Για τον ξανθό τενόρο του Ες Άϊνς (S1) - Στέλιος Χαραλαμπίδης

Για τον ξανθό τενόρο του Ες Άϊνς (S1)

 

 

Από τα πρώτα γρατζουνίσματα αναγνωρίζω τον ξανθό ψηλό τενόρο. Θα πρέπει να είναι Γερμανός…

 

Η πόρτα του S-Bahn μοιάζει να κλείνει πάντα πιο αποφασιστικά όταν εκείνος την περάσει για να εισέλθει, και μόλις λάβει το σήμα αυτό, τότε ξεκινά τον μελαγχολικό σκοπό του.

 

Χαμογελώ όταν ακούω τις πρώτες νότες της φωνής του. Τα πρώτα γρατζουνίσματα, τους πρώτους στίχους της οπερέτας, που απαγγέλει σχεδόν. Γι’ αυτό με κέρδισε, αφού απαγγέλει τραγουδώντας. Καταφέρνει να μ' οδηγήσει στην όπερα της ψυχής του, να αισθανθώ τον πόνο που εκφράζει το ακαταλαβίστικο τραγούδι του, το ρίγος από την γνήσια φωνή ενός τενόρου…

 

Και τότε το χαμόγελο δεν αργεί να συσπαστεί, και να συνδυαστεί μ' ατέλειωτες εικόνες παραπόνων -και πόνων- υπό τους ήχους του ψηλού ξανθού τενόρου. Σίγουρα θα είναι Γερμανός, γιατί κοιτάζει αυστηρά την κιθάρα του, και τραγουδάει ακόμη πιο αυστηρά, με πειθαρχία τις νότες του.

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ " Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ"-ΛΑΣΚΑΡΗ Π.ΖΑΡΑΡΗ

Ο ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΕΑΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ,

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΡΩΜΥΛΙΑΣ (ΒΟΡΕΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ) ΒΟΛΟΥ

ΚΑΙ Η «ΗΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ»
σας προσκαλούν στην παρουσίαση

της συλλογής σύντομων Πεζογραφημάτων
του ΛΑΣΚΑΡΗ Π. ΖΑΡΑΡΗ

«Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ»

την Κυριακή 30 Ιουνίου 2013 και ώρα 8:00 μ.μ.
ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ «ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ»

ΣΤΗ ΝΕΑ ΑΓΧΙΑΛΟ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ.

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο κ. ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΛΕΪΜΟΝΗΣ, Φιλόλογος και συγγραφέας.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν:

Η κα. ΝΕΦΕΛΗ ΔΕΡΔΕΛΑΚΟΥ - Παιδαγωγός,
Η κα. ΕΙΡΗΝΗ ΣΚΟΥΛΗ – Ηθοποιός.

Χαιρετισμό θα απευθύνουν:

Ο κ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΑΒΕΛΗΣ, Πρόεδρος του Φιλοπρόοδου Συλλόγου Νέας Αγχιάλου,
Ο κ. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΤΟΥΔΗΣ, Πρόεδρος του Συλλόγου Προβολής και Διατήρησης της Παράδοσης της Ανατολικής Ρωμυλίας (Βόρειας Θράκης) Βόλου.

Ξεκινώντας τη μέρα με Paul Valery...

Το πρόβλημα με την εποχή μας είναι ότι το μέλλον δεν είναι πια αυτό που ήταν.

 

Καλημέρα σας!

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΑΛΕΙΑΣ Π. ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ "Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΤΥΦΛΟΣ"

Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΤΥΦΛΟΣ

Η Σύμπτωση άπλωσε τα νήματά της και τύλιξε με αυτά τις ζωές τους.

Ο καθηγητής έσπρωξε μπροστά στον Σωτήρη μία κόλλα αναφοράς κι εκείνος αναγνώρισε το γραπτό του. Κάτι του έλεγε, τον επαινεί μάλλον για τον βαθμό του, μα ο νεαρός δεν τον προσέχει. Έχει ήδη στυλώσει τα μάτια του αλλού, μοιάζει κεραυνοβολημένος κι έχει γίνει κίτρινος σαν το κερί.

