"Θα μείνω εδώ ", Περικλής Χατζηστυλλής

 

 

Θα μείνω εδώ

να κρατάω το βάρος της μνήμης

όπως ο τζίτζικας κρατάει

το βάρος του καλοκαιριού,

όπως το χελιδόνι

που ανοίγει τα φτερά

και βάζει σημάδι

την πρώτη ηλιαχτίδα

στα βλέφαρα του Ήλιου...

Θα μείνω εδώ

να φυλάω τ’ αστέρι σου

και να ντύνομαι τη μνήμη

που σε καίει απαλά

μέσα στο φέγγος

της αιωνιότητας...  

"Την νύχτα εκείνη ... " , Μαρία Νάντη

 

Την νύχτα εκείνη 

που γεννήθηκε η αγάπη μας ,

ήταν που έγινε

κόκκινη η πανσέληνος .

Τότε που καθώς έπεφτε 
ένα αστέρι ευχηθήκαμε ,

μην έρθει
το ξημέρωμα ποτέ .

Κι ήμασταν δάκρυ
στου ουρανού το σκούρο μπλέ ,

που έσταζε πάθος
απ` την φλόγα του ερωτά μας .

Την νύχτα εκείνη ...
Ας ζήσω κι ας πεθάνω .

Την νύχτα εκείνη ...
Ακόμη μιά φορά 

Αποστολή Επισύναψη αρχείων Προβλήματα με τη φόρτωση; Δοκιμάστε το πρόγραμμά μας Basic Uploader.

Πατήστε Esc ή μετακινήστε το δείκτη εδώ για να επιστρέψετε στο Ταχυδρομείο.

από το χρήστη στο

από

Κρασί

Ανακαλύψτε κάτι νέο.

• Όλα

"TO ΠΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΗΛΙΘΙΟΥ ΠΟΙΗΤΗ", Αλέξης Αντωνόπουλος

 

 

 

 

 

 

α’

 

Δεν πρέπει να κοιτάξεις ποτέ

έναν ποιητή στα μάτια

αν δεν θες να γράψει ποίημα για τα μάτια σου.

 

 

β’

 

Δεν πρέπει να γράψεις ποτέ

ποίημα για τα μάτια μιας γυναίκας

αν εκείνη τρέμει την ίδια της την ομορφιά.

 

Ηλίθιε. Ηλίθιε ποιητή.

Το ήξερες. Οι θεές στο είχαν πει.

 

Τώρα βλέπεις τα μάτια της

μόνο μέσα από τις λέξεις που έγραψες τότε.

 

Το χρώμα τους, γαμώτο.

Θα μπορούσες τουλάχιστον να είχες γράψει

κι έναν στίχο για το χρώμα.

 

 

 

 

 

 

ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΙΓΕΤΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ! ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΒΡΑΔΥ!

 

ΣΤΙΧΟΙ

Έλα να χορέψεις μαζί μου
διότι το τέλος πλησιάζει

 Έλα να χορέψεις μαζί μου
 θα μπορούσες να είσαι μια ανάμνηση.
 Έχουμε μόνο μια ζωή
 και  την αποψινή  τη νύχτα!
 Έλα να χορέψουμε
 Χόρεψε μαζί μου
 να ξέρεις ότι λυπάμαι
 για  ό,τι έχω κάνει
 τα χρόνια   της φήμη και της δόξα μας
 Πού πήγαν;Όλη τη ζωή μου έχω χαθεί

σε αυτόν τον κόσμο της θλίψηςΘα χορέψεις;
χόρεψε μαζί μου.

 Έλα χόρεψε μαζί μου
 πριν η μουσική πεθάνει
 Έλα να χορέψεις μαζί μου
 δεν υπάρχουν άλλα άλλοθι
είμαι στα αριστερά 

με το φόβο ό,τι
εδώ σε χάνω
Έλα να χορέψουμεΧόρεψε μαζί μου
 μάθε ότι λυπάμαι
 για ό,τι έχω κάνει
 Τα χρόνια  της φήμης και της δόξας μας
 Πού πήγαν
 Όλη τη ζωή μου έχω  χαθεί
 σε αυτόν τον κόσμο της θλίψης
 Θα χορέψεις;
 Χόρεψε μαζί μου
 Θα χορέψεις;

 Χόρεψε μαζί μου
 Έχουμε να δούμε αυτή την αγάπη από κάθε πλευρά
 να τη κομματιάσουμε
 και  να γυρίσουμε το μέσα έξω
 γιατί οι καρδιές μας είναι κάπου εκεί έξω
 Χαμένες στο σκοτάδι
 Ψάχνουν για μερικές απαντήσεις.



