Σαν Βήματα - Δέσποινα Ντάση (έργα αναγνωστών)

Σαν Βήματα...

Με την δύση του ηλίου επιστρέφουν ,
Ακούς το φτερούγισμα τους , σαν σμήνος αποδημητικών πουλιών …
Στη κάμαρα του Θησαυρού των Αθηναίων .

Είναι οι Αιώνες , που κατεβαίνουν από το άρμα του Φαέθωντα κι’ απόψε…
Που φέρνουν τις μνήμες που τρέχουν μέσα μας γενιές μετά…

Ζούγκλα- Κώστας Βάρναλης

Ζούγκλα

Μουσελίνα τέζα
σ᾿ ὀρθοβύζι ντοῦρο
προσωπάκι σκοῦρο-
λάγνα χαβανέζα!

Κορακοφρυδάτη,
μυγδαλοματοῦσα,
μελισσοχνουδάτη.
Ἔ, καὶ νὰ πατοῦσα

τ᾿ ἀτσαλένιο νύχι,
δόντι σιδερό,
στὸ κουστό σου σνίχι
τὸ μαυριδερό,

Ὅπως στὴ λαγκάδα
τὴν ἐρημικὴ
τίγρη τὴ ζαρκάδα
τὴν καταξεσκεῖ

κι᾿ ἄγρι᾿ ἀντιβογκᾷ
γύρω στὰ λογκὰ
ἡ χαρὰ τοῦ ἑνοῦ
Χάρος τ᾿ ἀλλουνοῦ.

Το είδαμε εδώ

Ορισμένες ρήσεις του Γκαίτε

 Όταν δυο άνθρωποι μαλώνουν, φταίει εκείνος που είναι πιο έξυπνος.


Όταν επαινείς κάποιον, είναι σα να δηλώνεις ότι θεωρείς τον εαυτό σου ισάξιο μ’ εκείνον.


Το ουράνιο τόξο που διαρκεί πάνω από 15 λεπτά, δεν το προσέχει πια κανείς.


Η αγάπη είναι κάτι ιδανικό, ο γάμος κάτι πραγματικό. Η σύγχυση του ιδανικού με το πραγματικό ποτέ δεν μένει ατιμώρητη.

Αποσπάσματα από το Συναξάρι Αντρέα Κορδοπάτη - Θανάσης Βαλτινός

ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΔΙΩΓΜΟ μας πήγαν στην Ανατολή. Στον δεύτερο μας έστειλαν στη Δύση. Ας είναι καλά, σεργιανίσαμε με το παραπάνω.

Η διορία τελείωνε και πήγαμε στο σπίτι του κουνιάδου μου Γιάννη Λαΐτσα, στην Κάτω Χώρα, να είμαστε κοντά στη θάλασσα. Σηκωθήκαμε στις τέσσερες το πρωί, νηστικοί. Μέχρι τις Αλυκές του Λημνιού ήταν μια δρασκελιά δρόμος. Εκεί έψαχναν τον κόσμο μην έχει απάνω του λίρες. Μπήκαμε στο καράβι στις τρεις το απόγευμα. Εγώ με τα τέσσερα παιδιά, η κουνιάδα μου με τα δύο δικά της, ο κουνιάδος μου με άλλα εφτά. Μέχρι να φτάσουμε στη Μυτιλήνη σκοτείνιασε. Στο λιμάνι οι στρατιώτες από το Αϊβαλί στις βάρκες, γύρευαν τους δικούς τους. Ο καπετάνιος να φωνάζει, φύγετε, παιδιά, θα χάσω τον κόσμο. Δεν μας έβγαλαν στη Μυτιλήνη, μας πήγαν στο Σίγκρι. Είχαμε λίγο ψωμί μαζί μας, μόνο ψωμί. Πέντε άτομα χωρίς προστάτη.

Ένα ποίημα της Κατερίνα Γώγου- ΘΑΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ

 ΘΑΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ

 Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.

Άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω

Ὁ Βασιλιᾶς τῆς Ἀσίνης - Γιῶργος Σεφέρης

Ἀσίνην τε...
ΙΛΙΑΔΑ

Κοιτάξαμε ὅλο τὸ πρωὶ γύρω-γύρω τὸ κάστρο
ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ μέρος τοῦ ἴσκιου ἐκεῖ ποὺ ἡ θάλασσα
πράσινη καὶ χωρὶς ἀναλαμπή, τὸ στῆθος σκοτωμένου παγωνιοῦ
Μᾶς δέχτηκε ὅπως ὁ καιρὸς χωρὶς κανένα χάσμα.
Οἱ φλέβες τοῦ βράχου κατέβαιναν ἀπὸ ψηλὰ
στριμμένα κλήματα γυμνὰ πολύκλωνα ζωντανεύοντας
στ ἄγγιγμα τοῦ νεροῦ, καθὼς τὸ μάτι ἀκολουθώντας τις
πάλευε νὰ ξεφύγει τὸ κουραστικὸ λίκνισμα
χάνοντας δύναμη ὁλοένα.

Αν θέλεις να λέγεσαι Άνθρωπος του Τάσου Λειβαδίτη

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος...

2 όμορφα ποιήματα από την Βίκυ Φιλιππίδου (έργα αναγνωστών)

Κρεμάστρες

Γιορτές και γενέθλια

Ξένες κρεμάστρες

Να πετάμε επάνω τα ρούχα μας

Για να μην κρυώνουν από μοναξιά

Δικιά σου κρεμάστρα καμία

Το ξέρω άλλωστε

Πως αν έριχνα παλτό επάνω σου

Θα σε βάραινε

Κασκόλ, θα σ’ έπνιγε

Πετάω λοιπόν μια ζώνη μονάχα

Στο πάτωμα

Να δέσει τη μνήμη

Μήπως έτσι δεν φύγει ο άνθρωπος

Καλή σας μέρα...

 

Ό,τι ακριβώς λέει ο τίτλος του τραγουδιού...

Λευκές Σελίδες - Ευάγγελος Παναγιωτουνάκος

Από εδώ ξεκινάει ο άνθρωπος...
απ' τις λευκές του σελίδες
παίρνει το μολύβι, η λαχτάρα του αγκομαχά
το πρώτο γράμμα πάει να γράψει,
η καρδιά του ματώνει
την πρώτη λέξη τελειώνει, η ματιά του παγώνει
και αντί για στέρεο φιλότεχνο μόλυβδο
αίμα σχίζει τις χαρακωμένες του σελίδες
ποταμός ονείρων, λαίλαπα του νου
θύελλα αντίρροπων δυνάμεων
κι οι βολβοί ριζωμένοι στην Ανατολή
κι η καρδιά παλλακίδα της Δύσης
από εδώ σταματάει ο άνθρωπος...
απ' τις λευκές του σελίδες...


Πηγή