Φύσημ' αέρα λευτεριάς ν' αναστηθείς - Μαρούλλα Πανάγου (έργα αναγνωστών)

Αμμόχωστος
Βασίλεψαν τα όνειρά σου Βασιλεύουσα
36 χρόνια τώρα ,π 'όλα μαρμάρωσαν.
Και καρτερούν και καρτερούν
Φύσημ' αέρα λευτεριάς ,ν ' αναστηθούν.

Αμμόχωστος μου πικραμένη
μαρμάρωσαν τα όνειρά σου

κι είναι μαχαίρι στην πλευρά σου
Βασίλισσά μου προδομένη.
Και καρτερείς και καρτερείς σε κάγκελο υπομονής
φύσημα αέρα λευτεριάς ν'αναστηθείς να λυτρωθείς.

Το σπίτι κοντά στη θάλασσα - Γιώργος Σεφέρης

Τὰ σπίτια ποὺ εἶχα μοῦ τὰ πῆραν.
Ἔτυχε νά ῾ναι τὰ χρόνια δίσεχτα πολέμοι χαλασμοὶ ξενιτεμοὶ
κάποτε ὁ κυνηγὸς βρίσκει τὰ διαβατάρικα πουλιὰ
κάποτε δὲν τὰ βρίσκει τὸ κυνῆγι
εἴταν καλὸ στὰ χρόνια μου, πῆραν πολλοὺς τὰ σκάγια
οἱ ἄλλοι γυρίζουν ἢ τρελαίνουνται στὰ καταφύγια.

Απογοητευτική Ελλάδα... (Ένα πολύ όμορφο άρθρο της Word Chimes)

Ήταν πότε οι Έλληνες υπερήφανοι για την χώρα τους; Αν κάποτε ίσχυε αυτό, τώρα απέχει πολύ από την πικρή πραγματικότητα.

Μου έμαθαν για μια Ελλάδα πρότυπο, για μια Ελλάδα υψηλών ιδανικών… Η Ελλάδα όμως που έμαθα να αγαπώ, τώρα μου γυρίζει την πλάτη…Η Ελλάδα που βιώνω κάθε μέρα στο πετσί μου, με τρώει όπως το σκουλήκι τρώει τον θαμμένο βαθιά στη γη νεκρό.
Είναι πραγματικά θλιβερό να ζω σε μια χώρα που αντί να μου κρατάει το χέρι, μου βάζει το πιστόλι στον κρόταφο.

Aπόσπασμα από το μυθιστόρημα της Μαρούλλας Πανάγου"Το μενταγιόν της ευτυχίας"

ΤΟ ΜΕΝΤΑΓΙΟΝ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ


-Φανή μια ώρα σε φωνάζω,δεν μ' ακούς; Ακούστηκε με μια επιφανειακή
αυστηρότητα  η βραχνή γεροντική φωνή,καθώς ανέβαινε με κόπο τα
σκαλοπάτια η μαυροφορεμένη γριούλα. Κάθε σκαλοπάτι και  γλάστρα.
Βασιλικά, κατιφέδες  κολεοί που μπλέκονταν  με τις πράσινες
κληματσίδες κι έκαναν το ανέβασμα  επικίνδυνο.
Τα γέρικα πόδια με τα φαγωμένα γόνατα έτριζαν καθώς προχωρούσαν σιγά
-σιγά  για να μην σκουντουφλήσει κι' είχαν μετά  τρεχάματα .
"Ο γέρος από πέσιμο ή από χέσιμο κινδυνεύει να πάει "ψιθύρισε με φόβο
η γιαγιά με φόβο κι έβαλε προσεκτικά το πόδι στο επόμενο σκαλοπάτι. Κι
είχε αρκετούς λόγους να προσέχει γιατί δεν υπήρχε κανένας άλλος να
φροντίζει  τα ζωντανά, όπως έκανε τώρα ,για να βγάζει ένα μικρό
εισόδημα που έφτανε όσο για να στέλνει το ορφανό στο σχολείο. Είχε
κάνει αμέτρητες θυσίες για να αφήσει οτιδήποτε να εμποδίσει την
μοναδική εγγόνα που είχε για να σπουδάσει. Η γιαγιά ποτέ δεν θα το
επέτρεπε κάτι τέτοιο. Απ' το μυαλό της πέρασαν και πάλι τα λόγια του
δασκάλου όταν της έλεγε τότε πριν  πέντε χρόνια....

Ένα πολύ όμορφο ποίημα από τον Αντώνη Θ. Παπαδόπουλο...

