Μερικά αποφθέγματα του Κώστας Καρυωτάκης

- Μικράν, μικράν, κατάπτυστον ψυχήν έχουν αι μάζαι, ιδιοτελή καρδίαν και παρειάν αναίσθητον εις τους κολάφους.

- Ρίξε το όπλο σου
και σωριάσου πρηνής
όταν ακούσεις ανθρώπους.

- Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ’ αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος.

- Ατίθασα μέλη, διαφανή ρούχα,
γλοιώδη στόματα υποκριτικά,
ανυποψίαστα, μηδενικά πλάσματα
και γι’ αυτό προνομιούχα...

ΠΛΑΪ ΤΗΣ- Lef Doe

Κάθισα στο αγαπημένο μας σημείο.

Το ακρογιάλι αυτό ήταν ο αποθηκευτικός χώρος των εφηβικών μας ονείρων και το καταφύγιο της ενήλικης ζωής αργότερα. Ερχόμασταν εδώ απ' όταν ήμασταν σχολιαρόπαιδα ακόμη για να συζητήσουμε, να φιληθούμε, να αγναντεύσουμε σιωπηλοί την απεραντοσύνη της ζωής. Μόνο εδώ μπορούσαμε πλέον να διώξουμε τις ανασφάλειες και τις φοβίες μας· μόνο εδώ μπορούσαμε να κρυφτούμε από τους δαίμονες της καθημερινότητας που ρουφούσαν τη ζωντάνια μας στάλα στάλα.

Όλα αυτά τα χρόνια, καθόμασταν στο αγαπημένο μας βραχάκι – που λες και η θάλασσα είχε λαξεύσει για να θρονιάζει τον έρωτά μας – και αφήναμε τον παφλασμό των κυμάτων να μας ταξιδεύει μακριά από τον πεζό τούτο κόσμο. Τον τελευταίο καιρό δεν ερχόμασταν πια τακτικά, μα υπήρχαν μέρες που χρειαζόταν μονάχα μια ματιά για να κλείσουμε το άτυπο ραντεβουδάκι μας. Σήμερα ήταν μία από εκείνες τις μέρες...

Άννα Α.Θεοδωρίδου- "Κύματα"

"Κύματα"

Κύματα,κύματα μπροστά
στα μάτια μου.
Αυτός ο έρωτας είναι τρικυμία.
Θέλω να χαθώ εδώ μέσα,
δεν πειράζει. Μα φοβάμαι.
Θέλω να σε φτάσω όσο
πιο γρήγορα μπορώ.
Κύματα βουνά ανάμεσά μας,
με προκαλούν για πάλη,μα τρέμω.
Ίσως χαθώ και πάλι στο βυθό
της μοναξιάς μου.
Η σκέψη μου γίνεται όπλο
που σκοτώνει το θάρρος,
τον σκοπό.
Μα το αίσθημα φυτρώνει
πάλι κάπου στον ανεμοδαρμένο
ωκεανό!

Ποίηση και facebook της Ασημίνας Ξηρογιάννη

Ποίηση και facebook. Eίναι σαν να λέμε πνεύμα και ύλη, αν θέλετε. Μεν και δε. Όμως πάντα υπάρχει και το «αλλά» που αντί να αντιθέτει, συμβιβάζει!
Εξηγούμαι. Ποίηση μεν! Αν είσαι στο φατσοβιβλίο θα δεις την Ποίηση να κατακλύζει τους τοίχους, τα status, τα about! Πρώτα-πρώτα πάρα πολλοί γνωστοί σύγχρονοι ποιητές έχουν προφίλ στο facebook και προβάλλουν με ζέση τη δουλειά τους ή το θέμα ποίηση γενικά. Αυτοί οι ποιητές λοιπόν συνομιλούν με το κοινό τους ή γνωστοποιούν το έργο τους σε αναγνώστες που δεν το γνωρίζουν. Και είναι πράγματι ωραίο αν είσαι λάτρης της Ποίησης! Είναι ωραίο να έχεις την ευκαιρία να κάνεις διάλογο και να γνωρίσεις τον αγαπημένο σου ποιητή και να του υποβάλλεις ερωτήσεις και να λάβεις απαντήσεις! Τα παλαιά τα χρόνια δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα. Όλες οι ερωτήσεις που γεννούσε ένα ποίημα στο μυαλό του αναγνώστη, έμεναν στο μυαλό του. Πού να βρεις τον Καβάφη ή τον Παλαμά ή τον Σικελιανό να τους ρωτήσεις! Σήμερα τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά και, κακά τα ψέμματα, το facebook συμβάλλει θετικά σε αυτό. Και υπάρχουν άνθρωποι που το επιβεβαιώνουν με περιστατικά και εμπειρίες από το facebook που έχουν να διηγηθούν...

Της βάρκας μοναξιά - Word Chimes (έργα αναγνωστών)

Ταλαντεύεται σαν υπνωτισμένη...

Πότε πάνω, πότε κάτω, πότε δεξιά, πότε αριστερά.

Το νερό παίζει τον σκοπό και αυτή χορεύει.

Και έτσι όπως την κοιτώ απο μακριά ή χορεύω μαζί της.....

Νιώθω και εγώ υπνωτισμένη....Έτοιμη να χαθώ στο άγνωστο μπλέ.

Μόνη....Σαν μια βάρκα που χάνεται στον ορίζοντα.




