'ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ', Β.Α

Με του αετού τα μάτια

εκεί που η γη πλαγιές ξεχώριζε

με βαθυλάγκαδα χαρακωμένα

απ'του Νοέμβρη την ομιχλώδη την ψυχή

τράβαγε τη παιδεμένη από τα χρόνια ανηφοριά

το τελευταίο παιδί του ήλιου.

Κόσμου άλλου τόπος γίνονταν του όρθρου το βουνό

σαν παραμύθι

μες τη φαντασία τυλιγμένο

του σκοτεινού του λιμανιού καράβια γίνονταν

αχαμνοέλατα κεδρά και δέντρα

στη θάλασσα των άστρων αραγμένα

τ' άδέσποτα κλωνάρια

έπαιρναν σχήματα υπερκόσμια της σιωπής

ντυμένα όλα

το ακαθόριστο μυστήριο

στις νύχτας τις θροές

Σε μονοπάτια πολυπάτητα

μόνο αυτός περνούσε τώρα

είχαν τελειώσει οι καιροί τους κύκλους των γενεών

που άγνωστη Βουλή είχε ορίσει

γαλατοπότες τυροφάγοι τραγοψήστες

γαλαθηνών τα τρυφερά οι πρώτοι

γιοί της βροντής του κεραυνού

και μύστες των νεφέλιων θεών

κοντά στου αετού το σπίτι.

Μα πάνε αυτοί διαβήκαν

Μόνος αυτός περνούσε τώρα

τελευταίος

με τους παλιούς

που ηχούσαν μέσα του τους τρόπους

που ίσκιωναν κάθε σκέψη πρωινή

σαν διάβαινε απ'τις πέτρινες καλύβες

ερείπια πια

στου χρόνου

και του ανθρώπου το στητό

παντοτεινά χαμένο

το παιχνίδι

Και μια αλόχρονη αντάμωση στη φαντασία προσδοκούσε

με κείνη την παλιά του κόσμου ομορφιά του

στις τίμιες τις αληθινές

απ' το θεό για τους ανθρώπους κείνες μέρες

τέτοιες ήταν οι σκέψεις που κανε

μα προσπερνούσε

μ'ένα ανάθεμα κρυμμένο μέσα του

για όποιον αλαζόνα άπληστο άνθρωπο

τη γενεά του πρόδωσε και στις αβύσσους αποδήμησε

σαν ετερόμορφος Ιούδας

για λίγα αργύρια

που φωτισμένη μια σκλαβιά του τα προσφέρει

χωρίς ποτέ να καταλάβει

ότι την ευτυχία τη λεν απλότητα και φύση.

Κι ανέβαινε και προχωρούσε

μέσα στον ιδιόκρυπτο και φανερό ρυθμό του

κάθε κορμός μία γινόταν μεταμορφωμένη εικόνα

κάθε θαμνό μια οντολογία

απ' του παραμυθιού βγαλμένη την κασέλα

και κάθε θόρυβος του λόγγου κώδικας της νύχτας.

" Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Αφή στον ήλιο", Εκδόσεις Γαβριηλ "

 

"ποιητική παράσταση στο Ιδιόμελο "

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Άνθη των εξαισίων κήπων»

Ποιητική παράσταση για πέντε ηθοποιούς και πιάνο

Το Σάββατο 25 και την Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014 ο Χώρος Τέχνης «Ιδιόμελο» θα φιλοξενήσει ένα μουσικό και θεατρικό αφιέρωμα στην ποίηση του Κ. Π. Καβάφη, βασισμένο στα «Κρυμμένα Ποιήματα»: Τα «Άνθη των Εξαισίων Κήπων» ο τίτλο του.

