
***
Απουσία του ΧοακίνΑπό τώρα, σαν μια αναχώρηση εξακριβωμένη μακριά,
σε νεκρικούς σταθμούς καπνού ή σε μοναχικές προκυμαίες,
από τώρα τον βλέπω να κατρακυλάει στο θάνατό του,
και πίσω του ακούω να κλίνουν οι μέρες του χρόνου.
Από τώρα, απότομα, τον ακούω να φεύγει,
κατρακυλώντας στα νερά του, σε ορισμένα νερά, σε ορισμένο ωκεανό,
κι ύστερα, στο πέσιμό του, σταγόνες σηκώνονται, κι ένας θόρυβος,
ένας καθορισμένος υπόκωφος θόρυβος γεννιέται,
ένα χτύπημα νερού μαστιγωμένο από το βάρος του,
κι από κάποιο σημείο, από κάποιο σημείο ακούω που πηδάνε και καταβρέχουν αυτά τα νερά,
επάνω μου πέφτουν αυτά τα νερά, και ζούνε σαν βιτριόλια.