Στα καρούλια - Νίκος Καζαντζάκης

Ἀπὸ τὴν «Ἀναφορὰ στὸν Γκρέκο», ἐκδ. Ἑλ. Καζαντζάκη, 1964.

 

Τελείωνε πιὰ τὸ προσκύνημά μας. Τὶς παραμονὲς τοῦ μισεμοῦ πῆρα τὸν ἀνήφορο μοναχός, ν᾿ ἀνέβω στ᾿ ἄγρια ἡσυχαστήρια, ἀνάμεσα στοὺς βράχους ἀψηλὰ ἀπάνω ἀπὸ τὴ θάλασσα, στὰ Καρούλια. Τρυπωμένοι μέσα σὲ σπηλιές, ζοῦν ἐκεῖ καὶ προσεύχουνται γιὰ τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, καθένας μακριὰ ἀπὸ τὸν ἄλλο, γιὰ νὰ μὴν ἔχουν καὶ τὴν παρηγοριὰ νὰ βλέπουν ἀνθρώπους, οἱ πιὸ ἄγριοι, οἱ πιὸ ἅγιοι ἀσκητὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἕνα καλαθάκι ἔχουν κρεμασμένο στὴ θάλασσα, κι οἱ βάρκες ποὺ τυχαίνει κάποτε νὰ περνοῦν ζυγώνουν καὶ ρίχνουν μέσα λίγο ψωμί, ἐλιές, ὅ,τι ἔχουν, γιὰ νὰ μὴν ἀφήσουν τοὺς ἀσκητὲς νὰ πεθάνουν τῆς πείνας. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἄγριους αὐτοὺς ἀσκητὲς τρελαίνουνται· θαρροῦν πὼς ἔκαμαν φτερά, πετοῦν ἀπάνω ἀπὸ τὸν γκρεμὸ καὶ γκρεμίζουνται· κάτω ὁ γιαλὸς εἶναι γεμάτος κόκκαλα.

Το νούμερο 127 - Narfita

Έρχεσαι πάντα νύχτα και χάνεσαι στο φως
Μια παρουσία αόρατη, μα η διαίσθηση, σαφώς
Μου μαρτυράει πως ξανά απόψε θα περάσεις
Στο σκοτεινό δωμάτιο για να μ' αποτελειώσεις
Αφού το ξέρεις πια καλά πως μ' άφησες σημάδια
Στο σώμα ανεξίτηλα
Και μέσα σου πως κουβαλάς
Κάτι από εμένα
Κι έτσι τον ύπνο μου στερείς και το απολαμβάνεις
Που μου 'ναι τόσο δύσκολο να σε ξεφορτωθώ
Το αίμα μου πίσω να πάρω
Ώστε τη μέρα μου να συνεχίσω
Για μια φορά κι εγώ, έτσι, ανώδυνα
Μα πως να το κατόρθωνα
Σε νιώθω, μα δε σε βλέπω
Σ' ακούω εδώ, μετά εκεί
Κι έπειτα πάλι ξαφνικά
Να χάνεσαι μες τη σιωπή
Και τι νομίζεις, δηλαδή;

Η χώρα φάντασμα - Εύη Γκάλαβου

Έκατσα στον υπολογιστή μετά από μία «αναγκαστική» αποχή λόγω «εσωτερικών διεργασιών». Δεν είμαι σίγουρη τι θέλω να γράψω. Αν θέλω να πω αυτά που πραγματικά σκέφτομαι, αυτά που θα ήθελα να ακουστούν…
Πώς ν’ αποτυπώσεις την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα; Τι να συγκρίνεις; Ποιες χρονικές περιόδους να διαλέξεις και να καταγράψεις τα υπέρ και τα κατά της; Κάθε εποχή είχε και έχει τις δυσκολίες της. Τούτη όμως που διανύουμε, δεν μπορούμε να της αρνηθούμε πως είναι από τις πιο δύσκολες, τουλάχιστον απ’ όσα έχω ζήσει απ’ την ημέρα της γέννησής μου και έχω συμπεράνει μέχρι σήμερα.

