Φερντάντο Πεσσόα - Αποσπάσματα

Πως να ξερω ποιος θα γινω,εγω που δεν γνωριζω ποιος ειμαι; Να γινω αυτος που πιστευω πως ειμαι; Αλλα πιστευω τοσα πραγματα! Κι υπαρχουν τοσοι που νομιζουν πως ειναι το ιδιο ακριβως πραγμα-δε γινεται!Ιδιοφυης; Αυτη τη στιγμη εκατο χιλιαδες εγκεφαλοι ονειρευονται πως ειναι ιδιοφυης οπως κι εγω....Σε ποσες σοφιτες και μη σοφιτες στον κοσμο δεν υπαρχουν αιθεροβαμονες της ευφυιας; Ο κοσμος ειναι γι'αυτους που γεννηθηκαν να τον κατακτησουν κι οχι γι'αυτους που ονειρευονται πως το μπορουν...Αλλα ειμαι,κι ισως να ειμαι και για παντα,αυτος που βρισκεται στη σοφιτα,ακομη κι αν δε ζω σε μια θα μαι παντα εκεινος που δε γεννηθηκε γι'αυτο.Κατακτουμε τον κοσμο πριν ακομα σηκωθουμε απ'το κρεββατι,αλλα ξυπναμε και ειναι αδιαφανης.Και τι δε θα δινα για να ναι η ανοιξη ανθρωπος και να μπορω να σκεφτομαι πως θα κλαιγε γιατι εχασε το μοναδικο της φιλο. Αλλα η ανοιξη δεν ειναι καποιο πραγμα,ειναι ενας τροπος του λεγειν...Τιποτα δεν επιστρεφει,τιποτα δεν επαναλαμβανεται, γιατι ολα ειναι πραγματικα...

Ο ΓΕΡΟ-ΛΑΔΑΣ... - ΑΓΑΘΗ ΑΓΓΕΛΑΚΗ

Οι πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες του χθες,άλματα κάνουν μέσα από τις ασπρόμαυρες οθόνες, στο σήμερα για να ΄ρθουν...

Ο ''Αντωνάκης'' που πάντα έπαιρνε το καπελάκι του για να φύγει, μοιάζει με τον πιο αδύναμο κρίκο.Κλειστές όλες οι πόρτες γι΄ αυτόν,ζωγραφισμένες με εικόνες γυναικών που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, ζωγραφισμένες με εικόνες ανδρών φοβισμένων,μεταλλαγμένων,με λάβαρο το ξυραφάκι που έκλεψαν από το ασθενές φύλλο...

Ο "βρέχει φωτιά στη στράτα μου" ,κοινώς Κούρκουλος,ως πρότυπο ακεραιότητας και δικαιοσύνης,δυσκολεύεται επίσης να πρωταγωνιστήσει ως ιδέα...
Αποτυχημένα τα άλματά του,αφού κάθε φορά πέφτει πάνω σε κουστουμαρισμένους τύπους,με δερμάτινους χαρτοφύλακες και γυάλινα βλέμματα...Τύπους που τον κοιτάζουν απαξιωτικά,ενώ την επόμενη απάτη τους διαπραγματεύονται από το κινητό τους...

Ο "μπαρμπα-Γιώργος" ,με τα δακρυσμένα μάτια ,την ευαίσθητη ψυχούλα και την αστείρευτη καλοσύνη του,δυσκολεύεται επίσης να βρει μια θέση σ΄αυτόν τον κόσμο...Μα όταν τα καταφέρνει ,είτε με μουστάκια,είτε χωρίς, λάμπει ολόκληρος...

Ενώ ο "γέρο -λαδάς"...
Έχει κατακτήσει το σήμερα χωρίς καμιά προσπάθεια...
Το βλέμμα του ,πιο κυνικό και φιλάργυρο από ποτέ,σε χιλιάδες μάτια έχει κατοικήσει.Μάτια φιδίσια ,παγωμένα,που ψάχνουν νυχθημερόν τα θύματά τους,τους οικονομικά αδύνατους,για να τους εξαθλιώσουν...
Ο "γέρο - λαδάς" ,είτε με το πρόσωπο μιας κυβέρνησης,μιας τράπεζας,ενός τοκογλύφου,ενός άσπλαχνου επιχειρηματία,ιδιοκτήτη ή ανθρώπου πρωταγωνιστεί όσο ποτέ.
Απολαμβάνει την εξουσία του,τρίβοντας τα χέρια του από χαρά, βλέποντας τις καταθέσεις του και τους τίτλους ιδιοκτησίας του να αυξάνονται...
Ονειρεύεται - αφήνοντας το σατανικό χαμόγελό του να ξαπλώσει στο πρόσωπό του- το 2050 που θα απεικονίζει την Ελληνική πραγματικότητα του σήμερα, με τον ίδιο να πρωταγωνιστεί και να κλέβει την παράσταση...

