Τὸ παλιό μας τραγούδι - Ναπολέων Λαπαθιώτης

Τὸ παλιό μας τὸ τραγούδι,
ποῦ τ᾿ ἀκούγαμε μαζί,
τώρα ποὺ χαθῆκαν ὅλα,
ποιὸς θὰ τό ῾λεγε νὰ ζεῖ!

Ἀπὸ τότε ποὺ ἡ καρδιά μου
σ᾿ ἔχασε παντοτινά,
δὲ τὸ πίστευα ποτέ μου,
γιὰ νὰ τ᾿ ἄκουγα ξανά...

Κι ὅμως νὰ ποὺ τ᾿ ἄλλο βράδυ
-μόλις νύχτωνε θαρρῶ-
μ᾿ ἕν᾿ ἀλλόκοτο φεγγάρι,
μακρινὸ καὶ καθαρό,

καθὼς γύριζα στὴ τύχη,
μόνος μέσ᾿ στὴ γειτονιά,
τὸ ξανάκουσα καὶ πάλι
καὶ στὴν ἴδια τη γωνιά!

Ασκητική - Νίκος Καζαντζάκης

Δύο ποιήματα της Έιμι Λοουελ για την Άντα Ράσελ

ΜΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ

Oταν ήρθες ήσουνα σαν το κόκκινο κρασί και το μέλι
Κι η γεύση σου φλόγιζε με τη γλύκα της το στόμα μου.
Τώρα είσαι σαν το πρωινό ψωμί,
Τραγανό κι ευχάριστο.
Χόρτασα πια τη γεύση σου. με δυσκολία σε δοκιμάζω.
Μ' έχεις όμως θρέψει καλά.


ΟΠΑΛΙ

Είσαι ο πάγος κι η φωτιά
Τ' άγγιγμά σου φλογίζει τα χέρια μου όπως το χιόνι...

Oταν είμαι κοντά σου
Η καρδιά μου γίνεται μια παγωμένη λιμνούλα
Που λάμπει από σκιρτήματα πυρσών.

Θέμα Bonus: Εντυπωσιακά τοπία ζωγραφισμένα με μολύβι!

Ο Guram Dolenjashvili έιναι ένας Γεωργιανός καλλιτέχνης, έργα του οποίου φιλοξενούνται σε πολλά από τα πιο σημαντικά μουσεία και γκαλερί της Ρωσίας. Οι περισσότεροι από τους πίνακές του απεικονίζουν φανταστικά τοπία, ενώ για τη δημιουργία τους ο ζωγράφος χρησιμοποιεί απλά μολύβια. Τα έργα του φυσικά είναι ασπρόμαυρα, αλλά εντυπωσιάζουν με τις λεπτομέρειές τους καθώς επίσης και με τον τρόπο με τον οποίο γίνονται.

Κόκκινη Κάρτα - Γιάννης Βαρβέρης

Ένα επίκαιρο -ολόκληρο Euro είναι αυτό!- ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη για το ποδόσφαιρο. Σας υποσχόμαστε μερικές ακόμη δημιουργίες ανάλογης θεματολογίας, τις προσεχείς ημέρες.


Για λόγους πρόνοιας
συχνά επικοινωνώ από τώρα
με την Κόλαση.
Κι όλο ρωτάω κάτι φιλαράκια
πρώην αγγέλους
ποιες οι συνθήκες
και το τι μας περιμένει.
Μου λένε για καζάνια, γι’ αλυσίδες
για βασανιστήρια, τα γνωστά.
Όμως εσχάτως επιμένουν
στον αθλητισμό:

Μέρες του 1908 - Κ.Π. Καβάφης

(Αντιστάθηκα, επιτυχώς τελικά, στη σφοδρή επιθυμία μου να αλλάξω τον τίτλο του ποιήματος και να το κάνω Μέρες του 2012...)

Τον χρόνο εκείνον βρέθηκε χωρίς δουλειά·
και συνεπώς ζούσεν απ’ τα χαρτιά,
από το τάβλι, και τα δανεικά.

Μια θέσις, τριώ λιρών τον μήνα, σε μικρό
χαρτοπωλείον του είχε προσφερθεί.
Μα την αρνήθηκε, χωρίς κανένα δισταγμό.
Δεν έκανε. Δεν ήτανε μισθός γι’ αυτόν,
νέον με γράμματ’ αρκετά, και είκοσι πέντ’ ετών.

Δυο, τρία σελίνια την ημέρα κέρδιζε, δεν κέρδιζε.
Aπό χαρτιά και τάβλι τι να βγάλει το παιδί,
στα καφενεία της σειράς του, τα λαϊκά,
όσο κι αν έπαιζ’ έξυπνα, όσο κι αν διάλεγε κουτούς.
Τα δανεικά, αυτά δα ήσαν κ’ ήσαν.
Σπάνια το τάλληρο εύρισκε, το πιο συχνά μισό,
κάποτε ξέπεφτε και στο σελίνι.

Απόσπαμα από το "Εκατό Χρόνια Μοναξιά" του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (εκδόσεις Λιβάνη)

Μια Κυριακή των Βαΐων μπήκαν στην κρεβατοκάμαρα την ώρα που η Σάντα Σοφία δε λα Πιεδάδ βρισκόταν στη λειτουργία και σήκωσαν την Ούρσουλα απ' το λαιμό και τους αστραγάλους.
"Καημένη γιαγιούλα", είπε η Αμαράντα Ούρσουλα, "πέθανε απ' τα γεράματα".
Η Ούρσουλα ξαφνιάστηκε.
"Είμαι ζωντανή!" είπε.
"Βλέπεις", είπε η Αμαράντα Ούρσουλα, συγκρατώντας τα γέλια της, "ούτε που αναπνέει".
"Μα μιλάω", φώναξε η Ούρσουλα.
"Ούτε που μιλάει", είπε ο Αουρελιάνο. "Πέθανε σαν τζιτζικάκι".
Τότε η Ούρσουλα υποτάχτηκε στο ολοφάνερο. "Θεέ μου" είπε χαμηλόφωνα. "Έτσι λοιπόν είναι ο θάνατος".

Άγνωστη - Κώστας Νεοφύτου (από την ποιητική συλλογή του "Η Λίμνη των Νάνων"

Σε συνάντησα στο δρόμο
-πλατεία ή τρένο-
Πάνε χρόνια.
Είχες τα μάτια γαλάζιας θάλασσας
μαλλιά, πυρόξανθου κάμπου του Ιούνη
κορμοστασιά δωρικής κολόνας.

Ψυχοπομπός ο αγέρας
στα σύννεφα σε τύλιξε
και χάθηκε ο ήλιος.
Κι άφησε τη ψυχή να λάμνει
στους ίσκιους των Λαιστρυγόνων
αποζητώντας κάποιο χαμόγελο
πληγωμένης Κίρκης.

Ο Έκτωρ Κακναβάτος διαβάζει ένα ποίημά του

Καλημέρα σε όλους σας!

Ένα παράξενο τραγούδι, μιας περασμένης εποχής, γι' απόψε. Καλό ξημέρωμα!