Με καταλύτη τη μουσική, οι μορφές της ποίησης του Καβάφη θα αποκτήσουν για λίγο σκηνική υπόσταση, ανακτώντας το λόγο τους και μετά θα αποσυρθούν πάλι στο μισόφωτο, αφήνοντας ίχνη στη σκέψη και τα αισθήματα

Είσοδος: 10 ευρώ

Έναρξη: 21.00

«Ιδιόμελο», Χώρος Τέχνης, Ελευθερίου Βενιζέλου 17, Μαρούσι (πλησίον ΗΣΑΠ)

Κρατήσεις: 210 6817042

Πιάνο:

Θάνος Μαργέτης

Συμμετέχουν οι ηθοποιοί:

Νάντια Μεχάνη

Γιάννης Παπαθύμνιος

Εριφίλη Σαββίδη

Μαίρη Σταγάκη

Κωνσταντίνος Τσίλης

Σκηνοθετική επιμέλεια:

Μανώλης Γιούργος

Κοστούμια από το «Βεστιάριο»

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΡΕΝΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Ένα ποίημα από τη συλλογή "Μεταβάσεις" της Ρένας Τριανταφύλλου (Εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές, 2013). Ακολουθεί μία εφ' όλης της ύλης συνέντευξη της ιδίας στο ιστολόγιό μας για την πρώτη της ποιητική συλλογή, το "μαζί" και το "χώρια" και το(ν) κάθε "αναπόδραστο" απέναντι...


Όπερ σημαίνει



Ανάμεσα σε αποσιωπητικά

θα τοποθετήσω τις σχέσεις

και τις πράξεις μου,

να πάρουν από την ενέργεια της σιωπής

και να αποθορυβήσουν το μαζί

των χρόνων που μας κόστισα.





 ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ
http://poihsh-logotexnia.blogspot.gr/2013/12/blog-post_743.html 

"Λύση", Γρηγόριος Σακαλής

Φουρτουνιασμένη ψυχή

βιώνεις την πυρά

την κόλαση

όταν τα κίνητρά τους

είναι αμφίβολα

και όλα είναι πιθανά

όταν η μοναξιά σε πνίγει

νύχτα και μέρα

οι σκέψεις γίνονται φαντάσματα

παίρνεις τους δρόμους

τρομαγμένη

ξορκίζεις τους δαίμονές σου

που μοιάζουν άνθρωποι

κοιτάς πίσω σου το χθες

πληγές ένα σωρό

το σήμερα καραδοκεί

το μέλλον σου γυρνάει την πλάτη

επιστρέφεις σ’ ένα δωμάτιο

σ’ ένα κρεβάτι

κι έχεις μονάχα μια λύση

να βγάλεις το σπαθί

απ’ το θηκάρι.

Η εορτή του πατρός μου - Εμμανουήλ Ροΐδης

Την ερχομένην Πέμπτην είναι η εορτή του Aγ. Iωάννου και του πατρός μου. Δεν υπάρχει κίνδυνος να το λησμονήσω, αφού η μητέρα μου μού το ενθυμίζει δέκα φορές τουλάχιστον την ημέραν, με κάποιον μάλιστα θυμόν, ευρίσκουσα ότι δεν με συγκινεί όσον έπρεπε η αγγελία ότι ο πατήρ μου λέγεται Iωάννης.

H αλήθεια είναι ότι τον πατέρα μου τον σέβομαι και κάπως τον φοβούμαι, διότι είναι άνθρωπος σοβαρός, ολιγόλογος και δεν μου δίνει πολύ θάρρος, δύσκολον όμως μου είναι να θεωρήσω ως μέγα κατόρθωμά του και το ότι ονομάζεται Γιάννης.

