Στα μάτια σου η πύλη μου - Αναγνώστης Κωνσταντινίδης

Φέρνω τα μάτια σου στο φως και το σκοτάδι φεύγει
έμεινε πόνος ορφανός
μια κούραση μεγάλη
χάνω τις ώρες σαν πονώ, αυτόν που με κλαδεύει
μου κόβει φύλλα της ψυχής στο κίτρινο δοσμένα
το φως δεν ήτανε χολής
ούτε ρυτίδες ψέμα
έδειχναν πτεροδάκτυλο τον χρόνο στο τιμόνι
έμοιαζε στο παράξενο το φως απορημένος
χωρίς το σχήμα να ζητά μέσα του να τον βάλει
μύριζε θειάφι του φθαρτού ρυτιδοτσικνομένο, μύριζε
χρόνους της αυγής
μοίραζε υποσχέσεις
είχε και στο τσουβάλι του στιγμές που σε τρυπούσαν
κραυγές των λύκων εποχής

Ένα όμορφο ποίημα από την Ανιούσα...

Περιπλανώμενος στα σκοτεινά σοκάκια του νου

 

αναπαράγεις σκουριασμένες θύμησες,

 

αφήνοντας το κουβάρι των αναμνήσεων να 

ξεδιπλωθεί, 

 

ζητάς  απεγνωσμένα μια καθάρια εξιλέωση...

 

επειδή επέτρεψες στην καταχνιά της λύπης

 

να απλωθεί τόσο βαθιά σαν πανάκεια, 

 

στα κρυφά καταφύγια της ψυχής

κ να καλύψει μ' ένα πέπλο σιωπής

τις κιτρινισμένες σελίδες του παρελθόντος.

Ξεκινώντας τη μέρα με ρητό του Αλμπέρ Καμύ...

Το σχολείο μας προετοιμάζει για τη ζωή σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει.

Καλημέρα και καλή σχολική χρονιά στους μαθητές!

Τα ωραιότερα πανεπιστήμια του κόσμου

Κάποια θυμίζουν πολυτελή ξενοδοχεία, άλλα παραμυθένιες κατοικίες και ιδανικούς προορισμούς διακοπών.
Μια ματιά στα 16 από τα ωραιότερα πανεπιστήμια του κόσμου μπορεί να σε πείσει να ξαναγυρίσεις στο θρανίο ή να μαζεύεις χρήματα μια ζωή ώστε να στείλεις τα παιδιά σου. Αυτά αν είσαι πάνω από 18, διότι αν είσαι νεότερος μήπως να κάνεις μια αίτηση;

1. Η ονειρεμένη αρχιτεκτονική της Οξφόρδης έχει εμπνεύσει γενεές και γενεές μαθητών.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης- Στην Μητέρα του

Στην Μητέρα του

"Μάννα μου, εγώ 'μαι τ' άμοιρο, το σκοτεινό τρυγόνι
οπού το δέρνει ο άνεμος, βροχή που το πληγώνει.
Το δόλιο! όπου κι αν στραφεί κι απ' όπου κι αν περάσει,
δε βρίσκει πέτρα να σταθεί, κλωνάρι να πλαγιάσει.

Εγώ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ' αποδαρμένη
μέσα σε πέλαγο ανοιχτό, σε θάλασσ' αφρισμένη,
παλαίβω με τα κύματα χωρίς πανί, τιμόνι
κι άλλη δεν έχω άγκουρα πλην την ευχή σου μόνη.

Στην αγκαλιά σου τη γλυκέιά, μανούλα μου, ν' αράξω
μες στο βαθύ το πέλαγο αυτό πριχού βουλιάξω.

Μανούλα μου, ήθελα να πάω, να φύγω, να μισέψω
του ριζικού μου από μακρυά τη θύρα ν' αγναντέψω.
Στο θλιβερό βασίλειο της Μοίρας να πατήσω
κι εκεί να βρω τη μοίρα μου και να την ερωτήσω.

Να της ειπώ: είναι πολλά, σκληρά τα βασανά μου,
ωσάν το δίχτυ που σφαλνά θάλασσα, φύκια κι άμμο
είναι κι η τύχη μου σκληρή, σαν την ψυχή τη μαύρη
π' αρνήθηκε την Παναγιά κι οπόλεος δεν θαύρει.

Κι εκείνη μ΄αποκρίθηκε κι εκείνη απελογήθη:
"Ήτον ανήλιαστη, άτυχε, η μέρα που γεννήθης
άλλοι επήραν τον ανθό και συ τη ρίζα πήρες
όντας σε έπλασ' ο Θεός δεν είχε άλλες μοίρες".