Μάθε ότι λυπάμαι
για ό,τι έχω κάνει
Τα χρόνια  της φήμης και της δόξα μας
 Πού πήγαν
 Όλη τη ζωή μου έχω  χαθεί
 σε αυτόν τον κόσμο της θλίψης
 Θα χορέψεις;
 Χόρεψε μαζί μου
 Θα χορέψεις;
 

"το τριαντάφυλλο" -ένα ποιήμα του Θεοχάρη Παπαδόπουλου!

Είδε το άλικο τριαντάφυλλο,
στη μέση του κήπου ανθισμένο,
τόσο τον θάμπωσε η ομορφιά του
που χαϊδεύοντάς το
τσιμπήθηκε.
Τ' αγκάθια χώθηκαν στο δέρμα του.
Πέρασαν χρόνια.
Το τριαντάφυλλο το ξέχασε.
Τ' αγκάθια ακόμα τριβελίζουν το μυαλό του.
Έξυπνος πια και προνοητικός,
φοράει γάντια όταν θέλει να χαϊδέψει.




πηγή- από την ποιητική συλλογή του Θεοχάρη Παπαδόπουλου Ερείπια, εκδόσεις ΡΕΩ ,Αθήνα 2010
το παρόν ποίημα βρίσκεται στη σελίδα 13 του βιβλίου

"Πίσω απ’ όλα, κρύβω εσένα…"(Το γράμμα Μ), Σωκράτους Δαιμόνιο (Δημήτρης Μούχας)

Αρκετές είναι οι φορές, που άλλο έχεις στο μυαλό να γράψεις και άλλο καταλήγει… Το ασυνάρτητο Είναι το Αληθινό…
Υ.Γ: Κάποια θα δεις φορά…
Πίσω απ’ όλα, κρύβω εσένα…(Το γράμμα Μ)  
 
 
Κάθε ένα ποίημα
συμμετέχει ολόκληρη η Ψυχή…
κάθε ένα ποίημα
πρόωρα μου γερνάει τη Ζωή ‘
μου διαφεντεύει τις λύσεις,
τα μελλούμενα μου προοιωνίζει
 
Κάθε ένα ποίημα
μου βγαίνει με δάκρυ ‘
για κάθε τι ανύπαρκτο
τάχαμου, τάχαμου επιστητό…
Κάθε ένα ποίημα, πριν γραφτεί
έχω πεθάνει… στην κορυφή
ενός Βουνού έχω ανέβει
και μία ρίγη σαν πυρετού
διαποτίζει των αρτηριών μου
τη χοάνη…
 
Κάθε ένα ποίημα
σέρνει μια Ιστορία
του μυαλού εκφράζει
την βιογραφία…
Κάθε ένα ποίημα
ταξιδεύω στον αγέρωχο Άδη,
σε μέρη μακρινά, εσωτερικά…
Κάθε ένα ποίημα
το Όνειρο καταλήγει σ’ εσένα…

 Μ’ ακούς….;

 
 

"ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ",ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΝΙΚΟΛΟΥΖΟΥ

 

Και όταν ο χρόνος

ξεκρεμάσει το παλτό του,

εσύ κρεμάς στον τοίχο

Την ΖΩΝΤΑΝΙΑ.

Καλά βιδωμένη

Θα περιμένει

Για μια ΑΝΟΙΞΗ.

 

Και όταν η γη δακρύσει,

εσύ πλένεις

 τα ΧΑΜΟΓΕΛΑ.

Στο χέρι.

Κάθε δάχτυλο στη παλάμη

να σβήνει τους λεκέδες

της χαράς.

 

Και  όταν ο αέρας ξεβάψει

Όταν τα πρόσωπα

ντυθούν 

ΑΓΑΛΜΑΤΑ

ένα τόξο θα τεντωθεί

κι ένα βέλος

στην ΚΑΡΔΙΑ σου

θα ψιθυρίζει

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΑΠΟ ΤΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ VASKO POPA

 

 

 

 

 

 

"Μπορείς να με γραπώσεις από της λήθης το τσουλούφι, να μ' αγκαλιάσεις στο αδειανό πουκάμισο τη νύχτα μου, να μου φιλήσεις την ηχώ... Μα εσύ από έρωτα τίποτα."

