Γιάννης Κασσιός, Αθώος

Έχω σηκώσει το χέρι μου στον ουρανό,
ζωγραφίσα οξείες και περισπωμένες στον αέρα
και, μαγεμένος απ' την ίδια μου τη αίγλη,
πίστεψα μες στην παντογνωσία μου
ότι είμαι αρκετά πτωχός τω πνεύματι,
μακάριος για να βυθίζω το κορμί μου
στην αυταπάτη τη γλυκιά του ενάρετου,
στη ζαχαρένια γεύση της αυτοδικαίωσης.
Εγώ αθώος.
Έχω χτυπήσει τη γροθιά μου στο τραπέζι.
Φώναξα μέσα απ' το στομάχι μου την αγανάκτηση
για τον εγωισμό των ανθρώπων
και για τον φθόνο τους που με τρυπάει από παντού.
Να σας θυμίσω, ρε ρεμάλια.
Εγώ!  Αθώος!
Εγώ που έφυγα από τη Φυλακή μου
και βρήκα την ελευθερία κάπως άβολη,
στα γρήγορα μιαν άλλη Φυλακή ζωγράφισα τριγύρω μου.
Και κάθε μέρα που ξυπνώ,
βάζω τα κύτταρά μου να πιστεύουν,
με όλη τους τη δύναμη,
ότι τα νοερά της κάγκελα είναι φτιαγμένα από ατσάλι.
Τι βολικά που δε μπορώ να βγω απ' το κελί για να φονεύσω!
Εγώ;  Αθώος...
Μια μέρα η Γη-Γυναίκα άνοιξε τα πόδια της
όχι να πάρει ηδονή, μα να προσφέρει ωδύνη
τα μάτια μας πλημμύρισαν Φως
στα χέρια τους οι άνθρωποι κρατήσανε για ένα δευτερόλεπτο το Άπειρο
τα στόματα ανοίξανε και πήρανε το σχήμα της Κραυγής
Κραυγή μες την Κραυγή κι Αυτός
Φως εκ Φωτός
Άπειρος σε όλα
Και ξαφνικά ήμουν ένοχος
και κρατούσα στην αγκαλιά μου ένα μικρό Αθώο που έκλαιγε και έτρεμε

"Η λύπη που πέφτει ", Λουκάς Λιάκος

Που καταλήγει αυτή η λύπη που πέφτει από τα χεράκια σου

μέρες συνθλίβεται χτυπά, συλλέγει τα μέλη της

επιστρέφει και ζει απέραντη

υποταγμένη.

Αν εμείς το δέρμα που στάζει, αν εμείς τα πουλιά που διψούν

στις αποθήκες εύκολα φωνάζουν τα μάτια, κάτω από τα κλαδιά

είναι ο πόθος, η γλυκήτητα είναι χορτάρι χρυσό, οι επιθυμίες τρέχουν

λερώνουν κόκκινα, πεθαίνουν στα θολά μας βογγητά τα νυφικά η άμμος

στα πόδια σου είναι, έργο ανθρώπινο, άνθρωποι που ήσυχα μαζεύτηκαν

ένα ποτάμι μέσα στα ποτάμια, ένα όμορφο βράδυ μέσα στα όμορφα βράδια

σκέφτομαι πως είναι πάντα μια σφαίρα μέσα στο κεφάλι μου

ή κάποιος που με κοιτάζει σαν αυτοκρατορία, σα κορυφή.

Που καταλήγει αυτή η λύπη τώρα που το φθινόπωρο έρχεται βαθιά γκρίζο

ζεστό και κάθε νύχτα κρύο στα χείλη και στην αναμονή ευτυχές

για τη λύπη που πέφτει από τα χεράκια σου, φορτωμένο με βραχιόλια

με πέργκολες, ντυμένο με χαμόγελα που κωπηλατούν αποτρόπαια

πρόθυμα κοιτάζει στα παράθυρα, κοιτάζει τη βροχή και τις φλόγες

έλεος σου λέει μη στέκεσαι μιας και το χώμα σου είναι βαρύ μα με ποιότητα

κλαις και τι σημαίνει να κλαις, είσαι περίπτωση ή μια χρυσόσκονη

με χείλια, με μακιγιάζ πιστή και πρώην, πες για τη λύπη.

