Δευτέρα 9 Ιουλίου 2012
Κυριακή 8 Ιουλίου 2012
Γιάννης Σκαρίμπας, «Έτι δέομαι σου»
Κύριε, είμαι ένας άθεος! Και είμαι αδερφός
του χαρτοπαίχτη, του μπεκρή. Και σάρκα έχω και αίμα.
Κι όπως εχώρισες εσύ τα σκότη από το φως
έτσι χωρίζω κι αγαπώ-απ΄ το σωστό-το ψέμα.
Το κρίμα θέλω! Είν’ όμορφη η αμαρτία. Πολύ
εσύ με θέλησες αγνόν-δεν είμαι, οι άλλοι, οι άλλοι,
οι εκπεσμένοι, οι αμαρτωλοί. Οι μούργοι-κι είν’ πολλοί-
τι τάχα λεν; κι είναι αδερφοί. Τι ξέρουν; Κι είν ‘μεγάλοι.
Και είμαι, Κύριε, άθεος. Και το κακό αγαπώ.
Κι εμέ μ’ αρέσει η ζαβολιά, η γυναίκα του κοντά μου,
τόσο, που ακόμα το φονιά-ανάγκη να το πω;-
τον έχεις κάμει όμοιον μου κι οστό απ’ τα οστά μου.
Κι είμ’ άθεος! Καρδίας συ που ετάζεις και νεφρούς,
πρόσεχε: αγαπώ πολύ τα «πλήθη αμαρτιών μου».
Συ που νεφέλας ανιστάς και ξαναζείς νεκρούς,
-στ’ άνθισμα
Ποιείν
Parisina (Lord George Gordon Byron VI , Λόρδος Βύρων)
Ἡ ὧρα εἶν’ αὐτὴ ποῦ ἀπὸ τοὺς κλώνους βγαίνει
ὁ ψιλὸς τ’ ἀηδονιοῦ κελαϊδισμός,
ποῦ εἰς κάθε του μιλιὰ μουρμουρισμένη
φαίνεται ὁ πόθος τοῦ ἐραστῆ γλυκός.
Καὶ τ’ ἀεράκι ποῦ τερπνὰ φυσάει
καὶ τὸ ρυάκι ποῦ σιμὰ κυλάει
μουσικὴ χύνουν σὰ φιλέρμ’ αὐτιά.
Εἶναι ψηλὰ τ’ ἀστέρι’ ἀνταμωμένα,
κάτου στὴν γῆν εἶν’ ἐλαφρὰ βρεμένα
ὅλα τὰ λουλουδάκια μὲ δροσιά.
Τὸ γαλάζιο τὸ κῦμα εἶναι βαθύτερο
κ’ ἕνα ξάστερο σκότος ‘ς τὸν αἰθέρα,
στὴ γλυκειά του μαυράδα καθαρό,
ὁπ’ ἔρχεται ὅταν βασιλεύσ’ ἡ μέρα
τὴν ὥρα ποῦ φεγγάρι λαμπηρὸ
τοῦ δειλινοῦ τὸ φῶς σκορπίζει πέρα.
Federico Garcia Lorca
Μοναξιά
(Στο Fray Luis de Leon)
Δύσκολη λεπτότητα: αποζητάει
ο κόσμος μια λευκή, ολοκληρω-
τική, αιώνια απουσία;
Jorge Guillen
Μοναξιά σκυμμένη σκεφτική
πάνω στο ρόδο και την πέτρα, αγρύπνια και θάνατε
όπου ελεύθερος και σκλάβος,
μαρμαρωμένος στο λευκό του πέταγμα
τραγουδάει τη μέρα πληγωμένη από τον πάγο του Βορρά.
Μοναξιά σε ρυθμό
σιωπής απέραντης κι αρχιτεκτονικής
όπου το δυνατό νύχι
του πουλιού από το φουντωμένο δάσος
δεν καταφέρνει να τρυπήσει τη σκοτεινή σου σάρκα.
Μέσα σ' εσέν' αφήνω ξεχασμένη
τη φρενιασμένη βροχή των φλεβών μου
και το χαλυβδωμένο κορμί μου
για να 'μαι, έξω από τις αλυσίδες μου,
ένα ρόδο αδύνατο στην ακροθαλασσιά.
Ρόδο γύμνιας
πάνω στ' ασβέστη και την κρυφή φλόγα,
όταν, σα θα σπάσ' η κλωστή,
φεγγαρόλουστος και με σβησμένα μάτια,
θα δρασκελίσω το γάργαρο νερό της γαλήνης σου.
Στην καμπύλη του ποταμού
ο διπλός κύκνος τη λεπτότητά του κελαδάει.
Η μαλακιά φωνή του δίχως ψυχρότητα
ξεχύνεται απ' το λαιμό του
και κυλάει κι ανεβαίνει ανάμεσα στις καλαμιές...