Ο Σταθάκης ακολούθησε το βλέμμα του απορημένος, είδε το αντικείμενο που του προκάλεσε τέτοια ταραχή, το πήρε στα χέρια του και το ζύγιασε:

-Αυτό κοιτάς; Μαζεύω πέτρες για πρες παπιέ. Τις προτιμώ. Τούτη ‘δω έπεσε κυριολεκτικά στα πόδια μου πριν από χρόνια…

Η πέτρα μου!

Η πέτρα μου… Πάνω στο γραφείο του έχει την πέτρα μου!..

Την πέτρα που πέταξα μικρός στον ουρανό κι εκείνη δεν επέστρεψε ποτέ!

Ο Σωτήρης κάρφωσε τα μάτια του στα μάτια του καθηγητή και τότε σαν να αποκλείστηκε ολάκερο το σύμπαν.

Ήταν λες και αόρατα νήματα να εξυφάνθηκαν ξάφνου από τα μάτια μας… Που ήρθαν και δέθηκαν και μπλέχτηκαν άρρηκτα μεταξύ τους. Έγιναν τα κανάλια εκείνα μέσα από τα οποία είδαμε το αγίνωτο ακόμα μέλλον που θα μας ένωνε δια παντός και αμετάκλητα, τραγικά, μόνο που δεν το αντιληφθήκαμε εκείνη τη στιγμή. Το μόνο που βλέπαμε τότε, ήταν τον καθρέφτη του ο ένας στον άλλον.

-Τι πάθατε και κοιταζόσαστε έτσι;

Τώρα είναι που επεμβαίνει η Μάγδα.

Ο κύκλος διευρύνθηκε. Συμπεριέλαβε κι εκείνην.

-Α, τίποτε, τίποτε, βιάστηκε ν’ αποκριθεί ο Σωτήρης. Είναι που… Μην ασχολείστε. Σύμπτωση θα ‘ναι.

Μια σύμπτωση και τίποτ’ άλλο.

Τίποτε άλλο.

Μόνο που σφράγισε τις μοίρες τους.

Ένα έγκλημα. Το ταξίδι μιας νέας γυναίκας στην ολοκλήρωση. Οι μεταθανάτιες εμπειρίες ενός καθηγητή Φιλοσοφίας. Ο αγώνας ενός νεαρού φιλόδοξου δημοσιογράφου για την ανακάλυψη της αλήθειας. Το μυστικό ενός δολοφόνου.

Και έρωτας –μωσαϊκό από ελπίδες, προσμονή, απαντοχή, προδοσία…

Και κάθαρση.

Αντωνιάδη, Θάλεια Π.

Η Θάλεια Αντωνιάδη γεννήθηκε στην Αυστραλία το 1958. Έχει σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα τελευταία ένδεκα χρόνια ζει και εργάζεται στο Ναύπλιο. Ανήκει στην τριμελή Επιτροπή Παραμυθιού του Δημοτικού Θεάτρου Ναυπλίου. Έχει παρουσιάσει στο Φεστιβάλ Μαθητικού Θεάτρου Άργους διάφορες παραστάσεις και διακρίθηκε στη "Δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης" του Γιώργου Σκούρτη το 1995. Για χρόνια έγραφε ιστορίες για μεγάλους, μέχρι που ένα βράδυ, ο Δρομέας σκαρφάλωσε ως το αφτί της με τη σκάλα του και της διηγήθηκε τα πρώτα του ταξίδια. Τώρα, τον περιμένει να επιστρέψει από τις καινούργιες του περιπέτειες για να σας τις διηγηθεί κι αυτές! Διηγήματα και άρθρα της έχουν κατά καιρούς δημοσιευθεί στα τοπικά περιοδικά "Απόπειρα Λόγου και Τέχνης", "Πυξίδα" στο περιοδικό "Νέα Εστία" και σε δύο από τα ετήσια ημερολόγια της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Είναι μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και του Ελληνικού Κύκλου Παιδικού Βιβλίου. Έχει βραβευτεί σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος το 1986 για το διήγημα της "Ανατομία μιας αλλαγής", το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Νέα Εστία" τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, και στον διαγωνισμό διηγήματος/ ποιήματος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος τον Νοέμβριο του 2008 με το διήγημα "Τρία στενά πιο κάτω". ΠΗΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

