Τα ex ομολογούμενα - Αναστασία Γκίτση (ποιήματα αναγνωστών)

fro/12

I

Νύχτωσε
οι μάσκες πέσανε
το καρφί επιμένει
να ματώνει την αφέλεια
μιας παρθένας προσφοράς.
Ιδανικοί καιροί για ανεπαρκείς.

ΙΙ

Νύχτωσε
και τους είπα τους ανόητους!
Αφού μου επιβάλατε τη νύχτα για τον πόνο
αφήστε μου τουλάχιστον
τη μέρα να προσποιούμαι
τη χαρούμενη.

Δύο ποιήματα της Άσπας Ξύδη

Δύσκολη Στιγμή

Το βραδυνό σου πρόσωπο

καθώς το σκίαζαν τα φύλλα της μουριάς

και το φεγγάρι το έντυνε

χρώμα πορτοκαλί

φάνταζε μεγαλόπρεπο

απατηλό και ξένο.

Απόψε έχει παγωνιά

και σε θυμήθηκα.

Αν τότε...

Τι ωραία που θα 'ταν

αν είχαμε συναντηθεί τότε που σ' ονειρεύτηκα

πριν ξεφυλλίσω τα ημερολόγια

στο φύσημα του ανέμου,

πριν γκρεμιστούν τα είδωλα

στα πάρκα των ελπίδων.

Τότε που δεν είχες όνομα

κι ήμουνα όλη δική σου.





Ο αγρός των λέξεων - Νικηφόρος Βρεττάκος

Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο
λουλούδι, όμοια κ’ εγώ. Τριγυρίζω
διαρκώς γύρω απ’ τη λέξη.

Ευχαριστώ τις μακριές σειρές
των προγόνων, που δούλεψαν τη φωνή,
την τεμάχισαν σε κρίκους, την κάμαν
νοήματα, τη σφυρηλάτησαν όπως
το χρυσάφι οι μεταλλουργοί κ’ έγινε
Όμηροι, Αισχύλοι, Ευαγγέλια
κι άλλα κοσμήματα.

Με το νήμα
των λέξεων, αυτόν το χρυσό
του χρυσού, που βγαίνει απ’ τα βάθη
της καρδιάς μου, συνδέομαι· συμμετέχω
στον κόσμο.
Σκεφτείτε
Είπα και έγραψα, «Αγαπώ».

Πηγή

Ας κάνουμε ένα ταξίδι 3 λεπτών με τις πανέμορφες νότες της Ευανθίας Ρεμπούτσικα...

Γιώργος Σεφέρης- Φυγή

Φυγή

Δὲν ἦταν ἄλλη ἡ ἀγάπη μας
ἔφευγε ξαναγύριζε καὶ μᾶς ἔφερνε
ἕνα χαμηλωμένο βλέφαρο πολὺ μακρινὸ
ἕνα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στὸ πρωινὸ χορτάρι
ἕνα παράξενο κοχύλι ποὺ δοκίμαζε
νὰ τὸ ἐξηγήσει ἐπίμονα ἡ ψυχή μας.

Ἡ ἀγάπη μας δὲν ἦταν ἄλλη ψηλαφοῦσε
σιγὰ μέσα στὰ πράγματα ποὺ μᾶς τριγύριζαν
νὰ ἐξηγήσει γιατί δὲ θέλουμε νὰ πεθάνουμε
μὲ τόσο πάθος.

Γιάννης Σκαρίμπας- ΦΑΝΤΑΣΙΑ

ΦΑΝΤΑΣΙΑ (από τή συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ)

Νάναι σά νά μάς σπρώχνει ένας αέρας μαζί πρός έναν δρόμο φιδωτό πού σβεί στά χάη, καί σένα τού καπέλου σου πλατειά καί φανταιζί κάποια κορδέλα του, τρελά νά χαιρετάει. Και νάν' σάν κάτι νά μού λές, κάτι ωραίο κοντά γι' άστρα, τή ζώνη πού πηδάν των νύχτιων φόντων, κι αύτός ο άνεμος τρελά-τρελά νά μάς σκουντά όλο πρός τή γραμμή των οριζόντων.

Θέμα Bonus. Πλοίο μετατράπηκε κυριολεκτικά σε… δάσος!

Ο επισκέπτης αντικρίζει ένα κατάφυτο σημείο στο κέντρο του κόλπου Haslams Creek στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας και αμέσως εντυπωσιάζεται με το εκπληκτικό φυσικό τοπίο που δημιουργείται μέσα στη θάλασσα.

Κι όμως, αυτό που βλέπει μπροστά του δεν είναι κάποιο μικρό καταπράσινο νησί πάνω στα νερά. Με μια δεύτερη, πιο προσεκτική ματιά αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για ένα εγκαταλειμμένο πλοίο που έχει μείνει εκεί χρόνια και ως αποτέλεσμα αυτού έχει… φυτρώσει!

5 πολύ όμορφα ποιήματα από τον Νίκο Λυγερό...

Η ώρα της γραφής


Την ώρα που όλοι κοιμούνται
συνεχίζεις να γράφεις
για το μέλλον που δεν είδαν.

Μόνο με αυτόν τον τρόπο
μπορείς ν' αλλάξεις την πραγματικότητα
και να ξεπεράσεις τις δυσκολίες.

Δεν πειράζει αν είσαι μόνος
είναι μάλιστα καλύτερα
τη νύχτα για να σκεφτείς.

Διότι ακόμα κι αν αγαπάς
ολόκληρη την ανθρωπότητα
είναι δύσκολη κάθε μονάδα της...

Σὰρλ Μπωντλαίρ- Συνομιλία

Συνομιλία

Εἶσαι ὄμορφη σὰ ρόδινο τοῦ φθινοπώρου δείλι!
μὰ ἡ λύπη ὡς κύμα μέσα μου φουσκώνει σκοτεινό,
κι ἀφήνει ὅταν πισωδρομᾶ στὰ ράθυμά μου χείλη,
τῆς θύμησης τῆς πιὸ πικρῆς τὸν κατασταλαγμό.


Μάταια γλυστρᾷ τὸ χέρι σου στοῦ στήθους μου τὰ ψύχη·
καλή μου, κεῖνο ποὺ ζητᾶ ρημάδι ἐγίνη πιά,
ἀπ᾿ τῆς γυναίκας τ᾿ ἄγριο τὸ δόντι καὶ τὸ νύχι.
Μὴ τὴ καρδιά μου πιὰ ζητᾶς, τὴ φάγανε θεριά.


Εἶν᾿ ἡ καρδιά μου ἀνάκτορο, ἀπ᾿ ὄχλους ρημαγμένο·
μεθοῦν ἐκεῖ, σκοτώνονται, τραβιοῦνται ἀπ᾿ τὰ μαλλιά!
Μ᾿ ἀπὸ τὸ στῆθος σου ἄρωμα βγαίνει, τὸ γυμνωμένο!...

Ας ξεκινήσουμε τη μέρα μας μελωδικά. Cambay's Water ποίηση Νίκου Καββαδία.

... κι αν λήψεις χίλια χρόνια θα σε περιμένω...

Καλημέρα σε όλους...