Oκτώ ημέρες προ της εορτής, με είπεν η μητέρα μου ότι ήτο καιρός να ετοιμάσω την προσφώνησίν μου. H διαταγή αυτή ηύξησε την στενοχωρίαν μου. Eύρισκα ότι ήτο όλως περιττόν και κάπως άνοστον να προσφωνήσω τον πατέρα μου, ενώ δεν είχα τίποτε νεότερον να του είπω. Έπειτα δεν ήξευρα και καλά πώς φέρονται οι προσφωνούντες. Έπρεπεν άρα να σταθώ εις δύο βημάτων απόστασιν, να υποκλιθώ και έπειτα ν’ αρχίσω την ανάγνωσιν της προσφωνήσεως, ή πρώτα να χώσω την μύτη μου, καλοσφουγγισμένην, εις τα κόκκινα γένια του πατρός μου; Εφοβούμην μήπως φανώ γελοίος και ακόμη περισσότερον μήπως εννοήσει πόσον γελοίαν εύρισκα την τελετήν.

Διά να γίνουν τα πράγματα με τάξιν, ηθέλησεν η μητέρα μου να κάμομεν προγυμνάσεις και δοκιμάς, απαράλλακτα καθώς εις το θέατρον. Η απαγγελία μου δεν την ευχαρίστησε διόλου, διά τον λόγον ότι έλειπεν από αυτήν η απαιτουμένη δόσις συγκινήσεως. Απεφάσισε λοιπόν ότι καλύτερο θα ήτο να προσφέρω την προσφώνησίν μου έγγραφον και μαζί με αυτήν μίαν γάστραν ανθέων.

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ Β.Α

 

 

ΕΥΧΕΣ ΕΠΙ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ 1453

Της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας

οι ευχές

και των Γενουατών

εις νέον ενιαυτόν τα κατευόδια

ουδ' όλως άγγιξαν

των αρπάγων αδικίας τα ωτία.

Έτσι έχουνε τα πράγματα

όταν οι διάφοροι

και οι αδιάφοροι λαοί

διαφορετικό

Αη βασίλη περιμένουν.

Και στον καιρό μας

το προκείμενο της προφητείας λέει

<Οργή λαού οργή θεού>

Πρόσχωμεν

<Φωτιά και τσεκούρι>

Σοφία

 

ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΤΑ ΦΩΤΑ

Τώρα

που σβήσαν της γιορτής τα φώτα

και τα βαμμένα

τα χλωμά τα

πρόσωπά τους

θα ξεθωριάζουν

στου γραφείου την πόρτα

με αδιαμαρτύρητες σειρές σιμά τους

από ταλαίπωρους

φευγάτους

και αεριτζήδες

το δίκαιο που ψάχνουν στα υπόγεια

κομπάρσοι

στη ζωή που νταβατζήδες

στου πεζοδρόμιου τη βάλαν τα κατώγια.

Τώρα θα πεις !

Γιορτή που είσαι απάτη

ω!

Πόσα εγώ προσκύνησα σε σένα

όταν

η πλάνη προξενήτρα αγάπη

μ'έφερε να'ρθω εδώ απ' τα ξένα

και μόλις τη γιορτή πήγα ν'αρχίσω

ατιμασμένη των καιρών έγινα

δούλα

σαν το κεράκι λιώνω

και θα σβήσω

μα ήλιος θα γίνει της αγάπης μου η καρδούλα.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Σαν τη γιορτή που τέλειωσε η ζωή

και χάνεται στα ημίθαμπα στη νύχτα

τυλίγοντας μια διάτρητη ψυχή

σε μια θλιμένη τελευταία καληνύχτα

Μιλούσες για πράγματα - Γιώργος Σεφέρης

Μιλοῦσες γιὰ πράγματα ποὺ δὲν τἄ ῾βλεπαν κι αὐτοὶ γελοῦσαν

Ὅμως νὰ λάμνεις στὸ σκοτεινὸ ποταμὸ
Πάνω νερὰ
Νὰ πηγαίνεις στὸν ἀγνοημένο δρόμο
Στὰ τυφλά, πεισματάρης
Καὶ νὰ γυρεύεις λόγια ριζωμένα
Σὰν τὸ πολύροζο λιόδεντρο
Ἄφησε κι ἂς γελοῦν
Καὶ νὰ ποθεῖς νὰ κατοικήσει κι ὁ ἄλλος κόσμος
Στὴ σημερινὴ πνιγερὴ μοναξιὰ
Στ᾿ ὀρφανισμένο του ὁ πάρο
Ἄφησέ τους

Ὁ θαλασσινὸς ἄνεμος κι ἡ δροσιὰ τῆς αὐγῆς
Ὑπάρχουν χωρὶς νὰ τὸ ζητήσει κανένας.