"ΚΙ ΑΝ ΕΣΒΗΣΕ ΣΑΝ ΙΣΚΙΟΣ"- ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ' ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά·

κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιά μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί·

κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ --
καθάρια πώς ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή!

ΠΗΓΗ

"ΙΝΔΙΑΝΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ "

1. Ήταν ο άνεμος που τους έδωσε ζωή. Είναι ο άνεμος που βγαίνει από το στόμα και μας δίνει ζωή. Όταν πάψει να φυσάει πεθαίνουμε. Στο δέρμα και στις άκρες των δαχτύλων μας βλέπουμε τα ίχνη του ανέμου. Μας δείχνουν που φυσούσε ο άνεμος όταν πλάστηκαν οι πρόγονοί μας...
2. Απ' τη μεριά του νότου έρχονται τα πουλιά. Άκου τον ήχο των περαστικών κραυγών τους. Ρίχνω μπροστά το σώμα μου. Απ' το εμπρός μέρος της γης ξεχύνεται το φως. Τη δύναμή σου, Μανιτού δώσε μου...
3. Το πρόσωπο του βουνού μου
Η φωνή μου μιλάει στα χείλη σου στο πρόσωπό σου:
δοσμου δεκατρείς φορές είκοσι μέρες
δεκατρείς φορές είκοσι νύχτες
να αποχαιρετήσω το πρόσωπο του βουνού μου
το πρόσωπο των κοιλάδων μου
όπου κάποτε ορμούσα
στις τέσσερεις γωνιές της γης
στις τέσσερεις άκρες της γης
ψάχνοντας τροφή για να με θρέψει
και να ζήσω..
4. Σε μια αγαπημένη γυναίκα
Στον ουρανό ένα φεγγάρι
στο πρόσωπό σου ένα στόμα
Στον ουρανό πολλά άστρα
στο πρόσωπό σου μόνο δύο μάτια
5. Όσο σκληρά κι αν προσπαθώ πάντα στις σκέψεις μου γυρνάς
Όταν μ' ακούς να τραγουδώ, στ' αλήθεια κλαίω για σένα
6. Το φεγγάρι και ο χρόνος
ταξιδεύουν και φεύγουν
το ίδιο κι η μέρα, το ίδιο κι ο άνεμος.
Έτσι και η σάρκα φεύγει
στον τόπο της γαλήνης της
7. Πάνω στη μυθική σκέπη της γης
τα πνεύματα αιωρούνται στην οροφή και πέφτουν.
Τα πνεύματα αιωρούνται και πέφτουν στην είσοδο.
Τα λουλούδια γέρνουν βαριά στους μίσχους τους...

ΠΗΓΗ

"ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΕΛΗΣΗΣ"- ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΤΟΥΧΕΑΣ

Μαθήματα θέλησης

Σε μέρες άνετες , σε μέρες καλές συνέχισε να περπατάς

και αν όλα δείχνουν τόσο , ότι δεν χρειάζεται ,

εσύ μην σταματάς συνέχισε τον δρόμο σου , όσο μοναχικός και αν φαίνεται .

Συνέχισε να περπατάς ακόμη και όταν η ζέστη του σπιτιού σου

με την θαλπωρή της οικογένειας σου σε χαλαρώνουν… Σε παραπλανούν .

Εσύ μην ξεχνάς τον στόχο σου , γιατί ο χρόνος είναι τόσο γλυκά αδυσώπητος

που δεν σου συγχωρείτε ποτέ το πέρασμα του .

