Μία δυστυχία δὲν ἔρχεται ποτὲ μόνη της. «Ἡ χτυπημένη»
Τώρα ὅμως ἡ πράγματι ἐπικρατοῦσα θρησκεία εἶναι ὁ πλέον ἀκάθαρτος καὶ κτηνώδης ὑλισμός. Μόνον κατὰ πρόσχημα εἶναι ἡ χριστιανοσύνη. «Ἰατρεία τῆς Βαβυλῶνος»
Ἡ πλουτοκρατία ἦτο, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ὁ μόνιμος ἄρχων τοῦ κόσμου, ὁ διαρκὴς Ἀντίχριστος. Αὕτη γεννᾷ τὴν ἀδικίαν, αὕτη τρέφει τὴν κακουργίαν, αὕτη φθείρῃ σώματα καὶ ψυχάς. «Οἱ χαλασοχώρηδες»
Καὶ ἐξ ὅλων τῶν καρπῶν ὁ μόνος, ὅστις δὲν χρῄζει οὔτε καιροῦ οὔτε ὥρας διὰ νὰ ὡριμάσῃ, εἶναι ὁ σατανικὸς ἔρως. «Οἱ ἔμποροι τῶν ἐθνῶν»
Ἀπορῶ, πάτερ μου, πῶς ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἐν τῇ ὑπ᾿ αὐτοῦ δημιουργηθείσῃ φύσει αἴσθημα ἰσχυρότερον τῆς εἰς αὐτὸν πίστεως. «Οἱ ἔμποροι τῶν ἐθνῶν»
Η τελευταία συλλογή του Κ. Καρυωτάκη με τίτλο "Ελεγεία και Σάτιρες" ξεκινά με το ποίημα "Υστεροφημία" και τελειώνει με το ποίημα "Δικαίωσις". Δεν πρέπει να είναι τυχαία η επιλογή του ποιητή. Γενικώς στην ποίηση του βλέπουμε συχνά το "άγχος" (αν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι) που βιώνει ο πνευματικός άνθρωπος σχετικά με το τι θα απογίνει ο προσωπικός, πνευματικός του κάματος.Ας απολαύσουμε τα δύο αυτά ποιήματα.
Το μεγάλο πανηγύρι έγιν’ ένα Σάββατο. Το βραδάκι, σεις εφτά, η Βούλα είχε το συνηθισμένο ραντεβού της με το Βάσια. Όταν, κατά τις εξήμιση, κατέφθασε ο κύριος οιονεί* αρραβωνιαστικός. Δε γινόταν για πρώτη φορά αυτό. Τότε η Βούλα έκλεινε το μισό παραθυρόφυλλo της κάμαράς της, σε τρόπο που να το ιδεί ο Βάσιας απ’ το Περίπτερο. Κι αυτό είχε την εξής συμβατική σημασία: «Σήμερα δεν μπορώ να έρθω. Αύριο την ίδια ώρα».
*** 