Ο Βοϊδάγγελος - Γιάννης Σκαρίμπας
Όσα αστεράκια έχ' ο ουρανός τόσες φορές την είχε φιλημένη· και μιά φορά την έκαμε δικιά του, καταδικιά του.
Έτσι 'να βράδυ την είχε πλανέψει –σχεδόν τη μάγεψε– και την έσυρε μαζί του ως τους ίσκιους, πούχε στο περιγιάλι το σούρουπο απλωμένους.
Αυτός που τον σιχαίνονταν ο κόσμος και κοίμιζαν οι μάνες τα παιδιά με τη φοβέρα του, αυτός ο ασκημάνθρωπος, πούχε σαν του βοδιού μιά φάτσα, αυτός ο στραβοκάνης, ο αλλοίθωρος, που όταν σε θώραε κοίταες πλάι σου να διείς ποιόνα κοιτάζει, αυτός που φαίνονταν πάντα σαν να γέλαε – κι ας έκλαιε μέσα του η ψυχή του– αυτός, ναι αυτός, την είχε σύρει ως τα βούρλα, και κει πλάι στο κύμα τήνα ξάπλωσε στα βότσαλα, στις αρμυρήθρες – πα στα φύκια...
Καθώς γιαλό γιαλό, αυτήνα γύριζε 'να βράδυ σπίτι της, την πέτυχε.
Στην άκρη του λάθους - Αναγνώστης Κωνσταντινίδης (έργα αναγνωστών)
Δαντελένιο ξημέρωμα σε απόκρυφα χρώματα
ξύπνησε πεταλούδα ονείρων
με χρώμα αγάπης σε αναθυμιάσεις αρωμάτων
... ίσκα μνήμης άφησε χαρταετό
μίτος χρόνου κρατούσε πολύχρωμες φτερούγες
τα μάτια κρατούσαν ιπτάμενες σκέψεις.
Ο θόρυβος έχει κλίση μοιραία στις ράγες φυγής
πόνος μεταφέρει εικόνες
βαμμένες σε γκρίζο οργής αμέθυστης αδυναμίας
ματώνουν τα μάτια της ψυχής στο τραγικό αντίο
φόβος φυγής φαρμακόστρωτος
φορτωμένος σε βαγόνια που τρέχουν.
Μεσόγειος - Εουτζένιο Μοντάλε
Σ’ αυτό μου το ρυθμό που αγκομαχά
Κάτι απ’ το παραμιλητό σου·
Να μου δινόταν να ταιριάσω
Στις δικές σου φωνές την τραυλή μιλιά μου,-
Εγώ που ονειρευόμουν να σου κλέψω
Τα λόγια τ’αρμυρά
Όπου φύση και τέχνη γίνονται ένα
Για να διαλαλήσω πιο καλά τη μελαγχολία μου
Γερασμένου παιδιού που δεν έπρεπε να συλλογάται.
Γεώργιος Βελλιανίτης- 3 όμορφα ποιήματα...
Μιά Χώρα ακόμα βρίσκεται
από πολλούς αιώνες
σε τούτο το στερέωμα
μ' ιστορικούς αγώνες.
Διατάζουν δόλιοι εχθροί,
ψεύτικοι φίλοι, μοχθηροί:
Τη Χώρα αυτή διαλύσατε.
Την ύπαρξή της σβήσατε.
"Τα παιδιά της αφανίστε.
΄Ο,τι έχουνε γκρεμίστε."
Πριν να μας πάρουν είδηση
σβήστε κάθε αντίρρηση.
Εφιάλτες, βρίσκουμ' αρκετούς.
Λιμοκοντόρους. Νηστικούς.
Χωρίς μυαλό. Λιγούρηδες.
Σημερινοί γκιαούρηδες !
Λόγος, Ψυχή καί Λεβεντιά,
υπάρχουν μόνο στα χαρτιά.
Τσακίστε τους το Ηθικό,
να μην τους σώζει γιατρικό.
Μπορεί να είναι γυφταριό,
μα κάπου υπάρχει ένα θεριό.
Είν' οι αγνοί, οι ηθικοί.
Οι τίμιοι, οι σκεφτικοί.
Μην αργείτε. Καιγόμαστε.
Τρέξτε γιατί χανόμαστε.
Βρείτε καί λιώστε το θεριό,
σε κάθε πόλη καί χωριό.
Δεν θέλουμε ιδανικά.
Σκλαβώνουμε με δανεικά.
Στόχο έχουμε την Ψυχή
από κάθε Χώρα φτωχή.
Θερίστε με τη διαφθορά.
Εξαθλιώστε με φθορά.
Δούρειο ΄Ιππο δώστε τους
καί ύστερα σκοτώστε τους !
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)