεν άφησα για να διακριθώ.
Καθρέφτη έκανα το πάτο μου
ώστε όσο ψηλά κι αν ανέβαινα
να με ‘βλεπα πάντα χάμω.
Είθε το χάσμα να μην είναι σταθερό...

Γεωργία Δεμπερδεμίδου- ΣΤΕΦΑΝΙ

ΣΤΕΦΑΝΙ

 
Στεφανι με κυκλους πλεγμενο
ειναι η ζωη..
Αγκαθια καρφωμενα εχει καθε
ψυχη...
Ποιο πηγαιμο για την Ιθακη
να αναθρεψω..
Ποιο πηγαιμο και καθαρση
στα ματια σου να σφαξω
Να κοψω το γορδαιο δεσμο
και τα δεσμα να θαψω
Τα ματια στον υψιστο αφηνω
και τις κορδελες στην γη πατω
Ποιο μονοπατι ποια βηματα
να παρω τους σιδερενιους κυκλους
να κλωτσησω ή το στεφανι στο χερι
να κρατω....

Γ.Δ

Άννα Α.Θεοδωρίδου- "Φεγγαρένιο Άγγιγμα"

Γίνε ένα μ'αυτό

που τώρα στολίζει

τα μαλλιά σου.

Θα φτάσεις εκεί

που ο Θεός

γιατρεύει τις πληγωμένες λέξεις,

από χείλη άδικα

προς χείλη

που γεύονται

ψεύτικες δόσεις ευτυχίας...

Φώτισε και

κάνε οδηγό σου

το φεγγάρι στους δρόμους που

σου φωνάζουν

"Φύγε",

στις Πολιτείες

που σε προκαλούν

για κατάκτηση

μιας ελπίδας

άγνωστης,

λέξης που

γίνεται η

πεταλούδα

στο λιβάδι που ξεράθηκε,στη

ζωή σου.

Δέξου το

φεγγαρένιο άγγιγμα,

που γίνεται ο

ζωγράφος της

φωτεινής στιγμής

μας.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης- Πέρα απ’ του καθιερωμένου την ευστάθεια

Πνεύμα της ερήμου,
που παιχνιδίζεις με ασυγκράτητη επιθυμία,
την άποψη του ξεραμένου κάκτου συμμερίζεσαι ακόμη
καθώς τ’ αγκάθια του ένα-ένα σε κεντρίζουν
ν’ αγγίξεις πάλι την ακτή των γαλανών χρωμάτων
και στων κρυφών επιθυμιών το μονοπάτι να σταθείς!

Περνάνε τα καραβάνια προς τη δύση,
άνθρωποι ποτισμένοι με τον καημό της περιπλάνησης…
Ο ήλιος, σύντροφός τους
πάνω στους πύρινους βράχους της ψυχής,
να τους ζηλεύουμε εμείς γι’ αυτά που χάσαμε…

Σας ευχόμαστε ένα χαρούμενο κυριακάτικο ξύπνημα!