Πηγή: http://wchimes.blogspot.gr/2012_07_01_archive.html

Στην Ελλάδα σήμερα - Αλέκος Παναγούλης

Σβησμένη φλόγα, ποὺ πάντα καίει
Σκέπασμα τάφου χωρὶς νεκρούς.
Μάτια κλαμένα ποὺ κοιτᾶνε
Σκέψεις κρυμμένες σὲ
Προσκαλοῦν.

Πίστη κι ἐλπίδα χαροπαλεύουν
Πνεῦμα κι ἀλήθεια στὶς φυλακές.
Ἅγιες προσπάθειες ναυαγισμένες
Φωνὲς ἀνθρώπων σὲ προσκαλοῦν.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

Καλό σας βράδυ...

Isaac Shephard - Gentle

Γιάννης Σκαρίμπας, «Έτι δέομαι σου»

Κύριε, είμαι ένας άθεος! Και είμαι αδερφός
του χαρτοπαίχτη, του μπεκρή. Και σάρκα έχω και αίμα.
Κι όπως εχώρισες εσύ τα σκότη από το φως
έτσι χωρίζω κι αγαπώ-απ΄ το σωστό-το ψέμα.
Το κρίμα θέλω! Είν’ όμορφη η αμαρτία. Πολύ
εσύ με θέλησες αγνόν-δεν είμαι, οι άλλοι, οι άλλοι,
οι εκπεσμένοι, οι αμαρτωλοί. Οι μούργοι-κι είν’ πολλοί-
τι τάχα λεν; κι είναι αδερφοί. Τι ξέρουν; Κι είν ‘μεγάλοι.
Και είμαι, Κύριε, άθεος. Και το κακό αγαπώ.
Κι εμέ μ’ αρέσει η ζαβολιά, η γυναίκα του κοντά μου,
τόσο, που ακόμα το φονιά-ανάγκη να το πω;-
τον έχεις κάμει όμοιον μου κι οστό απ’ τα οστά μου.
Κι είμ’ άθεος! Καρδίας συ που ετάζεις και νεφρούς,
πρόσεχε: αγαπώ πολύ τα «πλήθη αμαρτιών μου».
Συ που νεφέλας ανιστάς και ξαναζείς νεκρούς,
-στ’ άνθισμα

Ποιείν

Parisina (Lord George Gordon Byron VI , Λόρδος Βύρων)

Ἡ ὧρα εἶν’ αὐτὴ ποῦ ἀπὸ τοὺς κλώνους βγαίνει
ὁ ψιλὸς τ’ ἀηδονιοῦ κελαϊδισμός,
ποῦ εἰς κάθε του μιλιὰ μουρμουρισμένη
φαίνεται ὁ πόθος τοῦ ἐραστῆ γλυκός.
Καὶ τ’ ἀεράκι ποῦ τερπνὰ φυσάει
καὶ τὸ ρυάκι ποῦ σιμὰ κυλάει
μουσικὴ χύνουν σὰ φιλέρμ’ αὐτιά.
Εἶναι ψηλὰ τ’ ἀστέρι’ ἀνταμωμένα,
κάτου στὴν γῆν εἶν’ ἐλαφρὰ βρεμένα
ὅλα τὰ λουλουδάκια μὲ δροσιά.
Τὸ γαλάζιο τὸ κῦμα εἶναι βαθύτερο
κ’ ἕνα ξάστερο σκότος ‘ς τὸν αἰθέρα,
στὴ γλυκειά του μαυράδα καθαρό,
ὁπ’ ἔρχεται ὅταν βασιλεύσ’ ἡ μέρα
τὴν ὥρα ποῦ φεγγάρι λαμπηρὸ
τοῦ δειλινοῦ τὸ φῶς σκορπίζει πέρα.

Federico Garcia Lorca

Μοναξιά 

(Στο Fray Luis de Leon)

Δύσκολη λεπτότητα: αποζητάει

ο κόσμος μια λευκή, ολοκληρω-

τική, αιώνια απουσία;

                      Jorge Guillen

Μοναξιά σκυμμένη σκεφτική

πάνω στο ρόδο και την πέτρα, αγρύπνια και θάνατε

όπου ελεύθερος και σκλάβος,

μαρμαρωμένος στο λευκό του πέταγμα

τραγουδάει τη μέρα πληγωμένη από τον πάγο του Βορρά.

Μοναξιά σε ρυθμό 

σιωπής απέραντης κι αρχιτεκτονικής

όπου το δυνατό νύχι

του πουλιού από το φουντωμένο δάσος

δεν καταφέρνει να τρυπήσει τη σκοτεινή σου σάρκα.

Μέσα σ' εσέν' αφήνω ξεχασμένη

τη φρενιασμένη βροχή των φλεβών μου

και το χαλυβδωμένο κορμί μου

για να 'μαι, έξω από τις αλυσίδες μου,

ένα ρόδο αδύνατο στην ακροθαλασσιά.

Ρόδο γύμνιας

πάνω στ' ασβέστη και την κρυφή φλόγα,

όταν, σα θα σπάσ' η κλωστή,

φεγγαρόλουστος και με σβησμένα μάτια,

θα δρασκελίσω το γάργαρο νερό της γαλήνης σου.

Στην καμπύλη του ποταμού

ο διπλός κύκνος τη λεπτότητά του κελαδάει.

Η μαλακιά φωνή του δίχως ψυχρότητα 

ξεχύνεται απ' το λαιμό του

και κυλάει κι ανεβαίνει ανάμεσα στις καλαμιές...