Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Το άλλοθι-Κική Δημουλά



ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ

Ἀμέσως μόλις γυρίσω σπίτιΚάθε ποὺ σ᾿ ἐπισκέπτομαι
μονάχα ὁ καιρὸς ποὺ μεσολάβησε
ἀπὸ τὴ μιὰ φορὰ στὴν ἄλλη ἔχει ἀλλάξει.
Κατὰ τὰ ἄλλα, ὅπως πάντα
τρέχει ἀπὸ τὰ μάτια μου ποτάμι
θολὸ τὸ χαραγμένο ὄνομά σου
- ἀνάδοχος τῆς μικρούλας παύλας
ἀνάμεσα στὶς δυὸ χρονολογίες
νὰ μὴ νομίζει ὁ κόσμος ὅτι πέθανε
ἀβάπτιστη ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς σου.

Ἐν συνεχείᾳ σκουπίζω τὶς μαραμένες
κουτσουλιὲς τῶν λουλουδιῶν προσθέτοντας
λίγο κοκκινόχωμα ἐκεῖ ποὺ ἐτέθη μαῦρο
κι ἀλλάζω τέλος τὸ ποτήρι στὸ καντήλι
μὲ ἄλλο καθαρὸ ποὺ φέρνω.

σχολαστικὰ θὰ πλύνω τὸ λερὸ
ἀπολυμαίνοντας μὲ χλωρίνες
καὶ καυστικοὺς ἀφροὺς φρίκης ποὺ βγάζω
καθὼς ἀναταράζομαι δυνατά.
Μὲ γάντια πάντα καὶ κρατώντας τὸ σῶμα μου
σὲ μεγάλη ἀπόσταση ἀπὸ τὸ νιπτηράκι
νὰ μὴ μὲ πιτσιλᾶνε τὰ νεκρὰ νερά.
Μὲ σύρμα σκληρῆς ἀποστροφῆς ξύνω
τὰ κολλημένα λίπη στοῦ ποτηριοῦ τὰ χείλη
καὶ στὸν οὐρανίσκο τῆς σβησμένης φλόγας
ἐνῷ ὀργὴ συνθλίβει τὸν παράνομο περίπατο
κάποιου σαλιγκαριοῦ, καταπατητὴ
τῆς γείτονος ἀκινησίας.
Ξεπλένω μετὰ ξεπλένω μὲ ζεματιστὴ μανία
κοχλάζει ἡ προσπάθεια νὰ φέρω τὸ ποτήρι στὴν πρώτη
τὴ χαρούμενη τὴ φυσική του χρήση
τὴν ξεδιψαστική.
Καὶ γίνεται πιὰ ὁλοκάθαρο, λάμπει
τὸ πόσο ὑποχόνδρια δὲ θέλω νὰ πεθάνω
ἀκριβέ μου - πάρτο κι ἀλλιῶς:
πότε δὲ φοβότανε τὸ θάνατο ἡ ἀγάπη;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Tο ιστολόγιο μας μπορεί να καθυστερεί να ανοίξει όμως ανοίγει. Αυτό θα διαρκέσει για πολύ λίγο ακόμα.
Σας παρακαλούμε τα σχόλια να γίνονται στα Ελληνικά και όχι στα γκριγκλις. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τα ορθογραφικά λάθη. Επίσης καλό θα ήταν τα σχόλια σας να είναι ανάλογα με το επίπεδο και την θεματολογία του ιστολογίου μας. Γενικότερα δεν λογοκρίνουμε κανένα σχόλιο όμως η θέση μας να είναι τα σχόλια εντός του επιπέδου του blog μας είναι απόλυτη.
Ευχαριστούμε πολύ.