ΤΟ ΑΛΑΤΙ

Τα κύματα σκέπασαν το μουράγιο.
'Εσυρα μακρυά το βήμα μου να μη βραχώ,
η ανάσα τους όμως υγρή με τυλίγει.
Πυκνές σταγόνες στεγνώνουν αλάτι στο κορμί,
πάνω σ' εκείνο το άλλο αλάτι,
που θόλωνε το βλέμμα,
κρύβοντας πίσω του
τη ρότα τόσων ταξιδιών.

      

Ουρλιαχτό - Allen Ginsberg

                                                                                   (αποσπάσματα)

Ι
Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου χαλασμένα απ'
την τρέλα, λιμασμένα υστερικά γυμνά,
να σέρνονται μες απ' τους νέγρικους δρόμους την αυγή γυ-
ρεύοντας μια φλογισμένη δόση
...
που πέρασαν απ' τα πανεπιστήμια με μάτια ανοιχτά κι α-
χτινοβόλα με παραισθήσεις του Αρκανσω κι οράματα
τραγωδιών με φως του Μπλέηκ ανάμεσα στους μανδα-
ρίνους του πολέμου,
που αποβλήθηκαν απ' τις ακαδημίες γιατ' ήσαν λέει τρελοί
κι εξέδιδαν άσεμνες ωδές στα παράθυρα της νεκροκε-
φαλής,
...
που γυρόφερναν τα μεσάνυχτα στο μηχανοστάσιο των τραί-
νων κι' αναρωτιόνταν που να πάνε, και πήγαν, χωρίς ν'
αφήσουν κανένα με παράπονο,
...
που γλύκαναν την ήβη εκατομμυρίων κοριτσιών τρέμοντας
στο δειλινό και είχαν μάτια κόκκινα το πρωί, πρόθυμοι
όμως να γλυκάνουν την ήβη της ανατολής, αστράφτον-
τας οπίσθια στους σιτοβολώνες και γυμνοί στη λίμνη,
...

Οίκτο δεν έχω πια...- Guillaume Apollinaire

Οίκτο δεν έχω πια για μένα
Τη σιωπηλή μου οδύνη δεν μπορώ να εκφράσω
Τα λόγια που λογάριαζα να ειπώ μεταβλήθηκαν σε άστρα
Ένας Ίκαρος προσπαθεί να ανυψωθεί ως τα μάτια μου
Κομιστής ήλιων φλέγομαι στο κέντρο δυο αστερισμών
Τι έκαμα στα θεολογικά θηρία της γνώσης
Σ’ αλλοτινούς καιρούς έρχονται οι νεκροί να με λατρέψουν
Κι έλπιζα να τελειώσει ο κόσμος
Μα το δικό μου τέλος σαν τη θύελλα καταφθάνει


Μετάφραση: Τάκης Σινόπουλος


Το είδαμε εδώ

Μαίρη Μάλιαλη- Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ( Μια άλλη γλώσσα)

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ( Μια άλλη γλώσσα)

Ήσουν ήλιος και σε γνώρισα,
ζέστανες τους παγωμένους,

στίχους της ψυχής μου,
και μπόλιασες τους λόγους μου.

Με δροσοστάλες αγάπης
πότισες την καρδιά,
καρποφορώντας σκέψεις,
απ του μυαλού μου τα φυτώρια.

Πέρα απ τα γενεαλογικά μονοπάτια,
των αναγεννημένων νευρώνων,
μ’ έμαθες σταθερά να βαδίζω,
υμνώντας ομορφιά κι αγάπη.

Κατανοώ επαναστατημένες φράσεις,
άπιαστες και δύσκολες,
από αισθήσεις ηδονής γεμάτες,
που σαν ηφαίστειο εκρήγνυνται,
στην τέφρα τυλιγμένες.

...

Μικρή αστέρια μέτραγα - Αγαθή Παπαδοπούλου (έργα αναγνωστών)

Μικρή τα αστέρια μέτραγα
να παίζουνε τα είδα!
Εκεί ψηλά, στον ουρανό,
άφηνα ,κάθε ελπίδα!
Και όσα αστέρια μέτρησα,
τόσα και τα όνειρά μου,

που πάντοτε τα στέγαζα,
στα βάθη της καρδιάς μου!
Και όλα όσα ονειρεύτηκα,
τα γεύτηκα μ'αγάπη,
την ευτυχία γνώρισα
και της καρδιάς το χάδι!!

Tάσος Λειβαδίτης

Καληνύχτα απο μας, με ένα κομμάτι γεμάτο ευαισθησία!