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή

Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΜΙΛΑ ΣΤΟ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

 ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΠΟΥ ΔΕΚΤΗΚΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΣΤΟ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ" ΜΕΤΑΒΑΣΕΙΣ" ,ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΤΑΞΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ !!

ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ ,ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ,ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ  ΦΩΝΑΖΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗ -ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ !

ΡΕΝΑ ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ  ΟΛΟΨΥΧΑ  ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ  !






Η Ρένα Τριανταφύλλου ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως καθηγήτρια Αγγλικής.Άρθρα της έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στο διαδίκτυο και ποιήματά της καθώς και πεζά έχουν φιλοξενηθεί σε λογοτεχνικά και άλλα sites. Συμμετέχει με ποιήματά της και χαϊκού (scifaiku) στις πρώτες ανθολογίες ποίησης του Φανταστικού στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Διατηρεί τη ραδιοφωνική εκπομπή N.I.CE People στο Ράδιο Βακχικόν (radiovakxikon) του λογοτεχνικού site Vakxikon.gr. Οι "Μεταβάσεις" είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.




Π.Λ: Αγαπητή Ρένα, μιας και μου επιτρέπεις τον ενικό , πες μας αρχικά δυο λόγια για τη ζωή σου. Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την ποίηση  και τι είναι αυτό που σε εμπνέει ; 

Σας ευχαριστώ πολύ καταρχάς για τη φιλοξενία σας. Τιμή μου. Επέλεξα να ασχοληθώ με την ποίηση, γιατί μου δίνει τη δυνατότητα κάθε φορά να παίζω με τις λέξεις, να επινοώ διαλόγους και σχετισμούς, να επιμηκύνω μεγέθη και να συρρικνώνω νοήματα σε στίχο έχοντας ταυτόχρονα μεγάλη δυνατότητα χρήσης συμβολισμών, τους οποίους και αγαπάω. Για μένα το ποίημα είναι ανά ορισμένες περιπτώσεις μία ήρεμη (καθησυχαστική) δύναμη και ανά άλλες ένας δυνατός κρότος. Η ανάγκη μου για επικοινωνία με ώθησε στο να γράφω, και αφού αυτό απεδείχθη θεραπευτικό και όμορφο, απλά το συνέχισα. Εμπνέομαι από πολλά και λίγα…Πολλά, γιατί όλα εκεί έξω αποτελούν συνεχώς ένα νέο εν δυνάμει ερέθισμα του συγκινησιακού μου κομματιού και λίγα, γιατί στο τέλος αυτό που απομένει είναι το “απάνθισμα” όλων αυτών (ή απλούστατα δεν είναι τα πολλά που ψάχνω πάντα σε κάθε “αναζήτηση”, αλλά ο πυρήνας. Τα λίγα και ουσιαστικά). 

Π.Λ: Πρόσφατα κυκλοφόρησε η πρώτη σου ποιητική συλλογή με τίτλο "Μεταβάσεις" από  τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Τι σημαίνουν  άραγε για εσένα οι μεταβάσεις ;