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ- Ὁ τραγουδιστής

Ὁ τραγουδιστής

Ἡ πόλις εἶνε λευκή. Ἡ πόλις εἶνε ὡραία. Ἡ πόλις εἶνε γεμάτη παλάτια. Παραδίσεια στολισμένα κάθονται γύρω της ὅλα τὰ βουνά, νυμφικὰ λάμπουν τὰ μαρμαρένια της παλάτια. Καὶ ὁ Ἥλιος κατάχρυσος περιπατεῖ μόνος εἰς τοὺς ἐρήμους της δρόμους καὶ κλαίει. Κατάκλεισται εἶνε ὅλαι αἱ θύραι, κατάκλειστα εἶνε ὅλα τὰ παράθυρα, ἡ πόλις εἶνε νεκρά. Ἡ πόλις ἄλλοτε ἦτο ὅλο ζωὴ καὶ ἑώρταζε λαμπρὰς ἑορτὰς καὶ ἕνα Κακὸν Πνεῦμα ἐπέρασε καὶ ἐμαρμάρωσε τὴν χαράν. Οἱ ἄνθρωποι εἶνε κλεισμένοι εἰς τὸ σκότος, αἱ ψυχαὶ δεμέναι εἰς σώματα νεκρά.

Ἀλλὰ τώρα τὴν πάμφωτον ἐρημίαν ἕνα ἆσμα ταράζει. Εἶνε ἕνας τραγουδιστής, ἕνας τραγουσιστὴς ποὺ περνᾶ. Ὁ Ἔρως τοῦ ἔδωκε τὴν δύναμιν, ποὺ τίποτε δὲν τὴν νικᾶ, ὁ Ἔρως τοῦ ἔδωκεν ἕνα θαυμάσιον σπαθὶ ποὺ κόβει ὅλα τὰ δεσμά. Ὁ Ἔρως ποὺ ἐρωτεύθη τὴν ὡραίαν πόλιν, ὁ Ἔρως ποὺ ἐρωτεύεται ὅλας τὰς ψυχάς, τὸν ἔστειλλε νὰ ἐξυπνήσῃ τὴν πόλιν, νὰ ἐξυπνήσῃ ὅλας τὰ ψυχάς. Ὁ Τραγουδιστὴς περνᾶ καὶ τραγουδεῖ «ὦ λιγερὸν καὶ κοπτερὸν σπαθί μου», διαμαντένιο σπαθὶ τῆς Εὐμορφιᾶς. Καὶ γελᾷ καὶ περνᾷ τραγουδῶν ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐρήμους δρόμους μαζὶ μὲ τὸν Ἥλιον ποὺ κλαίει.

Τραγουδεῖ, τραγουδεῖ καὶ ὅλαι αἱ κλεισμέναι ψυχαὶ εἰς τὰ νεκρὰ σώματα, αἰσθάνονται εἰς τὰ σπλάγχνα των τὰ ἡδονικὰ ἀναταράγματα τῆς ὡραίας Σουλαμίτιδος. Καὶ ὁ Τραγουδιστὴς θὰ τραγουδῇ, θὰ τραγουδῇ, μὲ τὴν ὑψηλοτέραν καὶ γλυκυτέραν του φωνήν, θὰ τραγουδῇ ἕως ὅτου αἱ ψυχαὶ πεταχθοῦν καὶ ἀνοίξουν ὅλας τὰς θύρας, ὅλα τὰ παράθυρα, ἕως ὅτου προβάλλουν ὅλαι ἐρωτευμέναι εἰς τὸ φῶς, διὰ νὰ ἰδοῦν τὸν τραγουδιστήν, ἀλλ᾿ ὁ τραγουδιστὴς δὲν θὰ εἶνε πλέον. Δὲν θὰ εἶνε ὁ τραγουδιστής, ἀλλὰ θὰ εἶνε ὅλαι αἱ ψυχαὶ ξυπνημέναι, ὅλαι αἱ θύραι καὶ τὰ παράθυρα ἀνοικτά, ἀλλὰ θὰ εἶνε ὅλαι αἱ ψυχαὶ ἐλευθερωμέναι, θὰ εἶνε ὅλαι αἱ ψυχαὶ ἐρωτευμέναι, ἐρωτευμέναι εἰς τὸ Φῶς. 

