Μερικά ιαπωνικά χάι-κου

Στον καθρέφτη του νερού
Δυσπιστείς
Την ίδια σου την όψη.

(Σενρύου)


Χρόνο το χρόνο
η μάσκα του πιθήκου
φανερώνει τον πίθηκο.

(Ματσούο Μπασό)

Διονύσιος Σολωμός - Ἡ φαρμακωμένη

Τὰ τραγούδια μοῦ τἄλεγες ὅλα
Τοῦτο μόνο δὲν θέλει τὸ πεῖς,
Τοῦτο μόνο δὲν θέλει τ᾿ ἀκούσεις,
Ἄχ! τὴν πλάκα τοῦ τάφου κρατεῖς.

Ὦ παρθένα! ἂν ἠμπόρειαν οἱ κλάψαις
Πεθαμένου νὰ δώσουν ζωή,
Τόσαις ἔκαμα κλάψαις γιὰ σένα,
Ποὺ θελ᾿ ἔχεις τὴν πρώτη πνοή.

Συφορά! σὲ θυμοῦμ᾿ ἐκαθόσουν
Σ᾿ τὸ πλευρό μου μὲ πρόσωπο ἀχνὸ
«Τί ἔχεις» σοῦ ῾πα καὶ σὺ μ᾿ ἀποκρίθης
«Θὰ πεθάνω, φαρμάκι θὰ πιῶ».

Ατοπία - Στέφανος Ροζάνης

Με κύκλωνες με τα σημάδια σου

Τώρα ψάχνω να βρω σε ποιον ορίζοντα
πλανιέται η φωνή σου
Ποιες λέξεις άρχισαν τον κόσμο
κι έμειναν αφανέρωτες.



Πηγή

Θέμα Bonus: Εκπληκτικά σχέδια χαραγμένα σε φύλλα δέντρων!

Ο εξηντάχρονος σήμερα Huang Taisheng, είναι ο εμπνευστής μιας νέας μορφής τέχνης, που λέγεται εγχάραξη σε φύλλα δέντρων. Είχε την ιδέα περίπου 25 χρόνια πριν, όταν είδε ένα φύλλο φαγωμένο από σκουλήκια που έμοιαζε με χάρτη. Κάθε χρόνο πλέον, όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες ασχολούνται με την περίεργη και δύσκολη αυτή τέχνη.
Το να χαράξει κανείς ένα φύλλο δεν είναι εύκολο. Τα φρέσκα φύλλα είναι μαλακά και εύθραυστα. Έτσι, οι πρώτες προσπάθειες του Huang Taisheng κατέληξαν σε αποτυχία. Όμως, με τον καιρό και με τη βοήθεια αρκετών ειδικών, κατέληξε σε ένα διάλυμα το οποίο σε συνδυασμό με μια σειρά πολλών άλλων διαδικασιών, προσδίδει ικανοποιητική αντοχή στα φύλλα.
Ο Huang Taisheng έχει βραβευτεί από τα ρεκόρ Guinness για τα πρωτότυπα δημιουργήματά, ενώ πολλά από τα έργα του (όπως και άλλων πλέον καλλιτεχνών) κοσμούν διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο.
Απολαύστε κάποια από αυτά στις φωτογραφίες που ακολουθούν.

2 ποιήματα από τον Νίκο Λυγερό

Η συνείδηση του μαχητή

Αν δεν δεις από κοντά
τους δικούς σου στη γη σου,
αν δεν προσέξεις μαζί τους
την ιστορία και το παρελθόν,
αν δεν αγγίξεις τα κάστρα
και δεν περπατήσεις στο λιμάνι
ποτέ δεν θα αποκτήσεις
τη συνείδηση του μαχητή
που παλεύει για το πρέπον
και προστατεύει τα ίχνη
ενός ολόκληρου πολιτισμού
ενάντια στη βαρβαρότητα
των κατακτητών.

ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ- Κικὴ Δημουλᾶ

ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ

Σκορπίζουν
τῶν δακρύων οἱ μεγάλες συγκεντρώσεις.
Μνήμη καὶ παρὸν ψάχνουν νὰ κρυφτοῦν
ἀπὸ τὴ διαύγειά τους.

