Σονέττα για τον Μαβίλη, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση

Η Ελληνοαμερικανική Ένωση φιλοξενεί το δεύτερο κύκλο ποιητικών συναντήσεων με τίτλο «Με τα λόγια (γίνεται)»…

… και η πρώτη εκδήλωση, που είναι αφιερωμένη στον Λορέντζο Μαβίλη, θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2012 στις 20.00, στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης.


Για να τιμήσει τα 100 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή, μεταφραστή, βουλευτή και στρατιώτη, Λορέντζου Μαβίλη, το «Με τα λόγια (γίνεται)» απηύθυνε ανοιχτή πρόσκληση σε όλες και όλους που θα ήθελαν να γράψουν ένα σονέττο – ποιητική μορφή στην οποία ιδιαιτέρως διακρίθηκε ο Μαβίλης.


Από τα 42 σονέττα που έλαβαν, ο Παναγιώτης Ιωαννίδης, η Παυλίνα Μάρβιν, ο Γιάννης Πατίλης και η Αλεξάνδρα Πλαστήρα διάλεξαν 17 για να διαβαστούν -από τις ποιήτριες και τους ποιητές που τα έγραψαν- σε μία εκδήλωση αφιερωμένη στον Μαβίλη. Οι 17 συμμετέχοντες: Γιούλη Βολανάκη, Άννα Γρίβα, Γιάννης Ευθυμιάδης, Λένα Καλλέργη, Σοφία Κολοτούρου, Κώστας Κουτσουρέλης, Αλέξιος Μάινας, Στέργιος Μήτας, Νέδα Μονκ, Σπυρίδων Πεντεφούντης, Σάκης Σερέφας, Δανάη Σιώζιου, Δημήτρης Ε. Σολδάτος, Αλέκος Φλωράκης, Άντεια Φραντζή, Μιχαήλ Χατζηγεωργίου και Αντώνης Ψάλτης.


Θα διαβάσουν επίσης από ένα σονέττο του ίδιου του Μαβίλη και θα πουν δυο λόγια για αυτόν.

Θέλοντας να πεθάνω - Ανν Σέξτον

Αφού ρωτάς, τις περισσότερες μέρες δεν μπορώ να θυμηθώ.
Περπατώ ντυμένη, ασημάδευτη απ' αυτό το ταξίδι.
Επειτα μια σχεδόν ακατονόμαστη λαγνεία επιστρέφει.

Ακόμα και τότε δεν είχα τίποτα ενάντια στη ζωή.
Ξέρω καλά τις λεπίδες του γρασιδιού που αναφέρεις,
τα έπιπλα που είχες τοποθετήσει κάτω απ' τον ήλιο.

Αλλά οι αυτοκτονίες έχουν μια ειδική γλώσσα.
Σαν τους ξυλουργούς θέλουν να ξέρουν ποια εργαλεία.
Ποτέ δεν ρωτούν γιατί χτίζουν.

Δυο φορές πολύ απλά έχω αρνηθεί τον εαυτό μου,
έχω πιάσει τον εχθρό, έφαγα τον εχθρό,
έχω καταλάβει την τέχνη του, τη μαγεία του.

Κατ' αυτόν τον τρόπο, βαριά και σκεπτική,
θερμότερη απ' το λάδι ή το νερό,
έχω ξαποστάσει, βρομοσαλιάζοντας στο στόμα-τρύπα.

Δεν σκέφτηκα το κορμί μου στην άκρη της βελόνας.
Ακόμα και ο κερατοειδής και το περίσσευμα των ούρων μου έχουν φύγει.
Οι αυτοκτονίες έχουν ήδη προδώσει το σώμα.

Θνησιγενείς, δεν πεθαίνουν πάντα,
αλλά ζαλισμένες, δεν μπορούν να ξεχάσουν ένα τόσο γλυκό φάρμακο
που ακόμα κι ένα παιδί θα το κοιτούσε και θα χαμογελούσε.

Να χώνεις όλη αυτή τη ζωή κάτω απ' τη γλώσσα σου! -
αυτό, από μόνο του, γίνεται ένα πάθος.
Ο θάνατος είναι ένα θλιμμένο οστό- με κακώσεις, θα έλεγες,

κι ακόμα αυτή με περιμένει, χρονιά με τη χρονιά,
με τόση αβρότητα να αποκαταστήσει μια παλιά πληγή,
να αδειάσει την ανάσα μου απ' τη σκληρή του φυλακή.