Ι. ΑΝΕΜΟΣ

(Ι. Ἄνεμος, «Ὁ τραγουδιστής», «Ὁ Νουμᾶς», ἀρ. 34, 1-5-1903) 

Πηγή

Ο κατά Σωκράτη ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου

Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου,
Δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. «Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς...
Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

1. Πρώτα απ'όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις , αντί να ελέγχονται από αυτές...
2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική..
3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..
4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα..
5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..
6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..
7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους...»   

Πηγή

Πηγή 2

H ανία είναι η συναίσθηση της επανάληψης- Σωκράτους Δαιμόνιο

H ανία είναι η συναίσθηση της επανάληψης

 

Οι άνθρωποι επαναλαμβάνονται συνεχώς.Θα σου έχει τύχει πολλές φορές να βρίσκεσαι με κάποιον αλλά αυτά που σου λέει να σου είναι αδιάφορα και να βαριέσαι γιατι τα έχεις ξανακούσει...Τότε το σώμα αρχίζει και είναι ανύσηχο...Εσύ όμως το καταπνίγεις και προσποιείσαι ότι σε ενδιαφέρουν αυτά που λέει απο ευγένεια...Είναι λογικό να νιώθεις ανησυχία γιατι αντιλαμβάνεσαι την επαναληπτικότητα του όλου θέματος...Αυτό είναι ''προνόμιο'' του ανθρώπου όμως λόγω της ενσυναίσθησης...κανένα ζώο δεν δεις ποτέ να βαριέται...Και όσο πιο ευαίσθητος είσαι,όσο περσσότερη εγρήγορση έχεις...τόσο περισσότερη ανία θα νιώθεις.Ένας μέτριος νους,ένας ασυνείδητος άνθρωπος...δεν θα αντιλαμβάνεται τόσο πολύ την επαναληπτικότητα...δεν θα τον πειράζει και τόσο,γιατι έχει συνηθήσει αυτές τις καταστάσεις...έχει πάθει ένα είδος ''ανοσίας'...Όπως και σε όλα τα θέματα...

Nηρηίς- "Τόση ομορφιά,Θεέ μου..."

"Τόση ομορφιά,Θεέ μου..."

Τόσο φως έχει αυτή η μέρα...φως διαπεραστικό,τρυπώνει απο την κουρτίνα μου,δίνει χρώμα στο δωμάτιο,αλλά και στη ζωή μου;Ο ήλιος ταξιδεύει από τόσο μακριά,πάνω από θάλασσες,νερά που λαμπυρίζουν,πάνω απο χωριά,δέντρα και σπίτια με υγρό ακόμα το χώμα,βρεγμένες τις σκεπές απο την πρόσφατη βροχή.
Οι ήχοι του πρωινού που πάντα λάτρευα...ένα βέλασμα απο μακριά, το λάλημα του πετεινού,οι άνθρωποι που κάνουν τις δουλειές τους...και όλα αυτά κάτω απο το κόκκινο του ανατέλοντος ηλίου.
Κάποτε,όταν ο ήλιος χρωμάτιζε το χειμώνα, λάτρευα να πηγαίνω πιο πέρα, να ταξιδεύω μαζί με το φως...Η ομορφιά λένε είναι παντού,ακόμα και όταν η ζωή δε σου δίνει χρόνο να τη θαυμάσεις θωρώντας τη...θα τη γευτώ απο δω,πίσω απο τον τοίχο του μπαλκονιού μου και θα κάνω σχέδια για τη μέρα που χωρίς τύψεις θα μπορώ να κάνω αυτό που μου δίνει ζωή: να ταξιδεύω μαζί με το φως!