Anne Sexton, Ξυπόλητη

Το να μ’ αγαπάς χωρίς παπούτσια
σημαίνει πως αγαπάς τις μακριές καφέ μου γάμπες,
γλυκές αγαπημένες, ελκυστικές σαν κουτάλια·
και τα πόδια μου· αυτά τα δυο παιδιά
αμολύθηκαν έξω να παίξουν γυμνά. Μπερδεμένοι κόμποι,
τα δάχτυλα των ποδιών μου. Τώρα πια λυμένα.
Κι ακόμη περισσότερο, δες νύχια ποδιών και
συλληπτήριες κλειδώσεις κλειδώσεων και
όλα τα δέκα στάδια, απ’ τη ρίζα­ρίζα.
Όλα πνευματώδη κι άγρια, αυτό το μικρό
γουρουνάκι πήγε στην αγορά κι αυτό το μικρό γουρουνάκι
έμεινε. Μακριές καφέ γάμπες και μακριά καφέ δάχτυλα ποδιών.
Πιο πάνω, λατρεία μου, η γυναίκα
φωνάζει τα μυστικά της, μικρά σπίτια,
μικρές γλώσσες που σου μιλάνε.
Δεν υπάρχει άλλος κανείς από μας

σ’ αυτό το σπίτι στην αμμώδη ξηρά επάνω.

Η θάλασσα φοράει ένα κουδούνι στον αφαλό της.

Και είμαι η ξυπόλυτη κοπέλα σου για μια
ολόκληρη βδομάδα. Σε ενδιαφέρει το σαλάμι;

Όχι. Δεν θα προτιμούσες το σκωτσέζικο ουΐσκι;

Όχι. Δεν πολυπίνεις. Πίνεις όμως

εμένα. Οι γλάροι σκοτώνουν ψάρια,

κλαψουρίζοντας σαν τρίχρονα.

Οι ήχοι του κύματος είναι ναρκωτικό, φωνάζοντας

υπάρχω, υπάρχω, υπάρχω 
όλη νύχτα. Ξυπόλυτη,

παίζω ταμπούρλο πάνω-κάτω στην πλάτη σου.

Το πρωί τρέχω από πόρτα σε πόρτα

στην καμπίνα παίζοντας κυνήγησέ με.

Τώρα μ’ αρπάζεις απ’ τους αστράγαλους.

Τώρα κατεργάζεσαι το δρόμο σου προς τις γάμπες μου

κι έρχεσαι να με τρυπήσεις στο σημείο όπου πεινώ.

*Μετάφραση Ευτυχία Παναγιώτου
Το Κόσκινο

Υπενθύμιση για τους ενδιαφερόμενους

Το ''Ποίηση και Λογοτεχνία'' αφού άλλαξε περιβάλλον και εμφάνιση σε ένα πιο μόνιμο και ζεστό μοτίβο, ενημερώνει τους ενδιαφερόμενους ότι είμαστε στη διάθεση όποιου επιθυμεί να διαφημιστεί μέσω του μπλογκ μας.

Με αυτό τον τρόπο ενισχύεται η προσπάθεια μας για συνεχή ανανέωση του ιστολογίου μας ενώ ταυτόχρονα προωθείται και αυτό που θέλετε να διαφημίσετε σε ένα ιδιαιτέρως μεγάλο και ποιοτικό κοινό.
Απλά επικοινωνήστε μαζί μας για να συζητήσουμε ό,τι θέλετε και να ακούσουμε τις ιδέες σας. (Σε σύντομο χρονικό διάστημα θα τοποθετηθούν οι πρώτες διαφημίσεις.)

Οι διαφημίσεις όπως προείπαμε βοηθάνε κι εμάς τους διαχειριστές να είμαστε πιο ανεξάρτητοι και να ασχολούμαστε αποκλειστικά με το ιστολόγιο πράγμα που φυσικά θα επιφέρει καλύτερα αποτελέσματα στη λειτουργία της σελίδας μας αλλά και θα βοηθήσει να προωθηθεί αυτό που θέλετε να προωθήσετε.

Στείλτε μας mail στο
poihshkailogotexnia@yahoo.gr
με θέμα '' διαφήμιση'' και αμέσως θα ξεκινήσει ένας φιλικός διάλογος.

Σας ευχαριστούμε πολύ. 