Συνέχισε να περπατάς ακόμη και αν ο δρόμος φαντάζει σκοτεινός ,

εσύ μην φοβηθείς , γιατί η θέληση σου δάδα ,

ίσως φωτίσει ένα μονοπάτι αλλά σε παρακαλώ μην σταματάς …

θυμήσου η υποχώρηση ισούται με παράδοση στα συναισθήματα

που τόσο εύκολα σε ξεγελούν και σε παρασύρουν …Λάθος ασυγχώρητο.

Συνέχισε να περπατάς ακόμη και αν μανιασμένα νερά ποταμών

βρεις στο διάβα σου ,μην τρομάξεις .

Η αποφασιστικότητα σου ατσάλινο γεφύρι

που ακόμη και τους ποιο ορμητικούς χείμαρρους μπορεί να συγκρατήσει ,

αν η σκέψη σου προσηλωμένη στο στόχο είναι.

Γιατί η απώλεια ψυχραιμίας ,μέγιστο αμάρτημα.

Και όταν τελειώσεις το περπάτημα ίδιος ποτέ δεν θα είσαι ακόμη

και αν το στόχο σου πετύχεις ,

η επιτυχία τόσο φτωχή και ασήμαντη μπροστά στην διαδρομή που διάνυσες ,

και αν τελείωσες να περπατάς δεν θα είσαι αυτός που ήσουν πριν ,

γιατί έμαθες να πολεμάς .

Και αν ο στόχος επιτευχθεί στον τέλος ,

το κένο ,

το κενό ,

το κενό της μοναξιάς μεγάλωσε .

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ"

Ξέρεις πατέρα, είναι πολλά αυτά τα "λίγα" που μας κρατούν εδώ. Καρφωμένους στη γη. Γι' αυτό το κάτι, που ποιος ξέρει αν θα 'ρθει. Μόλις χθες πατέρα κατάλαβα τι είναι αλήθεια η μικρή μας στιγμή. Κι όλο ξεφεύγει πατέρα. Ένα πραφ κι έφυγε. Δεν προλαβαίνω ούτε καν να την χωρέσω.
Θυμάσαι πατέρα, όταν ήμουν μικρή; Στα μάτια σου έμαθα την αλήθεια του κόσμου. Να μη μισώ, να αγαπάω, να μοιράζομαι. Είναι αργά για μας πατέρα στον κόσμο ετούτο. Είναι σκληρή η ζωή για μας τους απ' αλλού φερμένους. Όμως εμείς, εκεί πατέρα. Κάθε μέρα σε πείσμα των καιρών, να σκαλίζουμε τη ζωή με τα νύχια μας. Για το αύριο πατέρα. Για να λέμε πως κάτι θα μείνει εδώ από μας. 
Δεν φοβάμαι πατέρα, όχι πια. Μόνο να, που και που, μια θλίψη ανεβαίνει και με πνίγει. Για εκείνα που γλίστρησαν και δεν τα πρόλαβα, επειδή εθώρουνα πως έχω καιρό. Έκανα λάθος πατέρα. Μα θα μου πεις πως ακόμα μπορώ. Προλαβαίνω, έτσι πατέρα; Μόνο αυτό να μου πεις. Προλαβαίνω. Και αν όχι πατέρα, να' σαι εδώ, να κρατηθώ, να μην φύγω στο κύμα.
Δεν στο λέω, μα πολλές φορές ντρέπομαι για ό, τι δεν κατάφερα πατέρα. Για τις ελπίδες που διέψευσα. Θα προσπαθήσω πατέρα, θα δεις. Και τότε θα λάμπω πατέρα. Σαν Κρήτη θα φαίνομαι στη Μεσόγειο. Βουνοκορφή στ' Ανωγειανά όρη.
Κάπου εδώ θα κλείσω πατέρα. Μα πριν τελειώσω θέλω να σου πω ευχαριστώ. Γιατί συνεχίζεις και είσαι ένας φάρος αναμμένος για να μην σκοντάφτει το σκαρί μου. Που ενώ δεν μπορείς, ΟΛΑ τα μπορείς για να μπορώ. Που ακόμη και τώρα που μεγάλωσα, εξακολουθείς να μου δίνεις μαθήματα ζωής και συμπεριφοράς. Που κάθε που κλαίω χωρίς να ρωτάς, χωρίς να μιλήσεις, ανοίγεις τα χέρια σου για να κλάψω μέσα.
Πατέρα σε ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήσουν αυτό που είσαι, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι. Και κυρίως γιατί εξακολουθείς να μου θυμίζεις πως θέλει κότσια να παραμείνεις άνθρωπος. Για όλα αυτά Πατέρα. Και για τα άλλα.