  Κάθε μετάβαση για μένα έχει διττό νόημα και ακόμα περισσότερες ατομο-κεντρικές προεκτάσεις. Δεδομένης της ετυμολογικής της σημασίας, “μετάβαση” σημαίνει “πέρασμα”, “μεταμόρφωση”, “μεταστροφή”… Αυτά τα μετά είναι που κινητοποίησαν και εμένα. Η εν δυνάμει μετά–βάση, η εκ των υστέρων βάση δεδομένων. Ένα  νέο,αν θέλετε, προσωπικό stepping stone αγγλιστί. Κάθε μεταβατικό στάδιο από τη μία φαντάζει ενδεχομένως ως ένα άχαρο στάδιο επίπονων αλλαγών και μεταστροφών της τύχης, αλλά από την άλλη το στάδιο αυτό καθεαυτό μπορεί να βιώνεται ως μία ανατοποθέτηση, άρα και ανανεωτική διαδικασία. Τα πάντα είναι θέμα οπτικής. Ορισμένοι βιώνουν τις αλλαγές ομαλά, σιωπηλά και μοναχικά και άλλοι ως μία πολύκροτη υπόθεση, ό,τι και αν αυτό μπορεί να σημαίνει. Κατά την ταπεινή μου άποψη, κάθε μετά-βαση, είναι από μόνη της ένα στάδιο αλλά και ένας διδακτικός προορισμός. Ωστόσο, δεν της έχουμε αποδώσει τα κατάλληλα εύσημα, λόγω της διαδικασίας φόβου απώλειας του ελέγχου στην οποία μας υποβάλλει. Κάθε φορά που κάποιος μεταβαίνει, προοδεύει αφού δε λιμνάζει. Δε χάνει μόνο κεκτημένα, αλλά υποδέχεται νέα κατακτητέα. Κατά συνέπεια, διπλή η ώθηση για κινητικότητα και έντονη η ανάγκη να δοθεί μια άλλη προοπτική στην κάθε  “έξοδο”, άρα και μετάβαση. 

Π.Λ: Διαβάζοντας τα ποιήματα της συλλογής αισθάνθηκα πως αποπνέουν  ένα αίσθημα ελευθερίας, ανεξαρτησίας, μαχόμενης ζωής, αλλά δεν παύουν  να εκφράζουν και πολλές καθολικές  αγωνίες, όπως η μοναξιά, ο φόβος για το μέλλον, το πώς θα γίνουμε ελεύθεροι χωρίς να είμαστε αντικείμενα και να μας υποσκελίζουν, να γίνουμε άτομα αυτόβουλα μακριά από "παυσίπονα", όπως αναφέρεις και στο ποίημα "Αγορές". Νομίζεις πως η ποίηση μπορεί να αποτελέσει “παυσίπονο” για τη ζωή του ανθρώπου και ένα μέσο απελευθέρωσης από τους φόβους που του επιβάλλονται; 
 

Όντως, μέσα στη συλλογή πραγματεύομαι όλα όσα αναφέρατε και πολλά άλλα, που τίθενται στη διάθεση του αναγνώστη προς τυχόν διαδικασίες αυστηρά ατομικού (από)συμβολισμού αλλά και προς προσωπική ψυχική/νοητική αναπαραγωγή. Θεωρώ ότι οτιδήποτε επικοινωνεί και επικοινωνείται, είτε πρόκειται για γραπτό, προφορικό  ή οπτικό ερέθισμα, έχει ακριβώς αυτή τη χρησιμότητα. Να γίνεται “παυσίπονο” ύστερα από μία διαδικασία ταυτοποίησης ιδεών και  συναισθημάτων του καθενός με τα αντίστοιχα του απέναντι. Με άλλα λόγια κάθε συναισθηματική και νοητική μας ταύτιση δρα ως παυσίπονο. “Μαλακώνει” ή σταματά τον πόνο και το φόβο του «είμαι μόνος». Είναι ακριβώς αυτή η μοναξιά αλλά  και η υποσυνείδητα γνωστή αίσθηση της εγγενούς αλληλοσυμπληρωματικότητάς μας  που μας κάνει να στρεφόμαστε ο ένας στον άλλο για παρηγοριά και όλοι μαζί στην ποίηση αλλά και στην Τέχνη γενικότερα. Τόσο ο  φόβος της ανυπαρξίας όσο και της ύπαρξης. Το μαζί και η μονάδα σε αέναες πάλες επιβίωσης αλλά και ισορροπίας. Το πώς μέσα από τις (ψυχ)αναγκαστικές διασπάσεις του “είμαι” προκύπτει το “εμείς” και αντίστροφα. Πιστεύω στην περίφημη διδακτική-παυσίπονη δύναμη της αυτοεξάρτησης, που χαρίζει ελευθερία και υπόσχεται λαμπρό σχεσιακό μέλλον κάθε  τύπου. Κάθε “παυσίπονο” αντιμετωπίζει το σύμπτωμα, όχι την αιτία. Την αιτία κάθε προσωπικής δυστοκίας είναι δουλειά μας  να την εντοπίσουμε, όχι να τη “μουδιάζουμε” με  συναισθηματικά βολέματα, γιατί πάντα επανέρχεται δριμύτερη και λαμπερή νικήτρια(δυστυχώς ή ευτυχώς…)! 