Ὁ μουσικὸς- Τάσος Λειβαδίτης

Ὁ μουσικὸς

……Συχνὰ τὴ νύχτα, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, ἔφτανα σὲ μιὰ ἄλλη πόλη, δὲν ὑπῆρχε παρὰ μόνο ἕνας γέρος, ποὺ ὀνειρευόταν κάποτε νὰ γίνει μουσικός, καὶ τώρα καθόταν μισόγυμνος μὲς στὴ βροχὴ – μὲ τὸ σακάκι τοῦ εἶχε σκεπάσει πάνω στὰ γόνατα τοῦ ἕνα παλιό, φανταστικὸ βιολί, «τὸ ἀκοῦς;» μοῦ λέει, «ναί, τοῦ λέω, πάντα τὸ ἄκουγα»,
……ἐνῷ στὸ βάθος τοῦ δρόμου τὸ ἄγαλμα διηγόταν στὰ πουλιὰ τὸ ἀληθινὸ ταξίδι.

Τάσος Λειβαδίτης, Ὁ μουσικός, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης (1972), ἑνότητα, Διασπορά, Τόμος 2 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Κέδρου, σελίδα 40

Πηγή

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ- ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΑΠΛΟ

ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΑΠΛΟ

Σούρουπο μπήκε και πάλι στο σταθμό,
σκυφτός απ' των αποσκευών το βάρος.
Έβγαλε εισιτήριο απλό
κι αγκομαχώντας ήλθε στην πλατφόρμα.
΄Οσα μαζί του κουβαλά - κι είναι πολλά -
κανένας δε θα 'ρθει να τα ελέγξει.
Μαζί του θα περάσουνε κι αυτά,
θα τον ακολουθήσουν και σε τούτο το ταξίδι,
χωρίς να χρειαστούν φορτωτική.
Ετούτοι 'δω οι ελεγκτές, έτσι κι αλλιώς
μετρούν κεφάλια κι εισιτήρια
κι αυτός το εισιτήριό του το 'χει βγάλει.

Σατιρικά Νικόλαου Γιαννακόπουλου (3 όμορφα ποιήματα)

Τα Φάσκελα

Ζω σε κράτος αναπήρων, παραπληγικών και άλλων,
οδηγών ταξί τυφλών και χιλιάδων κωφαλάλων
που επίδομα λαμβάνουν και γιατρού σφραγίδα έχουν,
που τους βλέπεις σε αγώνες Μαραθώνιου να τρέχουν.

Ζω σε κράτος πεθαμένων που εισπράττουν τις συντάξεις
που αν θες να τους μιλήσεις πρέπει και να τους ξεθάψεις,
ζω σε κράτος επιόρκων που δεν χάνουμε τις θέσεις
αλλά μόνο τιμωρούνται με ωραίες μεταθέσεις.

Ζω σε κράτος που'χει τώρα ένα αλαλουμ γκουβέρνο,
που με μέτρα μας τρελαίνει που'ναι όλο "σου τα παίρνω"
που μας λιώνει με μανία μέσα εις τις συμπληγάδες
και αφήνει ελευθέρους όλους τους φοροφυγάδες.

Ζω λοιπόν σε ένα κράτος που'ναι ξέφραγο αμπέλι,
σ'ένα κράτος που κανένας να πληρώσει πια δεν θέλει
κι'έτσι θα αποφασίσω, φόρους πια να μην πληρώσω
κι' υπερήφανα το κράτος και εγώ θα φασκελώσω.

===================================

Ξεκινώντας την μέρα με μια διαφορά μεταξύ γυναίκας- άνδρα.

''Οι άνδρες κυνηγούν. Οι γυναίκες ψαρεύουν.''

Βίκτωρ Ουγκώ

Καλημέρα. Ευχόμαστε σε όλους μια όμορφη Κυριακή.

Παραμυθένιο βρετανικό τεϊοποτείο 632 ετών!

Το διάσημο βρετανικό τεϊοποτείο Tu Hwnt I’r Bont, στη βόρεια Ουαλλία, ένα από τα περισσότερο βραβευμένα καταστήματα του είδους ανά τον κόσμο, μετρά 632 χρόνια ζωής. Σερβίρει αδιάλειπτα σπάνια είδη τσαγιού σε ένα εκπληκτικό αναπαλαιωμένο κτίριο της βρετανικής επαρχίας, γνωστό για τους φυσικούς «κάθετους» κήπους που καλύπτουν την πρόσοψή του.

Το «Tu Hwnt I’r Bont» (σ.σ. «Πέρα από τη Γέφυρα») βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Conwy, δίπλα στη διάσημη γέφυρα Inigo Jones, κοντά στην πόλη Llanrwst της βόρειας Ουαλλίας και χτίστηκε το 1480 με σκοπό να προσφέρει στους επισκέπτες του έναν ειδυλλιακό χώρο για να απολαμβάνουν το τσάι τους...