Πηγή

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος μέσα από τα μάτια ενός εφήβου στο βιβλίο του Γκίντερ Γκρας «Γάτα και ποντίκι»

Δημόσιο πρόσωπο με μεγάλη ισχύ τόσο στη Γερμανία όσο και στην Ευρώπη (ακόμη δεν έχει σβήσει ο απόηχος από το ποίημα που έγραψε πριν από λίγο καιρό για την Ελλάδα της κρίσης), βαθιά πολιτικοποιημένος, σύμβουλος του Βίλι Μπραντ, καθώς και με πλήθος άρθρα στο ενεργητικό του για τη διεθνή πολιτική σκηνή, ο Γκίντερ Γκρας έγινε γνωστός παγκοσμίως με την Τριλογία του Ντάντσιχ αποτελούμενη από τα μυθιστορήματα «Το ντενεκεδένιο ταμπούρλο» (1959), «Γάτα και ποντίκι» (1961) και «Σκυλίσια χρόνια» (1963).
Και στα τρία αυτά βιβλία ο Γκρας καταπιάνεται με την ανάδυση του ναζισμού και την οδυνηρή εμπειρία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τόπος της δράσης, η γενέτειρά του: το λιμάνι του Ντάντσιχ, που προσαρτήθηκε το 1939 στη Γερμανία, για να γίνει η απαρχή της πανευρωπαϊκής σύρραξης (είχε ανακηρυχθεί από το 1919, με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, ελεύθερη πόλη υπό την προστασία της Κοινωνίας των Εθνών)....

Κάριν Μπόγιε- Θέλω να συναντήσω

Θέλω να συναντήσω

Οπλισμένη, ορθή, με πανοπλία
προxώρησα μπροστά -
αλλά το προσωπείο ήταν φτιαγμένο από τρόμο
και ντροπή.

Θέλω να ρίξω τα όπλα μου,
ξίφος και ασπίδα.
Όλη η απάνθρωπη κακία
ήταν ο πάγος μου.

Είδα τους σπόρους τους ξερούς
στο τέλος να ξεμυτίζουν.
Είδα το φωτεινό πράσινο
να απλώνεται.

Η αδύναμη ζωή είναι δυνατή
πιο δυνατή κι από το σίδερο
μεσ' από την καρδιά της γης βγαλμένη
και απροστάτευτη.

Χαράζει η άνοιξη στους τόπους του xειμώνα,
εκεί που πάγωνα.
Θέλω να συναντήσω της ζωής τη δύναμη
άοπλη.

μτφ: Μαργαρίτα Μέλμπεργκ

Λόγος και τέχνη

Λογοτεχνικό τριήμερο στην Καλαμαριά

Η εισφορά της Θεσσαλονίκης στη νεοελληνική λογοτεχνία,
14, 15 και 16 Σεπτεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς Μελίνα Μερκούρη.
Στα 100, μέχρι τώρα, χρόνια του νεοελληνικού της βίου, η Θεσσαλονίκη εισέφερε στα εγχώρια γράμματα πληθώρα πρωτοποριακών ποιητών, πεζογράφων και δοκιμιογράφων, καθώς και επιδραστικών περιοδικών, σε βαθμό που η πόλη να αναδειχθεί σε ιδιαίτερα αξιόλογο πνευματικό κέντρο, κάνοντας πολλούς ιστορικούς και μελετητές της λογοτεχνίας να μιλούν για "Σχολή Θεσσαλονίκης".
Αυτή την ιδιαιτερότητα των λογοτεχνών της Θεσσαλονίκης, που "καλλιέργησαν νέες ψυχικές διαθέσεις και επέβαλαν καινούριους εκφραστικούς τρόπους", φιλοδοξεί να παρουσιάσει η Λογοτεχνική Σκηνή του "Παρά θιν' αλός", σε ένα τριήμερο εκδηλώσεων που περιλαμβάνει ομιλίες από καταξιωμένους μελετητές, βίντεο αρχείου με διακεκριμένους εκφραστές της λογοτεχνικής Θεσσαλονίκης που δεν ζουν πια, καθώς και αναγνώσεις ποιημάτων και πεζών από σημερινούς συγγραφείς της πόλης, συνοδεία ζωντανής μουσικής...

Το πρόγραμμα του τριημέρου έχει ως εξής:

 

Για 74.000 ευρώ πωλήθηκε αντίτυπο της Βίβλου που ανήκε στον Ελβις Πρίσλεϊ

Ενα αντίτυπο της Βίβλου, το οποίο κάποτε ανήκε στον Ελβις Πρίσλεϊ και περιέχει χειρόγραφες σημειώσεις και σκέψεις του βασιλιά του ροκ-εν-ρολ, πωλήθηκε αντί 74.000 ευρώ σε δημοπρασία που πραγματοποιήθηκε χθες στη Βρετανία.

Το θρησκευτικό βιβλίο, το οποίο ο Πρίσλεϊ διάβαζε μέχρι και το θάνατό του στις 16 Αυγούστου 1977, αναμενόταν να πωληθεί προς 31.000 ευρώ, αλλά η τιμή ξεπέρασε τελικά το διπλάσιο των αρχικών εκτιμήσεων....

Τζιάτζιου Μαρία- Κάθε που κουτσαίνει η αγάπη

Κάθε που κουτσαίνει η αγάπη

 

Κάθε που κουτσαίνει η αγάπη

κεντώ μια βελονιά στην απουσία σου

κι ύστερα, κωπηλατώ στα ορμητικά νερά της,

κουρελιασμένη.

Κάθε που κουτσαίνει η αγάπη

τρυγώ απ' το κεντρί της καρτερίας

και υπνωτίζομαι πάνω στη φτερούγα της

με το βραχνό ψαλμό της προσευχής μου.

Κάθε που κουτσαίνει η αγάπη

δένω τις πληγές της

με τη φροντίδα μιας μητέρας.

Χαϊδεύω τους πόνους της,

σκουπίζω τα χείλη της

απ' το ψέμα που καταβρόχθισε,

πίνω στην υγειά της μελλοθάνατης αίγλης της

και της ανάβω το καντήλι.