και το φως του φεγγαριού αρχίζει να κρύβεται,
σε ένα εκατομμύριο μικρά θραύσματα,
στις γωνίες του μυαλού μας.
Όταν ατελείωτα χρώματα
καταπίνονται από τον ήλιο,
σε ένα μονοπάτι γεμάτο ηχώ,
που λίγο πριν είχαν αρχίσει.
Και βρύσες γεμάτες από λουλούδια,
στα νησιά γεμάτα δάκρυα.
Κλαίουσες και πυροτεχνήματα σε εκρηξη
που στη συνέχεια εξαφανίζονται.
Εσείς πιστεύετε αυτό που βλέπετε,
όλα τα πράγματα που ξέρετε.
Αλλά εσείς δεν ξέρετε
το βάθος της ψυχής μου.
Κάρμα είναι απλά ένα πλήκτρο,
ξεκλείδωμα για κάθε πύλη.
Τα μάτια είναι απλώς καθρέφτες
μας φέρνουν στη μοίρα μας.
Ο ήχος από ένα γεια,
σαν ένα φως στους τυφλούς,
την αποστολή μας σε ένα φαύλο κύκλο,
μέσω ενός κόσμου
αποχαιρετισμοί.
Όλη η αλήθεια που ποθούμε
άκαρπη παρέλαση μας
σε ένα τσίρκο των σκιών μας
όπου παίζουν την παντομίμα μας.
Εσείς πιστεύετε αυτό που βλέπετε
όλα τα πράγματα που ξέρετε.
Αλλά δεν ξέρετε
το βάθος της ψυχής μου