Π.Λ: Στη συλλογή “Mεταβάσεις”, ξεχώρισα το ποίημα με τίτλο “Μοναξιά”. Τι σημαίνει για σένα “μοναξιά” και πώς την αποτυπώνεις στο ομώνυμο ποίημα της συλλογής σου; 

Όπως ανάφερα στην προηγούμενη απάντηση, θεωρώ ότι το βίωμα της μοναξιάς -ή ο φόβος αυτής- βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα δυσθεώρητα όρια της ύπαρξης και της συν-ύπαρξης με τους σημαντικούς άλλους. Εδώ συναντάται, κατά τη γνώμη μου, η  ασημαντότητα της ύπαρξης ως δήθεν μονόχνωτης κουκίδας στο Σύμπαν. Η μοναξιά είναι εγγενής φόβος από μόνη της. Φοβάμαι τον εαυτό μου. Φοβάμαι τον “απέναντι”. Παλεύω να κρατηθώ κοντά και μακριά του, τρέμοντας την εγκατάλειψη αλλά και το “μαζί”. Ωστόσο, « ο απέναντι είναι αναπόδραστος», είτε γιατί είμαστε φτιαγμένοι να ζούμε σε κοινωνίες, είτε γιατί και όντες “μόνοι” από επιλογή και άποψη, ποτέ δεν κατορθώνουμε να δραπετεύουμε από τις προβολές του εαυτού μας στους άλλους, όσα τείχη και αν υψώνουμε. Σαφώς και διαχωρίζω εδώ τη μοναξιά από τη μοναχικότητα. Η πρώτη υφίσταται ως φύσει ανθρώπινο χαρακτηριστικό per se και η δεύτερη ως ώριμη επιλογή αναζήτησης του εαυτού στον κόσμο. Eξ’ ου και οι στίχοι του εν λόγω ποιήματος:  

Η μοναξιά δεν είναι τόσο μόνη τελικά. 

 Όσοι το πίστεψαν , στάθηκαν μόνο στο όνομά της. 

Εσύ και αυτοί, πολλαπλασιασμένοι. 

[…] 

Την αντιμάχεσαι παράλογα. 

Στην ανεπαίσθητή σου αφάνεια. 

[…] 

Σου υπόσχεται και μέλλον! 

Τυχερέ! 

Μοναξιά και ύπαρξη ενυπάρχουν μέχρι να αντιληφθεί κανείς την ολότητα που διέπει τον κόσμο. Θα μπορούσα ίσως να σας παραπέμψω στο link
http://kissmygrass.gr/7239/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-mix-n-match-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CF%80%CF%8E%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B8%CE%AD%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%81%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B9/ 

 ενός πρόσφατου άρθρου μου,  όπου πραγματεύομαι και αναμοχλεύω τις παραπάνω έννοιες και σκέψεις.