Κοιτώντας... - Νικόλαος Συρράκος

Κοιτάς έξω και βλέπεις τον κόσμο. Και μέσα σε αυτόν αναγνωρίζεις πράγματα και ανθρώπους που αγαπάς, μορφές που εκτιμάς, φίλους που έχασες, έρωτες που δεν έζησες, στιγμές που πέρασαν όμορφα και άλλες που δεν ήρθαν ποτέ. Κοιτάς και βλέπεις αυτά που έχεις, αυτά που έχασες κι εκείνα που θα ήθελες να έχεις. Κοιτάς και αναγνωρίζεις αυτό που έχεις ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Αυτό, η έλλειψη του οποίου οδηγεί το μυαλό σου. Κοιτάς και βλέπεις ομορφιά. Και τότε είναι που λες μέσα σου πως δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχει και η δική σου. Κάπου μέσα σε όλη αυτή την πληθώρα της τελειότητας, κάπου πρέπει να βρίσκεται και το δικό σου κομμάτι. Εκείνο που περιμένει να ενωθεί μαζί σου. Εκείνο που φτιάχτηκε για να ταιριάξει πλάι σου. Μπορεί να είναι παραπάνω από ένα. Μπορεί να το μοιράζεσαι με κάποιον άλλο. Ελπίζεις όμως πως υπάρχει. Ελπίζεις, γιατί δεν ξέρεις αν είναι εκεί. Μονάχα το ψάχνεις. Άλλοτε σωστά κι άλλοτε λάθος. Και είναι φορές που θα 'λεγες πως το βρήκες. Και ίσως να είναι έτσι. Ίσως και να το βρήκες. Είναι φορές όμως που βλέπεις ότι αυτό που στην αρχή ήταν λείο και ταιριαστό, με τον καιρό γίνεται τραχύ και σε εμποδίζει. Και είναι και άλλες φορές που απλά το ψάχνεις. Χωρίς ποτέ να το βρίσκεις. Χωρίς ποτέ να νιώθεις πλήρης. Και τότε αναρωτιέσαι. Αρχίζεις να ψάχνεις το γιατί και να αμφισβητείς. Κι αν είσαι τυχερός θα μάθεις το γιατί. Κι αν είσαι δυνατός θα το αλλάξεις. Κι αν είσαι ευλογημένος από εκείνο που κάποιοι λένε πως υπάρχει, θα βρεις το κομμάτι σου. Αλλιώς θα ψάχνεις. Μέχρι να στερέψει ο χρόνος σου. Μέχρι να στερέψει το είναι σου. Μέχρι η ομορφιά που έψαχνες να γίνει πια ασχήμια.

Νίκος Καρούζος - Αποφατική προσέγγιση και ποίηση

Η Ελληνική Γλώσσα και οι Περιπέτειες της

~ «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Νικηφόρος Βρεττάκος

~ «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα πού ήταν για μένα αρμονική αλλά ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα —μητέρα των εννοιών μας— μου απεκάλυπτε ένα αγνώριστο πρόγονο που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή από τους ήχους της.

Αισθάνθηκα να τα ‘χω χαμένα όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ,

ότι αληθινός μου πατέρας, αληθινή μάννα μου, δεν ήσαν αυτοί, που με είχαν αναστήσει».

~ «Η Ελληνική γλώσσα έχει το χαρακτηριστικό να προσφέρεται θαυμάσια για την έκφραση όλων των ιεραρχιών με μια απλή αλλαγή τού πρώτου συνθετικού.

Αρκεί κανείς να βάλει παν-πρώτο-υπέρ-αρχι- μπροστά σε ένα θέμα.

Αν συνδυάσει κανείς μεταξύ τους αυτά τα προθέματα, παίρνει μία ατελείωτη ποικιλία διαβαθμίσεων.

Τα προθέματα εγκλείονται τα μεν μέσα στα δε σαν μία σημασιολογική κλίμακα ορθωμένη

προς τον ουρανό των λέξεων».

~ «Ίλιγγος λέξεων, που μόνον τα Ελληνικά μπορούν να προσφέρουν,

γιατί μόνον αυτά εξερεύνησαν, κατέγραψαν, ανέλυσαν

τις ενδότατες διαδικασίες της ομιλίας και της γλώσσης όσο καμιά άλλη γλώσσα».

Jacques Lacarrière

Εγώ θέλω γαλήνη

- “Ποιος καλός άνεμος σε φέρνει εδώ;” 
ρώτησε ο σοφός δάσκαλος τον οδοιπόρο που ζητούσε απεγνωσμένα να τον συναντήσει.

- “Εγώ θέλω γαλήνη”
απάντησε μελαγχολικά εκείνος.


Ο δάσκαλος πήρε ένα ξύλο κι έγραψε στο χώμα :

...Εγώ θέλω γαλήνη...

“Κοίταξε τώρα πόσο απλό είναι” 
είπε στον οδοιπόρο.

Διέγραψε με μια κίνηση το «Εγώ»...

Η Άγνωστη Ψυχοθεραπευτική Τέχνη του Ηράκλειτου

Ο Νόμος της Εναντιοδρομίας, η Άγνωστη Ψυχοθεραπευτική Τέχνη του Ηράκλειτου που μπορεί να θεραπεύσει τη Δυσαρμονία που βασιλευει στον Ψυχικό μας Κόσμο αλλά και στην Κοινωνία.