Ἀραιὰ ποῦ καὶ ποῦ καμιὰ τουφεκιὰ
πότε ἀπὸ κεῖνο τὸ εὐκρινὲς
χαράκωμα ἡ λύπη πότε ἀπὸ ἀμυδρότερο.
Στρατηγικὴ νὰ δείξει τάχα
ὅτι ἔρχονται ἐνισχύσεις.

ΧΑΜΟΓΕΛΟ- Κώστας Καρυωτάκης

ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Χωρίς να το μάθει ποτέ,εδάκρυσε,
ίσως γιατί έ π ρ ε π ε να δακρύσει,
ίσως γιατί οι συφορές έ ρ χ ο ν τ α ι.

Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι·
απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει.
Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη·
κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει,
στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη

Ξεφεύγουνε απ' το σύννεφον αχτίδες
και κρύβονται στα μάτια της· τη βρέχει
μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες

που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια
και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει
καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια.

Το είδαμε εδώ 

Κόκκινη Κλωστή Δεμένη της Ζωρζ Σαρή

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο πως η γερμανική κατοχή έπληξε την Αθήνα, περισσότερο από όλες τις περιοχές της Ελλάδας. Οι γιαγιάδες μας ακόμη περιγράφουν την πρωινή περισυλλογή νεκρών από την πείνα, τα άψυχα σώματα στοιβαγμένα σε κάρα, το συσσίτιο που μοιραζόταν στο κέντρο της πόλης, φασόλια ή μακαρονάκι κοφτό δίχως λάδι, σαν να καταπίνεις αέρα που λέει και η βασική ηρωίδα της Ζωρζ Σαρή στο βιβλίο "Κόκκινη Κλωστή Δεμένη". Τούτο το εφηβικό βιβλίο τριγυρίζει στο μυαλό μου ήδη από την αρχή της κρίσης στην Ελλάδα, αλλά και από την άνοδο της ακροδεξιάς στις προηγούμενες εκλογές. Η Ζωή, η ηρωίδα του "Όταν ο ήλιος..." πεινασμένη κυκλοφορεί στο κέντρο της Αθήνας περιγράφοντας την άθλια κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει η ίδια και οι συμπατριώτες της. 

Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης- Ὀδυσσέας Ἐλύτης

Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης

Ἐλαιῶνες κι ἀμπέλια μακριὰ ὡς τὴ θάλασσα
Κόκκινες ψαρόβαρκες μακριὰ ὡς τὴ θύμηση
Ἔλυτρα χρυσὰ τοῦ Αὐγούστου στὸν μεσημεριάτικο ὕπνο
Μὲ φύκια ἢ ὄστρακα. Κι ἐκεῖνο τὸ σκάφος
Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, ποὺ διαβάζεις ἀκόμη
στὴν εἰρήνη τὸν κόλπου τῶν νερῶν ἔχει ὁ Θεός.

Περάσανε τὰ χρόνια φύλλα ἢ βότσαλα
Θυμᾶμαι τὰ παιδόπουλα τοὺς ναῦτες ποὺ ἔφευγαν
Βάφοντας τὰ πανιὰ σὰν τὴν καρδιά τους
Τραγουδοῦσαν τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα.
Κι εἶχαν ζωγραφιστοὺς βοριάδες μὲς στὰ στήθια.

Walt Whitman - A clear midnight

 

  Ένα ξάστερο μεσονύχτι   

 Αυτή είναι η ώρα σου ω Ψυχή, η     

      ελεύθερή σου πτήση μέσα στο  

      άρρητο, 

Μακριά από βιβλία, μακριά από      

      τέχνη, τη μέρα τη σβησμένη, το  

      διαβασμένο μάθημα,  

Σε Σένα πλέρια εμπρός αναδύεται, 

                                                σιωπηλή, ατενίζοντας,  

                                               ζυγίζοντας με το μυαλό τα θέματα  

                                                που εσύ  αγαπάς καλύτερα. 
      Νύχτα, ύπνο, και τ’ αστέρια.            

(μτφ. Μαρία Θεοφιλάκου)

Καλημέρα σε όλους. Καλή εβδομάδα...

 

 

Την εικόνα την είδαμε εδώ