«Ξεδιπλώνεται, κυματίζει μα είναι μάταιη και ξαφρισμένη, ηλιόλουστα οι ελπίδες φθίνουν

και η λύπη πέφτει λουλουδένια μούχλα μες από τα χεράκια μου. Εκεί

βρίσκονται η ματιά με το φως και το λέμε σημείο, εκεί καταλήγει. Κι όμως

από τα σύννεφα στη στάχτη βρίσκονται το λιβάδι με το θηρίο, φρουρούν το φόβο μου

οι ανάσες τους είναι βήματα που με περιφρονούν, φθάνουν κάθονται κλαίνε

η ομορφιά, η αλήθεια  είναι μια ζύμη, μια λάσπη το κρύο σε όλα, σε όλα που λείπουν

οι γραμμές στα νέα όνειρα, ο βρόγχος της αδυσώπητης θάλασσας, μια κάστα αγίων

που γονατίζει σε όλα, σε όλα. Αχ μισητό τριαντάφυλλο, ποιος εμφανίζεται;

Τι έχω κάνει;»

Ένα λιμάνι που μας εξαπατά και πάλι χάνεται είναι η αγάπη που έχει πεθάνει.

Είναι η λύπη που πέφτει ανάστατα ήσυχη, άκουσε το δάσος και τον άγριο ίσκιο

τις φωλιές, είναι εκεί το όμορφο ελάττωμα η κραυγή, η θλιβερή διακόσμηση άκου

πόσες πόρτες χτυπά ο αέρας, πόσα νερά και φουσκάλες έχει ο Θεός που ισχυρίζεται

πως σου μιλά από την έρημη Εδέμ.

''Το δέντρο", Δ.Π Παπαδίτσας

Αυτό το δέντρο είναι τα μαλλιά σου νομίζω
Που από καιρό μέσα μου
Έγιναν φωλιές
Με αυγά πουλιών
Ερπετών
Νυχτών
Είναι το χέρι μου
Που χρόνια μπαινοβγαίνει εντός σου
Ή και σε σφίγγει και σου βγάζει το κουκούτσι
Είναι η ματιά μου που σαν κλωστή
Μαύρη κίτρινη πράσινη κόκκινη – όχι γαλάζια
Κεντάει στα πόδια σου
Σκηνές ιστορικών μαχών
Οι ρίζες του είναι
Αυτοκτονίες νέων
Όχι γι αστείες υποθέσεις
Αλλά γιατί
Κάποτε οι Σουλτάνοι αποκοιμήθηκαν πλάι τους
Και μόνο τα φύλλα αυτού του δέντρου
Είναι όπως τα ξέρουν όλοι
Και πιο πολύ οι βοτανολόγοι
Που ξέρουν τη χημεία της χλωροφύλλης.

Χειμώνας - Μίλτος Σαχτούρης

Τί ὡραῖα ποὺ μαραθῆκαν τὰ λουλούδια
τί τέλεια ποὺ μαραθῆκαν
κι αὐτὸς ὁ τρελὸς νὰ τρέχει στοὺς δρόμους
μὲ μιὰ φοβισμένη καρδιὰ χελιδονιοῦ
χειμώνιασε καὶ φύγανε τὰ χελιδόνια
γέμισαν οἱ δρόμοι λάκκους μὲ νερὸ
δυὸ μαῦρα σύννεφα στὸν οὐρανὸ
κοιτάζονται στὰ μάτια ἀγριεμένα
αὔριο θὰ βγεῖ στοὺς δρόμους καὶ ἡ βροχὴ
ἀπελπισμένη
μοιράζοντας τὶς ὀμπρέλλες της
τὰ κάστανα θὰ τὴ ζηλέψουν
καὶ θὰ γεμίσουν μικρὲς κίτρινες ζαρωματιὲς
θὰ βγοῦν κι οἱ ἄλλοι ἔμποροι
αὐτὸς ποὺ πουλάει τ᾿ ἀρχαῖα κρεβάτια
αὐτὸς ποὺ πουλάει τὶς ζεστὲς-ζεστὲς προβιὲς
αὐτὸς ποὺ πουλάει τὸ καυτὸ σαλέπι
κι αὐτὸς ποὺ πουλάει θῆκες ἀπὸ κρύο χιόνι
γιὰ τὶς φτωχὲς καρδιές

Πηγή

" ΠΡΟΣΕΥΧΗ' ,Αλέξης Αντωνόπουλος

α'

Δεν μπορώ να γράψω εδώ.