«Τα σύνορα της ψυχής δε θα τα βρείς, όποιον δρόμο κι αν ακολουθήσεις, τόσο βάθος έχει η ουσία της.»
Ηράκλειτος , απόσπ. 45

Σε μια τόσο σύντομη φράση, όπως η παραπάνω, ο μεγάλος Εφέσιος φιλόσοφος Ηράκλειτος – ο αποκαλούμενος σκοτεινός φιλόσοφος του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος – μπόρεσε να συλλάβει την αλήθεια για την ανθρώπινη ψυχή, διατυπώνοντάς την με μια απέριττη αλλά και συγκλονιστική σαφήνεια...

''Ο Ιδανικός Τραγικός ήρωας'' της Γιάννας Στεργίου

Ο Ιδανικός Τραγικός ήρωας

Η Ποιητική του Αριστοτέλη είναι το πρώτο έργο που προσπαθεί να αναλύσει τα ποιητικά είδη, δίνοντας όλο σχεδόν το βάρος στην τραγωδία. Σε αυτό το μεγαλειώδες έργο ο φιλόσοφος προσπαθεί να ορίσει τον τραγικό ήρωα. Τίθεται όμως το ερώτημα, ο ιδανικός τραγικός ήρωας είναι κατασκεύασμα του Αριστοτέλη ή είναι απόρροια μελέτης των τραγωδιών;

Η επική ποίηση, η τραγωδία, η κωμωδία είναι για τον Αριστοτέλη στο σύνολό τους μιμήσεις (Ποιητ. 1447a6-9). Διαφέρουν όμως μεταξύ τους α) ως προς τα μέσα που χρησιμοποιούν για τη μίμηση β) από το αντικείμενο της μίμησης και γ) από τον τρόπο μίμησης και συγκρότησης του μύθου (Ποιητ. 1448b35-39).

Στην τραγωδία το αντικείμενο της ποίησης, όπως και στην περίπτωση των επικών ηρώων, είναι οι  σπουδαίοι. Σπουδαῖος στην τραγωδία είναι ο αρχαϊκός ἀγαθός, είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται ἐν μεγάλῃ δόξῃ […] καὶ εὐτυχίᾳ, οἷον Οἰδίπους καὶ Θυέστης καὶ οἱ ἐκ τῶν τοιούτων γενῶν ἐπιφανεῖς ἄνδρες. Είναι ο ήρωας που δεν μπορεί να κάνει κάτι αἰσχρόν αλλά που ανταποκρίνεται στο ἁρμόττον (Ποιητ. 1454a22-28) του ηρωικού χαρακτήρα του. Το ήθος του ήρωα πρέπει να βρίσκεται σε αρμονία με το γένος και την κοινωνική του θέση, αλλά και προς όσα απαιτεί η εξέλιξη του μύθου^[1]. 

Τίτος Πατρίκιος - Ποίηση και Κρίση

Η ενέργεια της πεταλούδας- Nίκος Λυγερός...

Η ενέργεια της πεταλούδας δεν γίνεται αντιληπτή παντού. Δεν είναι όπως το φαινόμενο. Κι αν υπάρχει ελκυστής είναι αόρατος γι’ αυτούς που δεν ξέρουν το πεδίο. Όταν όμως αγγίξεις κι εσύ το βουνό εκεί όπου τα καλντερίμια δημιουργούν τις διακλαδώσεις του χρόνου, μπορείς να δεις τους αόρατους κενταύρους να μεταμορφώνονται σε παράξενους ιππόκαμπους για να γίνουν τελικά οι πεταλούδες της ανοιχτής εκκλησίας που δεν έχει σκεπή για να βλέπει ο θεός τον αποκεφαλισμένο άγιο δίχως εμπόδια.

Συνθήματα στους τοίχους της Αθήνας

Ο Γιάννης Ρίτσος μιλάει για την σεμνοτυφία στην τέχνη

Κατερίνα Γώγου - Θα 'ρθεί Καιρός

Πατριδογνωσία-Γιώργος Βέλτσος

Βασανίζομαι με αυτό που δεν μπορώ να κάνω.Οσο και να το βασανίζω δεν καταφθάνει.Δεν μου φθάνει η ζωή.Καμία ζωή που φαντάζομαι δεν θα μου έφθανε.Δεν έρχεται προς εμένα ο ζωντανός,μόνο κάτι πεθαμένοι ποιητές.

Δεν τολμώ να σκεφτώ πως σ΄ αυτή την εγωιστική εγκαταβίωση το μόνο που ήθελα είναι να μη γερνώ.

Και- συμπερασμός- να μην πεθάνω.

Μάνος Χατζιδάκης- Το πρόσωπο του τέρατος

Ασκητική - Νίκος Καζαντζάκης