Δύο ποιήματα από τον Νίκο Λυγερό...

Το αθάνατο γένος

Το αθάνατο γένος
δεν είναι μια ουτοπία
αλλά το διαχρονικό στοιχείο
που μας χαρακτηρίζει
εδώ και αιώνες
όταν οι βάρβαροι προσπαθούν
να μας αφανίσουν
με τις γενοκτονίες τους
όμως εμείς δεν πεθάναμε
και παράγουμε έργο
για όλη την Ανθρωπότητα
δίχως εκδικήσεις
διότι αυτή είναι
η ανθρωπιά μας
αυτή που μας έμαθαν
οι πρόγονοί μας...

Ξαπλωμένοι στην αμμουδιά - Ντύλαν Τόμας

Ξαπλωμένοι στην αμμουδιά, ατενίζοντας το κίτρινο
και τη μουντή θάλασσα, περίγελως εμείς που χλευάζουμε
που ακολουθούμε τα κόκκινα ποτάμια, κούφια
εσοχή λέξεων πέρα από τον ίσκιο των τζιτζικιών,
διότι σε τούτο τον κίτρινο τάφο άμμου και θάλασσας
μια επίκληση για χρώμα καλεί με τον αγέρα
μουντή και ζωηρή όπως ο τάφος κι η θάλασσα
καθώς κοιμούνται ούτως ή άλλως.

Κόκκινος κόκκος η καρδιά... - Ανάγερτος

Πέρασες…

κι η σκόνη στέγνωσε

το γέλιο,

πότισε τα κύτταρα

Της ερημιάς και της ζωής

ανεμοπλάστης,

γράφεις συνθήματα

στους τοίχους της καρδιάς

Έλα - Εύη Γκάλαβου

Μέσα στο σπίτι συγγενείς και γνωστοί μαζεμένοι γύρω απ ένα κρύο σώμα. Τα μάτια τους δεν είχαν άλλα δάκρυα. Αυτός θυμωμένος με τα στεγνά τους μάτια σηκώθηκε, άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω στο μικρό μπαλκόνι, έβγαλε από την τσέπη του το πακέτο με τα τσιγάρα. Δεν ήθελε να καπνίσει αλλά του ήταν μια συνήθεια. Έψαξε για μια καθαρή ανάσα. Όταν την βρήκε έκλεισε τα μάτια, την ρούφηξε σαν να έπαιρνε αέρα για πρώτη φορά. Όπως την ημέρα που γεννήθηκε.

Έφερνε στη μνήμη όμορφες στιγμές και πάσχιζε να τις κλειδώσει μέσα στην καρδιά. Να μείνουν εκεί, ανέπαφες από τον άγριο χρόνο που πασχίζει να μας γιατρεύει απ' ο,τι πονάμε. Κι εάν εμείς θέλουμε να ζούμε έτσι; Κι εαν εμείς θέλουμε να θυμόμαστε; Κι εαν εμείς...

Ένα ποίημα που έγραψα για σένα...

Έχω ένα αηδόνι - Ναπολέων Λαπαθιώτης

Ἔχω ἕν᾿ ἀηδόνι στὸ κλουβὶ
κι ἀπ᾿ τὸ καημό του λιώνει.
Ἔχω ἕν᾿ ἀηδόνι στὸ κλουβὶ
καὶ μοίρεται, τ᾿ ἀηδόνι.

Μοῦ λέει γιὰ τὶς ἀμυγδαλιὲς
π᾿ ἀνθίζουν ἄσπρο χιόνι,
μοῦ λέει γιὰ τριανταφυλλιὲς
καὶ μοίρεται, τ᾿ ἀηδόνι...

Καὶ παραδέρνει ἀνώφελα
καὶ τὰ φτερά τ᾿ ἁπλώνει,
κάθε ποὺ φεύγουν τὰ πουλιὰ
κι ἀναρριγοῦν οἱ κλῶνοι...



Πηγή

Εκείνη - Αλέξης Αντωνόπουλος

Το κέντρο της Aθήνας αποκαλύπτει τα πιο εντυπωσιακά πρόσωπα

σαν βραδιάσει.

Όμορφα

ή όμορφα μέσα στην ασχήμια τους

κάθε πρόσωπο κουβαλάει έναν δικό του κόσμο

ένα δικό του βιβλίο,

ελάχιστα τα αντίγραφα εκεί έξω

σαν βραδιάσει.

Μα εκείνη η κοπέλα

άξιζε ένα νέο είδος Τέχνης,

άγνωστο ακόμα σε εμάς,

χτισμένο μόνο για εκείνη.

Τα βιβλία δεν μπορούν να την αγγίξουν.

Θυρεοειδής - Σωκράτους Δαιμόνιο

Φοβάσαι να εκφραστείς
γιατι πολλά έχεις να νοιώσεις
και να πεις...
και μέσα σου παλέυεις...
τον άλλο μην ενοχλήσεις
μήπως δε καταλάβει
αυτά που έχεις να του θυμήσεις...

Έτσι τον θυρεοειδή σου
βαραίνεις,
καταπιέζεις τον Λόγο...
Ύστερα θυμώνεις Ψυχή
και θλίψη μαζί
κ'ολα αυτά για έναν τζόγο...

Αυτόν της Ζωής...

Υ.Γ:Δεν θα με χαλάσει ο θυμός...
Αγάπη θα του προσφέρω...

Ξεκινώντας τη μέρα με ένα αρχαιοελληνικό ρητό...

"Δύο ὦτα ἔχομεν, στόμα δὲ ἕν, ἵνα πλείονα μὲν ἀκούωμεν, ἥττονα δὲ λέγωμεν" (Έχουμε δυο αυτιά και ένα στόμα, για να ακούμε περισσότερα απ' όσα λέμε).

-Ζήνων ο Κιτιεύς

Σας ευχόμαστε ένα χαρούμενο κυριακάτικο πρωινό!

Καληνύχτα με Moody Blues για απόψε...