Συνέχεια θόρυβος.

Συνέχεια.

Δεν

    σκάνε

            ποτέ.

Και όλοι φαίνονται το ίδιο

κι εγώ φαίνομαι το ίδιο με αυτούς.

Και τώρα έχει θόρυβο.

00:32 και δεν σκάνε.

Δεν σκάνε.

Αλλά πρέπει να συνεχίσω να γράφω.

Δεν μπορώ να χάσω κι αυτό.

Δεν πρέπει να ξεχάσω.

β΄

Εύχομαι να διαβάζεις αυτό το ποίημα.

Αν το διαβάζεις, σημαίνει πως τα κατάφερα.

Ή τουλάχιστον κατάφερα να πω κάτι αληθινό εδώ

και ν' ακουστώ από σένα.

Έχει ησυχία εκεί που είσαι τώρα;

Αν έχει ησυχία, μην κρίνεις τις λέξεις μου αυστηρά.

Οι λέξεις είναι δύσκολες για μένα τώρα, μα θέλω να τις έχεις.

Αν έχει θόρυβο εκεί που είσαι

ή αν ακόμα κι η ησυχία σε κουφαίνει,

όπως συμβαίνει όταν η σιωπή κρύβει

τα όνειρα

που κάποτε μας χρέωσαν ως αμαρτίες,

τότε θέλω να ξέρεις πως είμαι εδώ

με το τετράδιο μου ανοιχτό

και προσπαθώ να μην ξεχάσω.

Παλεύουμε ενάντια σε μια αόρατη απειλή

έναν αιώνιο πόλεμο

που σαν ονομάσουμε με λέξεις

χάνεται

για να επανεμφανιστεί ως μια καινούργια λέξη

ένα καινούργιο δόλωμα που θα ματώσει τα χέρια

όσων προσπαθήσουν να το πνίξουν.

Και κοιτάζοντας τις παλάμες μας

θα δούμε μονάχα το αίμα·

το δικό μας και των αδελφών μας.

Κι εκείνο που προσπαθήσαμε να πνίξουμε

θα ζει και θα μας μαστιγώνει

και θα μας σκοτώνει

κάθε μέρα

μέχρι εσύ

να ονειρευτείς το όνειρο που μας αξίζει.

____________________________________________________________________________
Για περισσότερα κείμενα του Αλέξη Αντωνόπουλου, μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστότοπο www.alexantonopoulos.com .

"ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ", Β.Α

Είχαν χαθεί σε κάποια άβυσσο

απ' όλους και απ' όλα προδωμένοι

οι τελευταίοι οι καθυστερημένοι

άλλων καιρών ψάχνουν να βρουν παράδεισο.

Μαγδαληνές δακρύβρεχτες αμετανόητες

ενίοτε και Φρύνες Μεσαλίνες

σε στωικές και βρωμερές ερωτοκλίνες

οικονομίας αδερφές ανόητες.

Η κάθε πόρνη να δει τη μεγαλωσύνη τους

κι οι γυαλογύφτοι να χουν το χρυσό αιώνα

σε ψεύδους σε απάτης τον αγώνα

να διαλαλούν φτηνά την καλωσύνη τους.

Μπορτέλο έχουνε μια άγνωστη πατρίδα

πρόοδο μας τη λεν κι είν' καύχημά τους

με ό,τι ανήθικο και φαύλο αυτοί σιμά τους

σφάζουνε κάθε μέρα την ελπίδα.

"ΚΕΝΤΑΥΡΕΣ ΛΕΞΕΙΣ",Αντώνης Μπουντούρης

Μισά λόγια

Μισές πράξεις

Ολες οι ημέρες.

Ζύγισα τις ματαιώσεις.

Οι οπλές του οράματός μου

Δεν γλυστρούν.

Η τρίστομη Οινοχόη

στάζει νάματα Πίστεως-μεστά

Κι η Αντοχή το Επαθλό μου.

" Προσφυγιά", ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΛΕΙΤΣΑΣ

 Η μάνα είχε εννιά γιους
τους έστειλε στα τέσσερα ξένα
για να βρουν αρετή.

Το σπίτι τό σφιγγε κρύο, φαρμάκι
κι η μάνα έδιωχνε το Χάρο
κλείνοντας τον κόρφο της.

Τα ξένα είχαν μιαν όσφρηση από μαραγκιασμένο κυδώνι
και μιαν αφή από βάρος
όπως πατούσε το συννεφένιο άλογο.