Ισορροπώντας εκεί, οι αυτοκτονίες καμιά φορά συναντούν,
περιγελώντας τον παλαβιάρη, ένα φουσκωμένο φεγγάρι,
αφήνοντας το ψωμί που παρεξήγησαν για ένα φιλί,

αφήνοντας τη σελίδα του βιβλίου απρόσεκτα ανοικτή,
κάτι ανείπωτο, το τηλέφωνο βγαλμένο απ' την πρίζα
και τον έρωτα, ό,τι κι αν ήταν, μια μόλυνση.







Πηγή: http://www.e-poema.eu/poem.php?id=70

Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ - Θεοδώρα και Βελισσάριος

Σίγουρα, εὐσεβέστατη ἡ Αὐγούστα Θεοδώρα.
Τὸ βλέπεις στὴν Ραβέννα, τὸ ἀκοῦς, καὶ τώρα, στὸ Σινᾶ.
Ἄλλο ὅμως ὁ Προκόπιος γράφει, κι ἄλλο κρυφὰ μηνᾶ.
Λέει πὼς γύριζε ἀπὸ τσίρκο σὲ τσίρκο ὅλη τὴ χώρα,
γυμνὴ καὶ ἀσελγής, μ᾿ ἕνα λεπτότατον σχοινίον
(ἐμεῖς θὰ λέγαμε ἕνα στρὶνγκ) ποὺ ἔκρυβε μόλις τὸ αἰδοῖον.

Κόρη κάποιου Ἀκάκιου, ἑνὸς φτωχοῦ ἀρκουδιάρη,
ἦταν αὐτὴ ποὺ διάλεξε ὁ βασιλιὰς νὰ πάρει.
Ἔκτοτε ὑποπόδιο, κι ἄβουλο ὄργανό της,
ὁ Ἰουστινιανός, τῆς Οἰκουμένης ὁ δεσπότης.

Ἔτσι ἀπὸ τὰ ὀνομαστὰ τῆς Ἀντιόχειας πορνεῖα,
βρέθηκε ἡ Θεοδώρα νὰ κρατᾶ τοῦ κράτους τὰ ἡνία.
Μὲ γνώμη της ρυθμίζονταν ὅλα τῆς Ἐκκλησίας,
μονοφυσιτικά, αἱρετικά, ἄκρως διεστραμμένα.
Θέματα τῆς αὐλῆς, προβλήματα τῆς ἐξουσίας,
λάθρα ἢ φανερά, ἔβρισκαν λύση ἕνα-ἕνα,
σύμφωνα πάντα μὲ τὸ περιβάλλον τὸ δικό της.

Τὸ πλήρωσαν αὐτὸ ἀκριβά, στρατός, κλῆρος, λαός.
Πρῶτος ὁ Βελισσάριος, ὁ ἔνδοξος στρατιώτης·
λένε πὼς τελείωσε τὸν βίο τοῦ ζητιάνος καὶ τυφλός,
αὐτὸς ποὺ ἔδωσε στὴν Πόλη ὅλη τὴν Ἰταλία,
καὶ ποὺ ἔφτασε ἡ φήμη του πέρα, ὡς τὴν Ἀγγλία.

Ἔκαναν ἔπος, μυθιστόρημα, τ᾿ ἀνδραγαθήματά του·
ὅμως γιὰ τὰ παθήματα καὶ γιὰ τὴ συμφορά του
βρῆκαν ὡς μόνη ἀφορμὴ (οὔτε μιλιὰ γι᾿ ἄλλη αἰτία)
τὸν φθόνο τῶν πολλῶν καὶ τὴ συκοφαντία.

Γιατί ἀλήθεια, ὁ ποιητὴς ὀνόματα νὰ δώσει;
Πρὸς τί, χωρὶς τεκμήρια καὶ ἄλλη μαρτυρία,
βασιλικὴ τιμή, ἄδικα ἴσως, ν᾿ ἀμαυρώσει,
ὅταν γιὰ Βελισσάριο, τυφλό, φτωχό, στὴ φυλακή,
κάνει μονάχα μνεία ἁπλὴ φυλλάδα λαϊκὴ
καὶ τὰ καθέκαστα σιωπᾶ ἡ ἐπίσημη ἱστορία;

Καὶ τώρα ἂς μὴ ρωτᾶμε τὰ γνωστά: ποιὸς δηλαδὴ καὶ τί,
κάνουν, πάντα σχεδόν, τὴν ἱστορία νὰ κρύβει τὸ γιατί.




