O Τάσος Γαλάτης στον Χρίστο Ρουμελιωτάκη

 *** 

Ούτις

στον Χρίστο Ρονμελιωτάκη

Mantua me genuit...

ΒΙΡΓΙΛΙΟΣ

Με γέννησαν η Ζούρτσα και το Αργοστόλι

μεγάλωσα στην Καλογραίζα και στους Ποδαράδες

έκανα δάσκαλος επάνω στα βουνά.

Θα ήθελα κι εγώ, σαν τον κύκνο της Μάντουας

να είχα τραγουδήσει βοσκούς, αγρούς και ήρωες

όπως, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο

εθαλλαν τότε ακόμη

όταν άνοιγαν στο φως τα βρεφικά μου μάτια.

Οι παιδικοί μου φίλοι και συμμαθητές

που οι πατεράδες τους δούλευαν στα λιγνιτωρυχεία

και οι μανάδες τους στα υφαντουργεία του Μουταλάσκη

μπορούν να είναι μάρτυρες

αν εξακολουθούν να θυμούνται

τις σχολικές μας εκδρομές πεζή στα Μάρμαρα

ή με το φορτηγό στο Σούνιο και στην Πεντέλη...

Απόσπασμα από τον ''Αλχημιστή'' του Πάολο Κοέλο

Βιβλιοπρόταση: Νίκος Καββαδίας, Γυναίκα- Θάλασσα- Ζωή του Μήτσου Κασόλα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ.

Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που δεν αφορά την βιογραφία του Νίκου Καββαδία αλλά την γενικότερη συμπεριφορά του. Μέσα από αυτό το πανέμορφο βιβλίο θα δει κανείς τον ταπεινό και ευθύ χαρακτήρα του μεγάλου αυτού ποιητή αλλά θα ακούσει και ιστορίες από τα ταξίδια του.

Είναι ένα βιβλίο που μιμείται την ποίηση του '' Μαραμπού'', όπως αποκαλούσαν τον ποιητή οι φίλοι του, δηλαδή σε κάνει να ταξιδεύεις μαζί του στα καράβια και να γεύεσαι την αλμύρα της θάλασσας. Μέσα στο συγκεκριμένο πόνημα του Μήτσου Κασόλα θα δει κανείς και χειρόγραφα του Καββαδία καθώς και γράμματα που έχει στείλει στην αδερφή του...

Το νόημα της απλότητας- Ρίτσος

Θέμα Bonus: Ένα μαγικό χωριό στην Αγγλία.

Μόλις αντικρίσεις το Bibury και περπατήσεις ανάμεσα στις πέτρινες κατοικίες τής Arlington Row, όλες σκεπασμένες με καταπράσινους κισσούς και πλήρεις πολύχρωμων λουλουδιών, είναι σίγουρα πολύ δύσκολο να διαφωνήσεις με την άποψη αυτή.

Το Bibury είναι δικαίως ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα χωριά της αγγλικής επαρχίας, διάσημο για τα μεσαιωνικά σπίτια και το εντυπωσιακό φυσικό τοπίο που το περιβάλλει. Μοιάζει θα έλεγα με πίνακα ζωγραφικής που δεν του λείπει απολύτως τίποτα!

Πικρία- Το τελευταίο ποίημα του Νίκου Καββαδία 3 μέρες πριν το τελευταίο του ταξίδι.

Ξέχασα κείνο το μικρό κορίτσι από το Αμόι
και τη μουλάτρα που έζεχνε κρασί στην Τενερίφα,
τον έρωτα, που αποτιμάει σε ξύλινο χαμώι,
και τη γριά που εμέτραγε με πόντους την ταρίφα.

Το βυσσινί του Τισιανού και του περμαγγανάτου,
και τα κρεβάτια ξέχασα τα σαραβαλιασμένα
με τα λερά σεντόνια τους τα πολυκαιρισμένα,
για το κορμί σου, που έδιωχνε το φόβο του θανάτου...

Δύο ποιήματα κι ένας διάλογος από τον Νίκο Λυγερό.

Το μαύρο πάθος


Το μαύρο πάθος έλαμψε
στην πλατεία Συντάγματος
για να δείξει σε όλους
ότι ο στόχος έχει κλειδωθεί
κι ότι δεν πρόκειται ν’ αφήσουμε
ούτε μια στιγμή ήσυχους 
τους απογόνους της βαρβαρότητας
αν δεν αναγνωρίσουν επιτέλους
το έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας
και εγκαταλείψουν τον πόθο
των νεκρών ξένων και αθώων
για να ζήσουν και αυτοί
ελεύθεροι με μνημοσύνη.

Ο αποξενωμένος -Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Κοιτά με μάτια παραπονεμένα, φωλιές περιστεριών.

Των ονείρων ο περαστικός βουλιάζει στη σιωπή

κι ας πλούτισε με του ήλιου τις αχτίνες.

Δίνει τα χέρια του τα πληγωμένα,

κανείς δεν πρόσεξε το αίμα

που κυλούσε απ’ την καρδιά.

Ήρθε ο έρωτας να χτυπήσει, την πόρτα τη κλειστή

κι ένιωσε την ανάσα του να σβήνει μες στη μοναξιά.

Η μοναξιά, αυτή η μαύρη θάλασσα

και της ψυχής το θεόρατο κύμα

έγινε τόπος θεϊκός με μοσχοβολιστά λουλούδια.

Έγινε το σπίτι της υπομονής που κατοικούν οι μνήμες,

έγινε η αυλή που σε ξυπνά με τόσα παραμύθια.

Φτερά περιστεριών οι λέξεις του ψηλά,

χαμένα αποσιωπητικά οι ανεπανάληπτες στιγμές τους.

Πολύ καλημέρα σας...

Να έχετε μια ευχάριστη μέρα. 

Του φεγγαριού το δείπνο_Ν.Καζαντζάκης.

Βραδιά ανοιξιάτα, ανάλαφρο μελτέμι

Κι ορθάνοιχτο στο πέλαο παραθύρι

Αχνό το πρώτο-πρώτο αστέρι τρέμει

Μέσ’ του ουρανού το δροσερό ζαφείρι

Το Παρελθόν - Li Yu

Η ομορφιά του τοπίου δεν γλυκαίνει
τις πικρές μνήμες
Στο προαύλιο τα βρύα καλύπτουν τα βήματα
κι ας φυσά το φθινόπωρο
Οι κουρτίνες της κάμαρας
μέρες κατεβασμένες
μια και κανένας δεν έρχεται.
Θαμμένο χρόνια το χρυσό σπαθί
φιλοδοξίες μαραμένες σαν ζιζάνια
Στο δροσερό κι ακίνητο ουρανό
το φεγγάρι ανοίγει σαν λουλούδι
Οι σκιές των παλιών παλατιών μου
μοιραία θα πέσουν άσκοπα στις τάφρους.


Πηγή