Μαρία Χρονιάρη

ΠΗΓΗ

'ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΡΣΑΡΗ"

 Σχετικά με το εγχείρημα:

Το όνομά μου είναι Γιάννης Φαρσάρης και ξεκινώ μια πειραματική προσπάθεια έκδοσης ενός λογοτεχνικού βιβλίου με τη μέθοδο της συλλογικής μικρο-χρηματοδότησης (crowd-funding).

Σκοπός μου είναι η ανεξάρτητη έκδοση μιας συλλογής διηγημάτων που γράφω αυτή την εποχή με τίτλο : “Η διαφορά του άσπρου απ’ το λευκό”, ως έργο της ανοικτής βιβλιοθήκης OPENBOOK που δημιούργησα το 2010. Το εγχείρημά μου δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα, και τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν θα καλύψουν το κόστος του τυπογραφείου, του επιμελητή, του γραφίστα και της ταχυδρομικής αποστολής των βιβλίων στους υποστηρικτές της προσπάθειας.
# Το e-book, λίγο καιρό μετά την ολοκλήρωση της προσπάθειας, θα κυκλοφορήσει ελεύθερα στο διαδίκτυο υπό άδεια Creative Commons. // Θα διατεθούν επίσης δωρεάν αντίτυπα του βιβλίου σε δημόσιες και δημοτικές δανειστικές βιβλιοθήκες και Λέσχες ανάγνωσης όλης της χώρας. // Επιπρόσθετα, θα απελευθερωθούν αντίτυπα του βιβλίου μέσω Book-Crossing.
Η έκδοση βιβλίου μέσω crown-funding αποτελεί τη συνέχεια μιας σειράς εγχειρημάτων στην κατεύθυνση της ανοικτής και συνεργατικής λογοτεχνίας. Οι δυνατότητες που προσφέρει το διαδίκτυο είναι απεριόριστες και μπορούν να γίνουν ισχυρό εργαλείο στα χέρια των δημιουργών.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ

Αγάπη - Αγαθή Αγγελάκη

 

Θυμάμαι πως όταν στην είσοδο μου ζήτησε το όνομά μου, συστήθηκα ως…
¨Δεν είμαι εγώ¨ γελώντας!
Στη συνέχεια όμως άλλαξα 1000 ονόματα : 
¨Ποια είμαι;¨
¨Γιατί σ΄εμένα;¨
¨Μαμά πεθαίνω¨
¨Είμαι κρίμα¨
¨Μισώ το χώμα¨
¨Σύμπαν βοήθεια!¨
¨Μην με λυπάστε¨
¨Κλάψτε για μένα¨
¨Με λένε περούκα¨
¨Είμαι εγώ¨
¨Α Γ Α Π Η ¨.
Σ΄αυτό το όνομα κατέληξα , αυτό θα ήταν το όνομά μου για την υπόλοιπη ζωή μου , είτε αυτή θα ήταν ώρες είτε χρόνια. Αυτό είμαι ,σ ΄αυτό μεταμορφωνόμουν σταδιακά σ΄ όλη μου την ζωή , για να γίνω τελικά η πεμπτουσία της αγάπης , η Αγάπη προσωποποιημένη , με νονά εμένα και κολυμπήθρα τον καρκινόκοσμό μου.