Ἑλένη Ἀρβελέρ, Τὸ Ἄγνωστο Βυζάντιο, Ἑρμῆς 2006




Πηγή

Κοιτώντας... - Νικόλαος Συρράκος

Κοιτάς έξω και βλέπεις τον κόσμο. Και μέσα σε αυτόν αναγνωρίζεις πράγματα και ανθρώπους που αγαπάς, μορφές που εκτιμάς, φίλους που έχασες, έρωτες που δεν έζησες, στιγμές που πέρασαν όμορφα και άλλες που δεν ήρθαν ποτέ. Κοιτάς και βλέπεις αυτά που έχεις, αυτά που έχασες κι εκείνα που θα ήθελες να έχεις. Κοιτάς και αναγνωρίζεις αυτό που έχεις ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Αυτό, η έλλειψη του οποίου οδηγεί το μυαλό σου. Κοιτάς και βλέπεις ομορφιά. Και τότε είναι που λες μέσα σου πως δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχει και η δική σου. Κάπου μέσα σε όλη αυτή την πληθώρα της τελειότητας, κάπου πρέπει να βρίσκεται και το δικό σου κομμάτι. Εκείνο που περιμένει να ενωθεί μαζί σου. Εκείνο που φτιάχτηκε για να ταιριάξει πλάι σου. Μπορεί να είναι παραπάνω από ένα. Μπορεί να το μοιράζεσαι με κάποιον άλλο. Ελπίζεις όμως πως υπάρχει. Ελπίζεις, γιατί δεν ξέρεις αν είναι εκεί. Μονάχα το ψάχνεις. Άλλοτε σωστά κι άλλοτε λάθος. Και είναι φορές που θα 'λεγες πως το βρήκες. Και ίσως να είναι έτσι. Ίσως και να το βρήκες. Είναι φορές όμως που βλέπεις ότι αυτό που στην αρχή ήταν λείο και ταιριαστό, με τον καιρό γίνεται τραχύ και σε εμποδίζει. Και είναι και άλλες φορές που απλά το ψάχνεις. Χωρίς ποτέ να το βρίσκεις. Χωρίς ποτέ να νιώθεις πλήρης. Και τότε αναρωτιέσαι. Αρχίζεις να ψάχνεις το γιατί και να αμφισβητείς. Κι αν είσαι τυχερός θα μάθεις το γιατί. Κι αν είσαι δυνατός θα το αλλάξεις. Κι αν είσαι ευλογημένος από εκείνο που κάποιοι λένε πως υπάρχει, θα βρεις το κομμάτι σου. Αλλιώς θα ψάχνεις. Μέχρι να στερέψει ο χρόνος σου. Μέχρι να στερέψει το είναι σου. Μέχρι η ομορφιά που έψαχνες να γίνει πια ασχήμια.

Σφραγίδα - Ελένη Τομπέα

Πάνω στις σκέψεις μου...

Αυτές που σαν κολυμβητές οργώνουν την ουσία του μυαλού μου

απλώνουν τη χάρη τους απο άκρη σε άκρη

γεμίζουν το κρανίο μου

και συνεχώς φουσκώνουν

σαν μια αέναη άμπωτη απο σκεπτόμενο νερό.

Κάτω απο τις λέξεις μου...

Αυτές που συλλαμβάνονται στο στόμα μου

γεννιούνται πάνω στη γλώσσα μου

ψηλώνουν στον αέρα

και ύστερα πεθαίνουν

αφήνοντας μόνο τον απόηχο τους.

Ξεκινώντας τη μέρα με L.P. Hartley...

Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα. Τα κάνουν τα πράγματα διαφορετικά εκεί.

 

 

 

L. P. Hartley, 1895-1972, Βρετανός συγγραφέας

(η πρώτη φράση από το μυθιστόρημα «Ο Μεσάζων»)

 

Πηγή: http://www.gnomikologikon.gr/index.html

Καλή σας εβδομάδα!

Εκπληκτικά μέρη για να δεις στον κόσμο!

Σε μια φωτογραφική διαδρομή στα βήματα που μας οδηγεί το ένστικτο του φυσιολάτρη ταξιδιώτη αλλά και του extreme φωτογράφου όλα μοιάζουν βγαλμένα από κινηματογραφική φαντασία: Δάση, κορυφές, λίμνες, ποτάμια, πόλεις και χωριά γίνονται όχι μόνο αντικείμενο ονείρου αλλά και μια καρτ ποστάλ για κάθε γούστο! Γιατί σε αυτό το θαυμαστό tour στη φύση η γη, ο ουρανός και η θάλασσα κερδίζουν όλα τα βλέμματα και με διαφορά. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να διαλέξετε το αγαπημένο σας και να το ονειρευτείτε!
1. Kayangan Lake, Φιλιππίνες