 

Vasko Popa

"Νεραιδικό" – Αγαπάκης Σωτήρης

Στο καφενείο καθόμουνα, ώρες και τον κοιτούσα

Ούτε απαντούσε τίποτα, ούτε κι εγώ ρωτούσα

Τον κοίταζα, με κοίταζε ένιωθα τον καημό του

Κι ας ήχο πια δεν έβγαζε το στόμα το δικό του

Όλοι τον είχαν για τρελό ,κανείς δεν του μιλούσε

Κι εκείνος στα άδεια βλέμματα του κόσμου απορούσε

Μα εδώ την ιστορία του, έμαθα και θα γράψω

Κι όντε την γράψω υπόσχομαι ,να γράφω πια να πάψω

Ήτανε νιός και πήγαινε μια μέρα στο χωράφι

Που να ΄ξερε ο δύστυχος πως θα γεμίσει πάθη

Έθερισε κι εστοίβαξε κι έτσι όλη την ημέρα

Μέχρι που νύχτα πλάκωσε στον κόσμο πέρα ως πέρα

Και σκέφτηκε τέτοια βραδιά ,γαλήνια και σπουδαία

Με τα αστέρια να τα πει, να κάνουνε παρέα

Κι επήγε ως την του χωριού λίμνη την φημισμένη

Που ήτανε από τις έγνοιες τε

λείως ξεκομμένη

Χάζευε μια τον ουρανό, δύο την λίμνη ,μια

Τη γη που καθρεφτίζονταν μες τα νερά τα κρύα

Κι ενώ είχε πια παραδοθεί στης φύσεως τα κάλλη

Από τα βάθη των νερών νεράιδα ξεπροβάλλει

Είμαι η κυρά των ουρανών που στα νερά κοιτάζεις

Αρχόντισσα των χαλικιών που διώχνεις και χλευάζεις

Των αστεριών η προτροπή, του ήλιου ο μαγνήτης

Ο εφιάλτης της στεριάς και τ’ όνειρο της κοίτης

Μια τέτοια νύχτα σαν κι αυτή, τι θέλεις εδώ ξένε;

Φίλοι ,εχθροί και άγνωστοι ειν μακριά καημένε

Εγώ διαλέγω τα νερά της λίμνης ποιος κοιτάζει

Και ποιος κοιτάζει μια φορά κι ύστερα σκοτεινιάζει

Πατούσε επάνω στα νερά, και τα μακριά μαλλιά της

Τα αγγίζανε και έσπρωχναν κύματα στην μιλιά της

Τα μάτια της του ουρανού της πιο καθάριας μέρας

Είχαν το χρώμα κι έβγαινε από τα χείλη αγέρας

Είμαι άνθρωπος θνητός κι απλός κι έκαμα την δουλειά μου

Μα καθυστέρησα πολύ και θέλησα κερά μου

Το βράδυ να περάσω εδώ ως το πρωί που πάλι

Της γης το χώμα το ιερό θα βλέπει το κεφάλι

Συγχώρα με ,ασέβεια δεν ήξερα πως ήταν

Όσοι ιστορίες λέγανε ,τέτοια ποτέ δεν είπαν

Αλλιώς θα το ξερα κι εγώ ο μυριοπονεμένος

Της μυρωδιάς σου της χρυσής, χρυσοεπικαλυμένος

Δεν έφυγα από το χωριό ποτέ σ όλη τη ζήση

Και τέτοια αρχόντισσα ομορφιά δεν έχω συναντήσει

Αν θέλεις χάρισε μου το αφέντρα τ όνομα σου

Κι εγώ θα κάνω όποια θες κρυμμένη πεθυμιά σου

Το όνομα μου αν στο λεγα ,θα το λεγες στς΄ ανθρώπους

Και θα φταναν στην λίμνη μου μύριοι από μύριους τόπους

Θα έχανα την γαλήνη μου και θα χα κάθε βράδυ

Τόσους να με παρακαλούν για ένα και μόνο χάδι

"Λίγο πριν κοιμηθεί ένας καλός άνθρωπος", Δημήτριος Γκόγκας

-----------------------------------------------------

Όταν πλαγιάζει και κρυώνει

βάζει τα χέρια κάτω απ΄ το πάπλωμα

μην τ΄ αγγίξει η παγωνιά και τα σπάσει

Μερικές φορές κοιτά

με την άκρη του ματιού του την γυναίκα

που κοιμάται δίπλα του

και πιάνει την καρδιά του

Δεν θέλει να πεθάνει πρώτος

Θέλει να είναι δεύτερος όπως πάντα

 

Κάτω απ΄ την σκιά των σκεπασμάτων

μπορεί να δει πιο καθαρά

τους δικούς του που έφυγαν,

τους άλλους που κοιμούνται

και κείνους που έρχονται

για να γεράσουν μαζί του.

Όταν τον παίρνει ο ύπνος

είναι σίγουρος ότι έκανε το σωστό

αλλά πάντα στο βαθύ της ψυχής του

πεταρίζει ένα μικρό πουλί

έτοιμο να του κλείσει τα χείλη

να του αρπάξει με το ράμφος

την άκρη του σκεπάσματος.

 

Φοβάται πολύ

τρέμει μην πεθάνει πρώτος.

ΜΙΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ-ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