Οι εννιά γιοι ήταν από μολύβι και νετρόνιο
έτρεχαν με δυσκολία στον πλανήτη
και γίνονταν αδέρφια, ανοίγοντας
τις αρτηρίες της καρδιάς τους.
                                            

"Αντικατοπτρισμοί",Περικλής Χατζηστυλλής

Κι ήσουν φωνή που έβγαινε
απ΄τη σκουριά της πέτρας,
κι ήσουν πουλί που πέταγε
φορώντας το χαμόγελο του Ήλιου,
κι έσκαβες με το δάκρυ σου
σταλιά, σταλιά
τον όρκο που σου όρισε
μια σπιθαμή το βιος σου...
Κι ήσουν αγέρας κι ουρανός
και του χελιδονιού
το μαύρο το φτερό
που σπάει στο πέλαγο
της μνήμης τον καημό,
σαν μνημονεύει ο ίσκιος του Θεού
το Φως
στον αναστεναγμό...

"ΗΛΙΟΓΕΡΜΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ", ΚΟΝΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΔΟΥ

Απογείωσε ο αγέρας πεισματικά
τις λεηλατημένες δυναμικές
κι αθήλαστες χορδές της αγάπης
Γλίστρησε αβίαστα η σκέψη στα ρείθρα της
σε καπνισμένες χαράδρες
και σ' αναψοκοκκινισμένα
βλέμματα του καημού.
Μουσκεμένα τα βλέφαρα 
από φθινοπωρινές άστατες
κιτρινισμένες βροχές 
στα συρρικνωμένα φύλλα του νου..
Λόγια κάτωχρα και πυρπολημένα
απ' τον καλπασμό της μανίας 
της θυμωμένης ισημερίας του Μάρτη.
Η απόφαση φυγής πολύ ακριβή
ταλαντεύεται πάνω σε ασπροκόκκινες 
κλωστές. των χελιδονιών.
Οχληρό κι ανυπόφορο φορτίο
οι βασανιστικές αναμνήσεις..
Εναλλασσόμενα συναισθήματα 
δονούν βαθιά στον ορίζοντα
το ηλιόγερμα της λήθης..

ΚΡΥΣΤΑΛΙΔΟΥ ΚΟΝΙ

" ο σολίστας Μιχάλης Σουρβίνος έρχεται στον Χώρο Τέχνης «Ιδιόμελο» "

Το Σάββατο 15/2/14 ο σολίστας Μιχάλης Σουρβίνος έρχεται στον Χώρο Τέχνης «Ιδιόμελο»  για μια συναυλία με έργα των  A. VIVALDI,  F. TARREGA,  I. ALBENIZ, A. RAMIREZ, R. DYENS, L. BROUWER, Μ. ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ και Μ. ΣΟΥΡΒΙΝΟΥ.  Μια μουσική περιήγηση από το ιταλικό μπαρόκ του 17ου αιώνα, μέχρι την αυγή του 21ου, με έργα δημιουργών που σφράγισαν την τέχνη της κιθάρας και έζησαν ή επηρεάστηκαν από τον πολιτισμικό χωροχρόνο της Μεσογείου. 

Έναρξη:  21.00

είσοδος: 10 ευρώ (με κρασί)

Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο, Ελευθερίου Βενιζέλου 17, Μαρούσι (πλησίον ΗΣΑΠ)

κρατήσεις; 210 6817042

ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΟΥΡΒΙΝΟΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ξεκίνησε κιθάρα με τον Μ.Βαινδηρλή κ’ στην συνέχεια παρακολούθησε τα τμήματα κλασικής κιθάρας, ανώτερων θεωρητικών, σαξοφώνου, πιάνου και ηλεκτρονικής μουσικής του Southeastern College. Πήρε πτυχίο & δίπλωμα στην Κλασική κιθάρα από το “Ν.Ω.Θ” με καθηγητή τον Κ. Κοτσιώλη, πτυχίο Αρμονίας από το Ωδείο ”Athenaeum” με καθηγητή τον Χ. Ξανθουδάκη & πτυχίο Αντίστιξης από το ‘’Ωδείο Ζωγράφου’’.

Παρακολούθησε με επιτυχία το Μεταπτυχιακό Τμήμα Κλασικής Κιθάρας του “Δημοτικού Ωδείου Πειραιά” με καθηγητή τον Κώστα Κοτσιώλη.

Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια κλασικής κιθάρας με τους:  L. Brouwer, P. Bellinati, H. Kuppel , M. Socias , Z. Dukic , Los Angeles Quartet κ.α.

Έχει εμφανιστεί ως σολίστ με την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών , με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό την διεύθυνση των Θ. Αντωνίου, Λ. Καρυτινού και Β. Φιδετζή , με την Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό την διεύθυνση του Μ. Λογιάδη, με την Ορχήστρα Εγχόρδων του Δήμου Αθηναίων, με την Ορχήστρα του Ιονίου Πανεπιστημίου κ.α..

Έχει δώσει ατομικά ρεσιτάλ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κιθάρας στο Las Palmas στα Διεθνή Φεστιβάλ Κιθάρας Βόλου και Νάξου, στο Διεθνές Φεστιβάλ στο Πόρτο Χέλι, στο Φεστιβάλ κιθάρας Καλαμάτας, στο Διεθνές Φεστιβάλ Euro Art Meeting στο Wroclaw της Πολωνίας, στο ΔιεθνέςΦεστιβάλ Ναυπλίου, στο 4^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κιθάρας στο Μέγαρο Μουσικής, στην Αίθουσα Φίλιππος Νάκας , στο Vasteras της Σουηδίας στο ‘’Forum Gitarre Wien 2011’’ κ.α. Έχει συμπράξει επίσης ως σολίστ στην ερμηνεία του έργου Andaluz του J. Rodrigo με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό την διεύθυνση του L. Brouwer στα πλαίσια του 2^ου “Διεθνούς Φεστιβάλ Κιθάρας” στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Συνεργάστηκε ως σολίστ κιθάρας κ’ μαντολίνου με διάφορα μουσικά σύνολα κ’ σημαντικούς Έλληνες κ’ ξένους καλλιτέχνες σε συναυλίες στην Ελλάδα: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ρόδο, Κρήτη κλπ και στο εξωτερικό: Γερμανία, Γαλλία, Ελβετία, Βέλγιο, Ιταλία,Τουρκία, Κύπρο , Αίγυπτο κ.α.

Έχει αποσπάσει μεταξύ των άλλων το 1^o Βραβείο στο 20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κιθάρας Βόλου, το 1ο Βραβείο στο 9^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κιθάρας στο Las Palmas των Καναρίων Νήσων της Ισπανίας , το 1^ο Βραβείο με την Κ.Μ.Α στο 5^ο Διεθνές Διαγωνισμό Συνόλων Νυκτών Εγχόρδων στο Julich – Koslar της Γερμανίας και το 3^ο Βραβείο με το “ROMIDO CUERDA QUARTET” στον Διεθνή Διαγωνισμό Κιθάρας στο Osnabruck της Γερμανίας το 2004.

Έχει διδάξει σε σεμινάρια κ’ έχει δώσει ρεσιτάλ στα Διεθνή Φεστιβάλ Κιθάρας Βόλου, Νάξου, Σύρου, στα Πανελλήνια φεστιβάλ κιθάρας Καλαμάτας, Καρδίτσας, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Παξούς, Καλαμάτα, στην Μουσική Ακαδημία Vasteras – Στοκχόλμης κ.α.

Συμμετέχει ως μέλος επιτροπής σε Διεθνείς και Πανελλήνιους διαγωνισμούς κιθάρας.

Διευθύνει το εργαστήρι της Ορχήστρας Νυκτών οργάνων στην Μουσική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Έχει διδάξει σε πολυάριθμες Μουσικές Σχολές, Δημοτικά κ’ ιδιωτικά Ωδεία, κ’ Μουσικά Σχολεία στην Αθήνα κ’ την περιφέρεια από το 1992 μέχρι κ’ σήμερα που διδάσκει κλασική κιθάρα, μαντολίνο και μουσική δωματίου στο Ελληνικό Ωδείο, στο Δημοτικό Ωδείο Νίκαιας, στο Ωδείο του Κολλεγίου Αθηνών και στο Σύγχρονο Ωδείο Αθηνών.

Μαθητές του έχουν βραβευτεί σε πολυάριθμους διαγωνισμούς κιθάρας. Eίναι μέλος του ‘’Fuego Guitar Trio’’ κ’ έχει την καλλιτεχνική επιμέλεια του ‘’Athens Chamber Ensemble 2012’’