Τι είναι το '' Φάτα Μοργκάνα'' που παρουσιάζεται στο έργο του Νίκου Καββαδία; (αναδημοσίευση)

Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα

Που πας; Στο μάτι του Κυκλώνα

Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα

Πως τη λένε; Φάτα Μοργκάνα

Το Φάτα Μοργκάνα είναι ένα φαινόμενο αντικατροπτισμού το οποίο πρωτοπαρατηρήθηκε στη Σικελία. Ο Νίκος Καββαδίας λέει πως συμβαίνει στην Σικελία ή στην Νάπολη τρεις η ώρα τη νύχτα και είναι ένα φαινόμενο στο οποίο παρουσιάζονται τρεις γυναίκες να χορεύουν στον Ορίζοντα. Κρατάει ένα εως δύο λεπτά. Όπως διαβάζουμε στο πολύ ωραίο βιβλίο του Μήτσου Κασόλα '' Νίκος Καββαδίας: Γυναίκα-Θάλασσα- Ζωή'' ο μεγάλος αυτός Έλληνας ποιητής το είδε το φαινόμενο αυτό 2 φορές και παρατήρησε μάλιστα τα πέπλα τους, τα μαλλιά τους κ.α...

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης- Στην Μητέρα του

Το σκοτεινό τρυγόνι  

"Μάννα μου, εγώ 'μαι τ' άμοιρο, το σκοτεινό τρυγόνι
οπού το δέρνει ο άνεμος, βροχή που το πληγώνει.
Το δόλιο! όπου κι αν στραφεί κι απ' όπου κι αν περάσει,
δε βρίσκει πέτρα να σταθεί, κλωνάρι να πλαγιάσει.

Εγώ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ' αποδαρμένη
μέσα σε πέλαγο ανοιχτό, σε θάλασσ' αφρισμένη,
παλαίβω με τα κύματα χωρίς πανί, τιμόνι
κι άλλη δεν έχω άγκουρα πλην την ευχή σου μόνη.

Στην αγκαλιά σου τη γλυκέιά, μανούλα μου, ν' αράξω
μες στο βαθύ το πέλαγο αυτό πριχού βουλιάξω.

Μανούλα μου, ήθελα να πάω, να φύγω, να μισέψω
του ριζικού μου από μακρυά τη θύρα ν' αγναντέψω.
Στο θλιβερό βασίλειο της Μοίρας να πατήσω
κι εκεί να βρω τη μοίρα μου και να την ερωτήσω.

Να της ειπώ: είναι πολλά, σκληρά τα βασανά μου,
ωσάν το δίχτυ που σφαλνά θάλασσα, φύκια κι άμμο
είναι κι η τύχη μου σκληρή, σαν την ψυχή τη μαύρη
π' αρνήθηκε την Παναγιά κι οπόλεος δεν θαύρει.

Κι εκείνη μ΄αποκρίθηκε κι εκείνη απελογήθη:
"Ήτον ανήλιαστη, άτυχε, η μέρα που γεννήθης
άλλοι επήραν τον ανθό και συ τη ρίζα πήρες
όντας σε έπλασ' ο Θεός δεν είχε άλλες μοίρες".

Πηγή

Γιῶργος Σεφέρης - Ὁμιλία κατὰ τὴν ἀπονομὴ τοῦ Νόμπελ Λογοτεχνίας στὴ Στοκχόλμη

Τούτη τὴν ὥρα αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι ὁ ἴδιος μία ἀντίφαση. Ἀλήθεια, ἡ Σουηδικὴ Ἀκαδημία, ἔκρινε πὼς ἡ προσπάθειά μου σὲ μία γλώσσα περιλάλητη ἐπὶ αἰῶνες, ἀλλὰ στὴν παροῦσα μορφή της περιορισμένη, ἄξιζε αὐτὴ τὴν ὑψηλὴ διάκριση. Θέλησε νὰ τιμήσει τὴ γλώσσα μου, καὶ νὰ - ἐκφράζω τώρα τὶς εὐχαριστίες μου σὲ ξένη γλώσσα. Σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσετε τὴ συγνώμη ποὺ ζητῶ πρῶτα -πρῶτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου.

Ἀνήκω σὲ μία χώρα μικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι μικρὸς ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγμα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι μας παραδόθηκε χωρὶς διακοπή. Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα δὲν ἔπαψε ποτέ της νὰ μιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωμένη μὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ μέτρο, πρέπει νὰ τιμωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες....