Λίγα δευτερόλεπτα είναι μόνο - Optimi Project

Καθημερινά παίρνουμε όλα όσα έχουμε και όσα βιώνουμε ως δεδομένα. Θεωρώντας ότι θα είναι εκεί για πάντα, είναι μόνιμα, δεν διαγράφονται, δεν χάνονται. Αγνοώντας τη ροή του χρόνου, αγνοώντας ότι κάθε δευτερόλεπτο που έχει περάσει, δεν μπορεί να το φέρουμε πίσω.  Και όμως δεν έρχεται πίσω, η ζωή δεν έχει κουμπί έτσι ώστε να κάνουμε “reverse”, όσο και αν θα το θέλαμε. Δεν μπορούμε να φέρουμε πίσω τις στιγμές που περάσαν, δεν μπορούμε να “παγώσουμε” το τώρα.

 ”Γιατί δεν είναι ποτέ αρκετές 24 ώρες? – Γιατί κάποιες άλλες φορές οι ίδιες ώρες είναι ατελείωτες”

Η μόνη λύση: να αξιοποιούμε τον χρόνο όσο καλύτερα γίνεται. Να μην τον σπαταλούμε σε αρνητικές εμπειρίες, σε άσχημες στιγμές.  Αντιθέτως πρέπει να μην αφήνουμε τα αρνητικά πράγματα στη ζωή μας να διαρκούν πολύ. Ο  χρόνος δεν μας κοστίζει τίποτα απολύτως αλλά μας είναι πολύτιμος.  Δεν χρειάζεται να τον σπαταλούμε λοιπόν κολλημένοι με τα αρνητικά της ζωής. Ας  αξιοποιούμε κάθε δευτερόλεπτο όσο το δυνατόν καλύτερα.! Διότι από την στιγμή που θα περάσει είναι αδύνατο να το φέρουμε πίσω  Χαμογελάτε και κοιτάξετε την όμορφη πλευρά των πραγμάτων γύρω σας."

 

 

 

Πηγή: http://optimiproject.com/

"Καθυστερημένη αντίδραση" - ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΣ ΚΑΡΑΝΤΖΟΥΛΗ

Η ΕΡΤ δεν ήταν ανάμεσα στις πρώτες μου επιλογές όταν αποφάσιζα να ανοίγω το μαύρο κουτί της τηλεόρασης, που μάλλον περισσότερο διακοσμητικό ρόλο παίζει πλέον στο σαλόνι μου. Ούτε από τα χείλη των δημοσιογράφων της κρεμόμουν. Μάλλον ήμουν- είμαι κι εγώ στον κύκλο των ανθρώπων που δεν πιστεύουν, δεν περιμένουν και είναι καχύποπτοι για τα πάντα. Να, όμως, που κάθισα μέχρι και στο τελευταίο λεπτό, ήθελα να το δω με τα μάτια μου. Ήθελα να δω την εικόνα να μαυρίζει και τον ήχο να κόβεται. Δεν ήθελα να μου το πουν, ήθελα να το 'χω δει. Και να που κι εγώ ανατρίχιασα στο σβήσιμο αυτό. Να που κι εγώ μαύρισα μαζί με την εικόνα.
Σκέφτομαι πολλές φορές τι είναι προτιμότερο. Οι άνθρωποι να αντιδρούν μόνο όταν οι ίδιοι επηρεάζονται από τις εκάστοτε αποφάσεις ή να παραμένουν πάντα σιωπηλοί. Εγωκεντρισμός ή αδιαφορία, δηλαδή; Θα ‘ρθει και η σειρά μας, ό,τι κι αν είμαστε, όπου κι αν είμαστε. Αφού το ξέρουμε, γιατί κάθε φορά τόσο πολύ μας εντυπωσιάζει. Ένιωσα σήμερα μια Ελλάδα να στέκεται απέναντι από μια απόφαση κατάπληκτη. Γιατί; Γιατί οι Έλληνες δεν το περίμεναν; Αυτή η ερώτηση τριγυρνάει όλη μέρα σήμερα στο μυαλό μου… Δεν είχαν δείγματα ή, μήπως, ένα μεγάλο μέρος δεν το επέλεξε… Αλλά ακόμα κι έτσι να είναι. Γιατί μια τέτοια απόφαση από τους συγκεκριμένους ανθρώπους μας κάνει τόση εντύπωση;
Ναι, η ΕΡΤ δεν ήταν ανάμεσα στις πρώτες μου επιλογές! Πίστευα ότι ήξερα τις τοποθετήσεις και τις απόψεις που θα ακούσω -προτού ακόμα ειπωθούν- και, στο μεγαλύτερο μέρος, διαφωνούσα. Υπάρχει όμως κάτι πολύ πιο ισχυρό, από τη διαφωνία μου αυτή, αυτό που εξέφρασε πολύ καλά ο Βολτέρος: «Μπορεί να διαφωνώ με την άποψή σου, αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τη λες». Η ΕΡΤ δεν πρέπει να εκπέμπει μόνο για την ενημέρωσή μας, όποια κι αν είναι αυτή, πρέπει πάνω από όλα να εκπέμπει γιατί έχει το δικαίωμα να το κάνει. Τι κι αν δεν πατήσω ποτέ το κουμπί που αντιστοιχεί στα κανάλια της; Θέλω να έχω την επιλογή να το κάνω. Όμως, πόσο περισσότερο να αναλωθεί κανείς στο να υποστηρίζει το αυτονόητο;
Οι άνθρωποι, τελικά, είναι καλύτερο να αντιδρούν έστω και καθυστερημένα, έστω και μόνο για τη θέση τη δικιά τους. Αρκεί όμως να το κάνουν. Καιρός και για τους δημοσιογράφους της ίδιας της ΕΡΤ να στοχαστούν πάνω στις επιλογές τους. Να γυρίσουν λίγο τον χρόνο πίσω και να ακούσουν τους εαυτούς τους να μιλούν. Και να θυμηθούν. Και να σκεφτούν. Και εμείς θα είμαστε εδώ για αυτούς, ακόμα κι αν εκείνοι δεν υπήρξαν εκεί για εμάς.
Έτσι θα γίνονται όλα από δω και πέρα. Σε μια μέρα. Αποφάσεις θα παίρνονται κι εμείς θα τις τηρούμε. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Ή, μήπως, γίνεται;


*Η Αιμιλία Καραντζούλη, 22 ετών, είναι τελειόφοιτη Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθηνών.







ΠΗΓΗhttp://www.protagon.gr/?i=protagon.el.anagnwstes&id=25200

"Η μελαγχολία του βουνού στον ποιητικό υπαρξισμό" Δεν καταλαβαίνω, παιδιά, αλήθεια. Ηλίας Θ. Παππάς

Πάντα μου κάνουν εντύπωση όσοι ανεβαίνουν σε ένα οποιοδήποτε βήμα και αρχίζουν να μιλάνε για το ένα και το άλλο της ποίησης. Θέματα "υψηλής φιλοσοφικής διανόησης", "έντεχνης μετρικής αποκρυπτογράφησης", "άλογης πνευματικής φαντασίας" και ένα σωρό άλλα και ωραία που, μάρτυς μου ο Θεός, ποτέ δεν κατάλαβα.

Και δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι τα καταλαβαίνω κιόλας.

Το πρόβλημα, βέβαια, μάλλον είναι δικό μου, γιατί με όση ευκολία οι εκάστοτε ομιλητές αναλύουν τι είναι η ποίηση ή πώς ενεργεί το "έλλογο στο ταυτόσημο του φαντασιακού" (what the fuck?), άλλο τόσο δύσκολο είναι για μένα να τελειώσω έναν και μόνο στίχο, να του δώσω τη θέση που του αξίζει δίχως να τον προσβάλλω ή να τον αξιώσω σε περισσότερα απ' όσα του πρέπουν.

Καταλαβαίνετε, τότε, το σοκ που μου προκαλείται όταν βλέπω την ευκολία με την οποία αναλύονται θέματα που με βασανίζουν (ή έστω παραπλήσιά τους), όπως η ανάγκη της εκ νέου εφεύρεσης του λόγου σε κάθε ποιητική συλλογή, η ταυτότητα του ποιητικής γραφής και η εξέλιξή της αλλά και ο μόχθος μιας συλλογικής έκφρασης των πιο σημαντικών προσωπικών δεινών του ποιητή, πράγματα, όπως φαίνεται, πολύ απλά για όλους τους άλλους εκτός από εμένα.

Για να μη μιλήσω για την ευκολία που γράφονται βιβλία επί βιβλίων και ποιήματα επί ποιημάτων.

Τρομακτικό. Αλήθεια.

Για να πω και του στραβού το δίκιο, όμως, κάθε φορά που διαβάζω ένα από αυτά τα δοκίμια/αναλύσεις/πνευματικές αποκαλύψεις δεν μου λέει κάτι το ενδιαφέρον, μα την αλήθεια, γιατί όλα σχεδόν είναι περιγραφικά!

Λατινικές φράσεις που χρησιμοποιούμε ακόμη!

Τα Λατινικά είναι για πολλούς μια «νεκρή» γλώσσα, όμως αποτελούν την απαρχή για πολλές γλώσσες τις οποίες μιλάμε στη σύγχρονη εποχή.

Όσοι πιστεύουν ότι αυτή η γλώσσα έχει πεθάνει, αξίζει να διαβάσουν τα παρακάτω για νακαταλάβουν ότι μια γλώσσα είναι ζωντανή όχι μόνο όταν μιλιέται με τη συμβατική έννοια, αλλά ακόμα και όταν φράσεις της αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της προφορικής αλλά και γραπτής έκφρασής μας.

Οι παρακάτω λατινικές εκφράσεις χρησιμοποιούνται πολύ συχνά και σε πολλές περιστάσεις, άραη λίστα που ακολουθεί είναι ένας πολύτιμος οδηγός για όλους μας που καθημερινά χειριζόμαστε τη γλώσσα ποικιλοτρόπως.

Vice versa: Η φράση «vice versa» έχει προκύψει από το λατινικό «αλλάζω» ή «γυρίζω επιτόπου» και δείχνει την αντιστροφή της σειράς κάποιου πράγματος.

Magnum opus: Η φράση «magnum opus» σημαίνει «μεγάλο έργο», χρησιμοποιείται όταν αναφερόμαστε σε καλλιτεχνικά δημιουργήματα, πίνακες, γλυπτά, μουσικά κομμάτια και υποδηλώνει το σπουδαιότερο έργο ενός καλλιτέχνη.

Bona fide: Η φράση «bona fide» στην κυριολεξία της σημαίνει καλή πίστη, ωστόσο ο όρος έχει διαφορετικές χρήσεις σήμερα. Σε νομικό κείμενο, χρησιμοποιείται για να αντιπροσωπεύσει κάτι που παρουσιάζεται χωρίς δόλο ή εξαπάτηση, ή με άλλα λόγια κάτι που δείχνει ειλικρίνεια, εντιμότητα και καλή πίστη. Η πιο συχνή χρήση της φράσης είναι αυτή που δείχνει ότι μιλάμε για κάτι πραγματικά αυθεντικό.

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ H ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ Like

Επειδή καλώς ή κακώς το facebook εχει εισχωρήσει στη ζωή μας δημιουργώντας μια νέα πραγματικότητα,οι σκέψεις μας συχνά περιστρέφονται μοιραία γύρω από αυτό.Δεν θα προβώ σε ανάλυση του φαινομένου γενικά...Θα σταθώ λίγο στο like.Παρατηρώντας λοιπόν τους διαδικτυακούς φίλους και  τους τοίχους τους μαθαίνεις πολλά θες δεν θες.Αλλοι κάνουν like <μαζικά> που λένε, και  ευφραίνονται κιόλας,άλλοι κάνουν λίγα like και μετρημένα,άλλοι  άκρως επιλεκτικοί,άλλοι μισούν τα like και παραμένουν σιωπηλοί.Αλλά ποιά η σημειολογία του like εν τέλει;Ας δούμε μερικές εκδοχές.Like σημαίνει <σου λέω απλά ένα γεια>,δίνω το παρόν.Like σημαίνει<είμαι μόνος>κι αναζητώ συντροφιά,someone like you. Like σημαίνει <δεν σε ξέρω ,μα θέλω να σε γνωρίσω> και κάνω το πρώτο βήμα.Συνεχή και απανωτά like....ε τότε είναι σοβαρή η κατάστασή μου...πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε στο chat.'Η πρέπει οπωσδήποτε να γίνουμε κολλητοί. Mα καλά,δεν παίρνεις το μήνυμα; Eπιτέλους,πότε θα κάνεις κι  εσυ like στο wall μου;Μήπως μου θύμωσες; Like ίσον< είσαι εντάξει και σε πάω>.Like ισον  .Like ίσον <είσαι σούπερ> κι ας μην γνωριζόμαστε προσωπικά.Μου αρκεί που υπάρχεις στο φατσοβιβλίο.Μεταξύ ερωτευμένων...like σε αγαπάω,like σε λατρεύω,like...θέλω να σε φιλήσω...και πολλά άλλα προφανώς.Επίσης,αν πάρεις πολλά like ,είσαι  διάσημος,αν πάρεις λίγα ,είσαι άσημος,δεν είσαι καθολου επικοινωνιακός,έχεις πρόβλημα,πρέπει να το ψάξεις.Kαι ο κόσμος περνάει τη μέρα του αραδιάζοντας like ή προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα like.H λέξη έχει γίνει λέξη κλειδί πια και είναι διάσημη σε διάφορους πολιτισμούς και κουλτούρες.Και όσοι χρησιμοποιούν την έκφραση <μου αρέσει> φαντάζουν γελοίοι.Διότι like σημαίνει και συρρίκνωση της ελληνικής γλώσσας και μαζοποίηση και εμμονή και παθολογία τελικά αν το καλοσκεφθείς.Ο κόσμος ξεμωράθηκε,τρελαίνεται με τα like,να δίνει και να παίρνει.

Νάσος Βαγενάς «Η παγκοσμιότητα της ποίησης του Καβάφη»

«Κανένας ίσως έλληνας ποιητής δεν υπήρξε τόσο καλός κριτικός αναγνώστης του έργου του όσο ο Καβάφης. Η φράση «ο Καβάφης είναι ποιητής του μέλλοντος», την οποία διοχέτευε εντέχνως στο ευρύτερο κοινό μέσω του στενού περιβάλλοντος των θαυμαστών του, υπαγορευόταν ­ είναι φανερό ­ λιγότερο από ματαιοδοξία και περισσότερο από την επίγνωση ότι θα ερχόταν μια εποχή που η ασύμβατη με τα ποιητικά δεδομένα του καιρού του ποίησή του θα επιβαλλόταν ως μεγάλη ποίηση, όχι μόνο μέσα στο περιορισμένο νεοελληνικό πλαίσιο. Ο Καβάφης γνώριζε ότι ο ποιητικός του λόγος, που με τόσο κόπο και με τόση τέχνη είχε διαπλάσει μέσα από την αναχώνευση ποικίλων στοιχείων των ποιητικών τεχνοτροπιών του 19ου αιώνα και της αρχαίας ελληνικής εποχής, θα γινόταν, παρά την ιδιοτυπία του, όχι μόνο δεκτός στον ποιητικό κανόνα αλλά και θα διαμόρφωνε τον κανόνα περισσότερο απ' όσο συνήθως τον διαμορφώνει ένα έργο που έρχεται να προστεθεί σ' αυτόν. Αυτά σκέφτεται κανείς όταν παρατηρεί το μέγεθος της διεθνούς απήχησης του Καβάφη σήμερα. Βιβλία για την ποίησή του τυπώνονται σε διάφορες γλώσσες· διεθνή συνέδρια διοργανώνονται σε διάφορες χώρες· μελέτες με τίτλους όπως «Ωντεν και Καβάφης», «Ουνγκαρέττι και Καβάφης», «Πλάτεν και Καβάφης» δημοσιεύονται σε διεθνή περιοδικά· τα ποιήματά του παρέχουν το θεματικό υλικό σε έργα μειζόνων ζωγράφων και μουσουργών· διδάσκονται σε τμήματα όχι μόνο νεοελληνικών σπουδών αλλά και συγκριτικής φιλολογίας των ξένων πανεπιστημίων.

Η σημερινή απήχηση της καβαφικής ποίησης τόσο στους Ελληνες όσο και στους ξένους αναγνώστες της, αποκτά τις διαστάσεις φαινομένου, όταν σκεφτούμε ότι ο Καβάφης, που είναι ένας χρονικά παλαιός ποιητής, δεν διαβάζεται ως ένας ποιητής που είχε ξεχαστεί και που ανακαλύπτεται εκ νέου. Ως προς τους Ελληνες, η μελέτη της αναγνωστικής του τύχης δείχνει ότι ­ διαφορετικά από εκείνη του νεότερού του Σικελιανού, ο οποίος, έπειτα από μια περίοδο αναγνωστικής παραμέλησης, φαίνεται να επανεκτιμάται, και δικαίως, σήμερα, όμως ως παλαιός ποιητής ­ η γοητεία της ποίησης του Καβάφη, από την εποχή του θανάτου του (1933) έως σήμερα, παρουσιάζει μιαν ανοδική πορεία, και ότι ο Καβάφης διαβάζεται και σήμερα ­ για την ακρίβεια, σήμερα διαβάζεται περισσότερο ­ με την αμεσότητα με την οποία διαβάζεται ένας σημερινός ποιητής. Το ίδιο θα λέγαμε και για την απήχησή του στους ξένους αναγνώστες, η οποία στο επίπεδο του ευρύτερου κοινού γίνεται αισθητή από τη δεκαετία του 1960 και εξής. Ο ποιητής που γράφει τα ποιήματά του στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα διαβάζεται ως ποιητής ­ και μάλιστα χαρακτηριστικός ­ του τέλους του 20ού αιώνα.

Ενα από τα στοιχεία που το αποδεικνύουν αυτό, από τα πλέον δηλωτικά του φαινομένου το οποίο προσπαθώ να περιγράψω, μας το παρέχει η μελέτη της παρωδίας της καβαφικής ποίησης. Η διασκεδαστική και εξαίρετα σχολιασμένη συναγωγή που εξέδωσε πέρυσι ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος με τον τίτλο Παρωδίες καβαφικών ποιημάτων (εκδόσεις Πατάκη) αποτελείται από 170 ελληνικές (γιατί υπάρχουν και ξενόγλωσσες) παρωδίες που εμφανίστηκαν σε χρονικό διάστημα ογδόντα ετών (1917-1997).

Μανώλης Μεσσήνης "Η Ψυχολογική πλευρά της προσωπικότητας του καλλιτέχνη"

Κάθε καλλιτέχνης απ’τη στιγμή της γέννησής του ζει και αυτός μες στο δικό του κοινωνικό περιβάλλον, με το οποίο βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπίδραση. Βέβαια, «εν αρχή ην το περιβάλλον», με τ’αντικείμενά του και τα φαινόμενά του. Αυτά επιδρούν επάνω μας, ακριβέστερα επιδρούν στα όργανα των αισθήσεών μας και από εκεί, τα ερεθίσματα, εισέρχονται στον εγκέφαλο, στον φλοιό του οποίου αντανακλώνται ως αισθήματα, αντιλήψεις, παραστάσεις, έννοιες, ροπές, κ.λπ. Απ’τον εγκέφαλο και μέσω αυτού απ’όλο το βιολογικό και ψυχικό Είναι μας εξέρχονται οι διάφορες απαντήσεις, οι διάφορες αντιδράσεις, συμπεριφορές και καλλιτεχνικές και μη δραστηριότητες του ανθρώπου.
Η αντανάκλαση αυτή της πραγματικότητας στον εγκέφαλο του ανθρώπου με τη μορφή διαφόρων ψυχικών φαινομένων αποτελεί τον υ π ο κ ε ι μ ε ν ι κ ό κ ό σ μ ο του ανθρώπου.
Έτσι ο καθένας, συνεπώς και ο καλλιτέχνης, είναι πρώτα – πρώτα αντικείμενο ως προς το περιβάλλον, αντικείμενο και για τους άλλους, αλλά ταυτόχρονα και υποκείμενο για τον εαυτό του. Από μια μεριά υφίσταται, θέλοντας και μη, τις λογής – λογής όσο και αναρίθμητες επιδράσεις του περιβάλλοντός του. Και απ’την άλλη, τις υφίσταται σαν υποκείμενο. Τις δέχεται, δηλαδή, με τον δικό του τρόπο, σύμφωνα με όλες τις ιδιορρυθμίες, βιολογικές και μη της προσωπικότητάς του. Αυτό σημαίνει, πως απ’τις αμέτρητες αυτές επιδράσεις, που αντικειμενικά υφίσταται, διαλέγει, σύμφωνα με τα γούστα του, τα ενδιαφέροντα και τα συμφέροντα, σύμφωνα με τις ιδέες του, τη συνείδησή του, την ηθική του, με τα πάθη και τα μίση του, εκείνες τις επιδράσεις που θέλει. Τα αισθήματα, που συμπαθεί και τον συγκινούν, τις ιδέες που του αρέσουν και τον συμφέρουν, τις καταστάσεις που τον χαροποιούν και τον εμπνέουν. Γι’αυτό και, αντιδρώντας έπειτα σαν υποκείμενο, ενεργητικά, ή αλλιώς, σαν καλλιτέχνης καλλιτεχνικά, εξυμνεί ό,τι τ’αρέσει, υποστηρίζει ό,τι τον συμφέρει και τον ενδιαφέρει, προβάλλει ό,τι τον συναρπάζει και τον συγκινεί. Αυτά απεικονίζει με την τέχνη του. Αυτά μεταπλάθει καλλιτεχνικά με το ταλέντο του. Τ’άλλα τ’απαρνιέται, τ’αποκρούει, τ’αγνοεί, τ’αντιπαθεί, τ’αντιμάχεται, τα καταδικάζει…

Αλκμήνη Κογγίδου.«ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ»

Καθώς ο εἷς, ο καθείς εντάσσεται στο μαινόμενο πλήθος, αποκτά την ανωνυμία του· χάνοντας το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης χάνει όμως και το βάρος της ενοχής ως μονάδα;
Η προσωπική ευθύνη του καθενός, είτε εντάσσεται, είτε όχι, δεν υποκαθίσταται. Η ενοχή συνέχει την ανθρωπότητα. Αν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι η συνείδηση λειτουργεί αυτόνομα, η απουσία της ηθικής ευθύνης έχει κιόλας σημαδέψει τον άνθρωπο και θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πορείας του. Τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα τον καθιστούν υπεύθυνο και η οποιαδήποτε θέση του απέναντι σ’ αυτά έχει αντίκτυπο στη μοίρα του.
Δύο κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονότα είναι η καταδίκη του Ιησού Χριστού και  του Σωκράτους (399πΧ).

 Ο Πόντιος Πιλάτος έχοντας το δικαίωμα να αποφασίζει με βάση τον ρωμαϊκό νόμο, δεν αγνοεί ωστόσο τη θέληση του εβραϊκού λαού.
«’Αποκριθείς δὲ ὁ ηγεμών εἶπεν αὐτοῖς τίνα θέλετε ἀπό τῶν δύο ἀπολύσω ὑμῖν; Οἱ δὲ εἶπον· Βαραββᾶν. Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τί οὖν ποιήσω Ἰησοῦν τὸν λεγόμενον Χριστόν; Λέγουσιν αὐτῷ πάντες· σταυρωθήτω. Ὁ δὲ ἡγεμὼν ἔφη· τί γὰρ κακό ἐποίησεν; Οἱ δὲ περισσῶς ἔκραζον λέγοντες σταυρωθήτω» (κατ. Ματθ. 27,21-22).

Ποιο κίνητρο οδήγησε το μαινόμενο πλήθος να πάρει αυτήν την απόφαση; Ενώ το ίδιο εξέφρασε τη λατρεία του, το θαυμασμό του στον Ιησού κατά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα, κραυγάζοντας Ωσαννά εν τοις υψίστοις, Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου…….

Γιώργος Μπλάνας Ποίηση και φιλοσοφία

Πριν από αρκετό καιρό, στο τέλος μιας φιλολογικής εκδήλωσης, από τις μετρημένες στα δάχτυλα τού ενός χεριού που παρακολουθώ κάθε χρόνο –όχι ασφαλώς επειδή πιστεύω πως ο συγγραφέας πρέπει να είναι ένας απομονωμένος άνθρωπος, χωρίς κοινωνικές σχέσεις με τους ομότεχνούς του, ούτε γιατί θέλγομαι με οποιονδήποτε τρόπο από την εφηβική νοοτροπία που συνυπολογίζει στην καλλιτεχνική αξία τη ζωή του συγγραφέα– άκουσα να τίθεται για μιά ακόμη φορά, από το ακροατήριο, το ερώτημα: “ποιά είναι η σχέση της ποίησης και της φιλοσοφίας”;
Οι ακροατές παρόμοιων εκδηλώσεων –πόσο μάλλον εκείνης που ήταν αφιερωμένη στα 100 χρόνια από το θάνατο ενός μεγάλου Ευρωπαίου ποιητή και εραστή της φιλοσοφίας– αρέσκονται στη θέση τέτοιου είδους προβλημάτων, χωρίς να σκεφτούν προφανώς πως ο χρόνος και ο χώρος κάθε άλλο παρά κατάλληλοι είναι για την επίλυση γρίφων που παραμένουν γρίφοι, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μερικών αιώνων. Από την άλλη πλευρά, οι ομιλητές και αρκετοί αυτοδιορισμένοι βοηθοί τους κάνουν ό,τι μπορούν για να ανταποκριθούν στην πνευματική δίψα του κοινού, σπάνια ξεπερνώντας το επίπεδο μιας μαθητικής απάντησης.
Η σχέση της ποίησης με τη φιλοσοφία μπορεί να είναι εξαιρετικά πολύπλοκη, αλλά και απόλυτα ευκρινής. Εξαρτάται από την τοποθέτηση του παρατηρητή μπροστά στο συνεχές της πνευματικής εργασίας, Και στις δύο περιπτώσεις όμως, μιά ευθεία απάντηση θα ισοδυναμούσε με υποβάθμιση των σχετιζομένων δραστηριοτήτων.

Χάρης Βλαβιανός: Η ποίηση απέθανε! Ζήτω η ποίηση!

Σε διάλεξή του στο Πανεπιστήμιο του Τίλμπουργκ, ο Τζωρτζ Στάινερ υποστήριξε πως μολονότι είναι φυσικό κάθε γενιά να νιώθει ότι η εποχή της φέρει έντονα τα σημάδια της πτώσης και της παρακμής....

η σημερινή επιβεβαιώνει τελεσίδικα αυτό το αίσθημα: οι βαρβαρότητες και οι ωμότητες του 20ου αιώνα ήταν τόσο ακραίες και πέρα από κάθε ιστορικό προηγούμενο (με κορυφαίο γεγονός το Ολοκαύτωμα) ώστε η ευρωπαϊκή σκέψη να μην είναι πια σε θέση να ανακάμψει. Το τέλος του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι πια αναπόφευκτο. Οι δυσοίωνες διαπιστώσεις του Στάινερ, θυμίζουν, βέβαια, άλλες παρόμοιες που έχουν διατυπωθεί επανειλημμένα στο παρελθόν από δεκάδες ποιητές και φιλοσόφους. Ο ίδιος τις θεωρεί «αντικειμενικά έγκυρες»• όμως ποιος μπορεί να ορίσει με βεβαιότητα τι είναι «αντικειμενικά έγκυρο» στον χώρο της τέχνης (και των ανθρωπιστικών επιστημών εν γένει); Η άποψη του Μίλτον, για παράδειγμα, ότι ο Σαίξπηρ ήταν κατώτερος του Σοφοκλή, ή του Έντμουντ Γουίλσον, ότι η ποίηση μετά τον Γέητς είναι μία τέχνη προορισμένη να πεθάνει, δεν είναι παρά μια συγκεκριμένη άποψη εκπορευόμενη από ένα εντελώς προσωπικό, αξιολογικό σύστημα. Σήμερα οι πάντες ευαγγελίζονται το τέλος των πάντων. Βιβλία με τίτλους όπως Ο θάνατος της λογοτεχνίας ή Το τέλος της τέχνης, είναι κοινός τόπος. Ωστόσο ακόμη κι αν ισχυριστεί κανείς (όπως ο Στάινερ) ότι ζούμε στις σκοτεινότερες των εποχών, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι οι δημιουργικές δυνατότητες της φαντασίας δεν συναρτώνται προς τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις. Ο θάνατος ενός θεού, όσο πραγματικός κι αν είναι, δεν ισοδυναμεί με τον θάνατο των Μουσών. Μπορεί οι σφαγές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου να έκαναν τον Ντυσάν να αναφωνήσει το περίφημο: «C’ est fini la peinture», αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι ούτε ο ίδιος σταμάτησε να ζωγραφίζει, ούτε φυσικά η ζωγραφική έσβησε μαζί με τα εκατομμύρια των θυμάτων του πολέμου. Ο Πικάσο, ο Μιρό, ή ο Κλέε συνέχισαν να δημιουργούν και σε εποχές ακόμη πιο βάρβαρες.

Λιγότερα συναισθήματα, περισσότερος ο φόβος...

Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο λιγότερες συναισθηματικές λέξεις περιέχουν τα νέα λογοτεχνικά βιβλία, με εξαίρεση τις λέξεις που μεταφέρουν το συναίσθημα του φόβου, οι οποίες αυξάνονται σταδιακά ιδίως μετά τη δεκαετία του ’70.

Σε αυτή τη διαπίστωση κατέληξε μια πρωτότυπη μελέτη ερευνητών από τη Βρετανία, μεταξύ των οποίων και ένας ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι ανέλυσαν, με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών, τις διαχρονικές τάσεις στη χρήση λέξεων, που μεταδίδουν μια πληθώρα συναισθημάτων (χαρά, θυμός, φόβος, λύπη, έκπληξη, αηδία κ.α.).

Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ανοικτής πρόσβασης PLoS ONE, έγινε από τον Αλμπέρτο Ακέρμπι και τον Αλεξάντερ Μπέντλεϊ του Τμήματος Αρχαιολογίας & Ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου του Μπρίστολ, τον Βασίλη Λάμπο του Τμήματος Επιστήμης Υπολογιστών του πανεπιστημίου του Σέφιλντ και τον Φίλιπ Γκάρνετ του Τμήματος Ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου του Ντάραμ.

Tragic - Αγαθή Αγγελάκη

Mια σαραντάρα στην Ελλάδα του 2012...
Εγώ!!!
Κοιτάζω τις συνομίλικές μου...
Στεφανίδου ,Μενεγάκη ,Κοκκίνου ,Βανδή...
Αυτές είναι οι γυναίκες που αντιπροσωπεύουν την γενιά μου.
Κοιτάζω κι εμένα...
Η αλήθεια είναι ότι οι διαφορές μας είναι ανυπέρβλητες.
Βέβαια ...ίσως κι εγώ... αν είχα αισθητικό,πλαστικό χειρουργό,προσωπικό γυμναστή,στυλίστα, αν είχα χρήματα και διάθεση ,αν προσπαθούσα σκληρά,θα μπορούσα να εκπροσωπήσω επάξια την γενιά αυτή των 40 εξωτερικά
Αν είχα μια άλλη δουλειά,αν είχα επιλέξει μια άλλη ζωή,αν είχα άλλο κύκλο γνωριμιών,αν...αν...αν...,ίσως θα μπορούσα να είμαι κι εγώ ανεξάρτητη και με καταθέσεις σε τράπεζες του εξωτερικού...
Μα όσο και αν επιστρατεύω την φαντασία μου αυτή την εικόνα να δημιουργήσω ,κυριαρχεί η εικόνα της Τασούλας που μου φωνάζει TRAGIC!!!
kαι ξέρω ότι έχει δίκιο...Δεν έχει σημασία πως είμαι ή πως θα θελα να ΄μαι,η πραγματικότητά μου σήμερα ως Ελληνίδα του 2012 ,συνοψίζεται σε μια λέξη που δεν είναι καν Ελληνική!
T R A G I C ! !
Ναι,αυτή η λέξη αντιπροσωπεύει πλέον το είναι μου όλο...Μια τραγελαφική φιγούρα είμαι,είτε επιτηδευμένη, είτε όχι, που αναφωνώ TRAGIC σε ότι συμβαίνει,που έχω καταργήσει την γλώσσα μου,αρκούμενη στο TRAGIC,που οι αγώνες μου συνοψίζονται στην προφορά αυτής της λέξης...
TRAGIC,λέω καθημερινά σχολιάζοντας τις ειδήσεις, TRAGIC λεω στα παιδιά μου ακούγοντας τις περιπέτειές τους,TRAGIC λέω σε όλους τους πολιτικούς...TRAGIC λέω στις γιαγιάδες που παραπονιούνται για τις συντάξεις τους,TRAGIC λέω σε όσους είναι άρρωστοι και φτωχοί,TRAGIC λέω στην τρόικα ,στο μνημόνιο,στους νέους που βλέπουν το κουτί της Πανδώρας να ανοίγει μπροστά τους καταβροχθίζοντας το κουτί των ονείρων τους...
Μα... κάθε φορά που μπροστά από καθρέφτη περνώ, τον ακούω να ουρλιάζει στην θέα μου TRAGIC πριν εκραγεί σε 1000 κομμάτια από την απελπισία του για την απραξία
μου!

Άντον Τσέχωφ - Η Κυρία με το σκυλάκι (Εκδόσεις Μελάνι)

Σημασία λένε έχει το πώς και το τι γράφεις και όχι το πόσα και πόσο γράφεις. Αυτήν την διαπίστωση λίγοι την τηρούν και ακόμα…


Του Γιάννη Αντωνιάδη

λιγότεροι την διατηρούν καθώς φαίνεται πως για κάποιους εν τω πολλώ ει το ευ. Καμία σχέση δηλαδή με ένα θετικό αντιπαράδειγμα ουσίας λογοτεχνικής και λιτότητας γραφής όπως είναι ο Άντον Τσέχωφ. Πολλοί θα τον γνωρίζετε από τα θεατρικά του κατορθώματα όπως τον Θείο Βάνια, τον Γλάρο ή ακόμα τις τρεις αδερφές. Και όμως αυτός ο υφαντουργός του λόγου που ξεκλειδώνει το δικό του μουσικό κλειδί με την αφήγησή του έχει στην φαρέτρα του και διηγήματα και μυθιστορήματα. Η κυρία με το σκυλάκι δεν είμαι σε θέση να κρίνω αν είναι αντιπροσωπευτικό του, πάντως είναι ένα διήγημα λάγνου χαρακτήρα, μεθυστικού ύφους που παίζει σε έναν τόνο ερωτικό και σαγηνευτικό που πολλοί σύγχρονοι θα ζήλευαν.

Ο Ντιμίτρι και η Άννα, η Άννα και ο Ντιμίτρι δύο λαθρεπιβάτες του έρωτα που βιώνουν με μυστικές και υπόγειες διαδρομές είναι τα πρόσωπα πάνω στα οποία είναι θεμελιωμένο αυτό το βιβλίο των λίγων σελίδων που όμως είναι πλούσιο σε εικόνες, σε νοήματα, σε συναισθήματα, σε στιγμές μακριά από την πεζή καθημερινότητα μέσα στην οποία είναι πνιγμένοι οι δύο πρωταγωνιστές και από την οποία θέλουν να ξεφύγουν, να αποδράσουν σε ένα δικό τους κόσμο. Η γνωριμία τους πραγματοποιείται σε ένα καφέ της Γιάλτας, όπου τυχαίνει να συμβεί το μοιραίο συναπάντημα με ένα απλό κοίταγμα, έναν ανθρώπινο διάλογο όπως θα τον ζούσε ο καθένας από εμάς που αναζητάει μία συντροφιά καθόλου προβλέψιμη. Εκείνος μόνος, μοναχικός, άτακτα και αόριστα ταξιδεμένος στις σκέψεις του, εκείνη παντρεμένη και δεσμευμένη αλλά επίσης μόνη μιας και ο δεσμός που με κόπο συντηρεί την φυλακίζει, την βουλιάζει όλο και πιο πολύ στον βούρκο της αθεράπευτης ανίας της. Η συναναστροφή τους αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από μία απελευθέρωση, από μία άλωση της μονότονης ζωής τους. Δραπετεύουν σαν να ήταν και οι δύο δεμένοι χειροπόδαρα σε μία άλλη πραγματικότητα που ούτε είχαν φανταστεί, για να αγκαλιάσουν την μοίρα τους, την τύχη τους.


Όλο το διήγημα είναι δομημένο και βασισμένο σε στοιχεία αδιαμφισβήτητα αυτοβιογραφικά μιας και ο Τσέχωφ τα περισσότερα βιβλία του τα εντάσσει σε ένα περιβάλλον κλειστό, μελαγχολικό και αποστασιοποιημένο από τον έξω κόσμο ακριβώς όπως ήταν και ο ίδιος. Εξάλλου δεν πέρασε και τα καλύτερα παιδικά χρόνια, από μικρός ένιωσε την πατρική αυστηρότητα, την βίαιη αφοσίωση και προσήλωση σε κάτι που δεν του αφέθηκε χρόνος να το γνωρίσει, για αυτό και έτρεμε την θρησκεία, η οποία του έγινε θηλιά στον λαιμό. Όλα του τα έργα αποπνέουν ένα άρωμα χρόνου που σταμάτησε σε μία χαμένη παιδική ηλικία που και ο ίδιος αναγνωρίζει πως ποτέ δεν έζησε. Όλη του η ζωή, η σύντομη ζωή του, πάσχει από αγάπη, χάσκει από έγνοια και τρυφερότητα κάτι όμως που προσπάθησε να μεταδώσει στις σκηνές που έπλασε στα έργα του και τα οποία έντυσε με μία ζεστασιά άγνωστη σε αυτόν, μόνο στο νου του ήθελε να την ζωγραφίσει και να την απεικονίσει.

Ο "Δρόμος των Δακρύων" Χόρχε Μπουκάι (άρθρο της Ελένης Τομπέα)

Το τρίτο βιβλίο της σειράς "φύλλα πορείας" (εκδόσεις opera), όπως τα ονομάζει ο Αργεντίνος γιατρός και ψυχοθεραπευτής, πραγματεύεται την απώλεια και το πένθος. Απώλεια όχι μόνο αγαπημένων προσώπων αλλά κάθε είδους αποχωρισμό που βιώνουμε στο ταξίδι της ζωής.

Ο Χόρχε Μποκάι μας οδηγεί και μας αναλύει τη θετική, μα συνάμα επίπονη διαδρομή στο δρόμο των δακρύων, που τη θεωρεί απαραίτητη για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε αφήνοντας πίσω μας ότι δεν υπάρχει πια.  

Αυτό που θέλω κυρίως να κρατήσω απο το βιβλίο είναι ότι στο αναπόφευκτο πόνο που μας επιφυλάσει η ζωή, μετά το πέρας της διαδρομής, η συνειδητοποίηση ότι μας αφήνει πιο δυνατούς και πιο ολοκληρωμένους σαν προσωπικότητες είναι ένα σημαντικό όφελος, που μόνο κάτι τόσο δύσκολο όσο μια απώλεια θα μπορούσε να επιφέρει.

Θετικό το μήνημα του Χόρχε Μπουκάι μα αν θα μπορούσα να απευθυνθώ στον ίδιο θα του έλεγα:

"Κύριε Μπουκάι, διαβάζοντας το βιβλίο σας, ένιωσα πραγματικά να πορεύομαι στο δρόμο των δακρύων. Σελίδα σελίδα, βίωσα έστω και πλασματικά το πένθος".








Πηγή: http://wchimes.blogspot.gr/2012_12_01_archive.html

Έρωτες, ερωτογραφία και πορνογραφία

Πού τελειώνει η ερωτογραφία και πού αρχίζει η πορνογραφία; Ποιος είναι ο ρόλος που αναλαμβάνει να παίξει η λογοκρισία και τι ακριβώς συμβαίνει με τον έρωτα στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία;

Αυτά είναι τα θέματα που συζήτησαν το βράδυ της Τετάρτης (28/11), στον πολιτιστικό χώρο Passport, απέναντι από το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, στην πλατεία Κοραή.

Στη συζήτηση πήραν μέρος ο εκδότης της "Άγρας" Σταύρος Πετσόπουλος, ο θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος Ανδρέας Στάικος, ο ηθοποιός, σκηνοθέτης, στιχουργός και πεζογράφος Θοδωρής Γκόνης και ο κριτικός λογοτεχνίας Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, με αφορμή την ιλιγγιώδη κυκλοφοριακή επιτυχία (στην Ελλάδα και το εξωτερικό) του μυθιστορήματος της E. L. James "Πενήντα αποχρώσεις του γκρι" (μετάφραση Τιτίνα Σπερελάκη, εκδόσεις Πατάκη).

"Μιλώντας για την ερωτογραφία θα πρέπει να έχουμε υπόψη πως άλλο είναι ο έρωτας των αισθημάτων κι άλλο ο έρωτας της τεχνικής και τέχνης", παρατήρησε ο Ανδρέας Στάικος (το καινούργιο ερωτικό του μυθιστόρημα υπό τον τίτλο "Βηθσαβέ" κυκλοφόρησε πριν από μερικές ημέρες από τις εκδόσεις Άγρα).

"Τα ερωτογραφήματα μπορεί να περιέχουν αισθήματα αλλά το πραγματικό τους θέμα είναι πολύ διαφορετικό", συμπλήρωσε.

Η κοινωνία της αδιαφορίας - Δημήτρης Μπαλτάς

Ένα άρθρο το οποίο αμφιταλαντεύτηκα αν θα έπρεπε να το βάλω, αφού φαινομενικά δεν έχει καμία σχέση με τη λογοτεχνία. Επειδή όμως δεν είμαστε το αυστηρά λογοτεχνικό ιστολόγιο αποφάσισα να κάνω την ανάρτηση ίσως γιατί θεωρώ ότι αυτή η "κοινωνία της αδιαφορίας" είναι πραγματικά το νούμερο ένα πρόβλημα αυτή τη στιγμή, πάνω από την οικονομική και πολιτική κρίση. Και πως να μην είναι όταν βλέπεις ανθρώπους να σκάνε από τον 4ο όροφο δίπλα μας κι εμείς να συνεχίζουμε ατάραχοι το δρόμο μας, όταν βλέπουμε πόσο δύσκολο έχει γίνει να κάνεις ακόμα και μια απλή γνωριμία στις μέρες (για κάτι περισσότερο όπως μια πραγματική φιλία ή έναν έρωτα ας το ξεχάσουμε καλύτερα), όταν βλέπουμε ότι ακόμα και κοντινοί μας συγγενείς κάποιες φορές μοιάζουν τόσο απόμακροι. Και το χειρότερο απ' όλα, όταν συνειδητοποιούμε πόσο βουβοί, αδιάφοροι και ανοσοποιημένοι έχουμε γίνει απέναντι στον πόνο του συνανθρώπου μας...

 

 

 

Είναι γεγονός ότι ο αδιαφορών άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την πολιτική απραξία, στην οποία, κατά μία άποψη, έχει οδηγήσει η διαμόρφωση της κοινωνίας της καλοπέρασης: «Στην εποχή της κοινωνίας της καλοπέρασης, αυτό που επιδιώκεται είναι να ενισχυθεί η απολιτικοποίηση, η αποϊδεολογικοποίηση και η πολιτική απάθεια, να πεισθούν οι πολίτες πως τα πράγματα πάνε καλά και πως η καταναλωτική ικανότητα επαυξάνεται επειδή εκφράζουν τη νέα γραφειοκρατία τεχνοκράτες πολιτικοί άνδρες, επαγγελματίες και πεπειραμένοι της κυβερνητικής επιχείρησης» (Χ.Λ. Αρανγκούρεν, Για την δημοκρατία και τον πολιτισμό, Ευθύνη, Αθήνα 2004, σ. 9). Οπωσδήποτε και στην σύγχρονη πολτική υπάρχουν προβλήματα. Αλλά ο αδιαφορών πολίτης αφήνει τις λύσεις των αντιστοίχων προβλημάτων σε άλλους. Έτσι οι αποφάσεις λαμβάνονται από τους τεχνοκράτες (;) ερήμην των πολιτών. Κατ’ ουσίαν, ο πολίτης που συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ενεργεία πολίτης, καθ’ όσον δεν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο στην πόλη. Συναφής παράμετρος είναι η ατομικιστική κατοχύρωση και συμπεριφορά. Αν και αυτός ο ανθρωπολογικός τύπος δεν ενδιαφέρεται για τα συλλογικά επιτεύγματα, επιδεικνύει, πολλές φορές, ένα άκρατο ατομικισμό, αγωνιζόμενος για τα «δικαιώματά του».

Βάσια Τζανακάρη: Ο ρομαντισμός της συγγραφής έγκειται στο τι συμβαίνει μέσα μας.

«Η δουλειά που πάντα ονειρευόμουν να κάνω. Να γράφω αργά το βράδυ, με ένα ποτό δίπλα μου, ακούγοντας jazz»....


Χαμογελάω αυθόρμητα και λέω «δεν είναι ακριβώς έτσι» ξέροντας ότι σε λίγα λεπτά θα έχω καταστρέψει τη ρομαντική φαντασίωση ενός επίδοξου συγγραφέα, εξηγώντας του πώς δουλεύει πραγματικά ένας συγγραφέας.
Η έμπνευση είναι στ’ αλήθεια θείο δώρο. Είναι όμως και κάτι φευγαλέο που εξαφανίζεται εν ριπή οφθαλμού. Επίσης, δεν μπορείς να κάθεσαι άπραγος και να περιμένεις να εμφανιστεί. Πρέπει να την ψάχνεις, να την ξετρυπώνεις. Πρέπει να ξυπνάς πρωί, όταν η πόλη γύρω σου κοιμάται ακόμα και επικρατεί η αστική σιωπή, και να αρχίζεις το κυνήγι της έμπνευσης με όπλο ένα καθαρό μυαλό, λίγο καφέ και πολλές σελίδες - αμέτρητες σελίδες word. Όσο περισσότερο γράφει κανείς τόσο πλησιάζει η έμπνευση. Η έμπνευση είναι ακριβοθώρητη αλλά δεν το ‘χει πάρει πάνω της. Αναγνωρίζει τους κόπους σου και σε ανταμείβει φωτίζοντας τον δρόμο που μέχρι πρότινος έμοιαζε με λαβύρινθο. Η έμπνευση δεν χαρίζεται, θέλει πειθαρχεία, πρόγραμμα και σκληρή δουλειά.

Μάκης Καραγιάννης: Η κρίση και οι λέξεις

Η σημερινή κρίση μοιάζει με οδοστρωτήρα που δεν αφήνει τίποτε όρθιο. Σαρώνει οικονομίες, αντιλήψεις, συναισθήματα και ανθρώπους. Ο Έλληνας ταπεινωμένος προσπαθεί να καταλάβει τι του συμβαίνει, αλλά βρίσκεται σε μια ιδεολογική και ψυχική σύγχυση...

Η οργή και ο θυμός εναλλάσσονται με τις φλύαρες απεραντολογίες που συγκρούονται καθημερινά στις εφημερίδες, τη μπλογκόσφαιρα και τα τηλεπαράθυρα. Μέσα από τον θόρυβο αναδεικνύονται οι δυο κύριες και σκληρά αντιμαχόμενες σχολές σκέψης που αποκρυσταλλώνονται στο δίπολο μνημόνιο – αντιμνημόνιο και εκφράζουν τις δυο όψεις της ελληνικής ψυχής που παραμένει αμφίθυμη.

Κυρίαρχη, πιο θορυβώδης, η αντιμνημονιακή μας απειλεί με την «αλήθεια» της. Η φαρέτρα της περιλαμβάνει επιχειρήματα, αλλά και γιαούρτια ή μάρμαρα για τους αντιφρονούντες. Η επιχειρηματολογία της υποδεικνύει με έμφαση τη διεθνή πλευρά. Επιμένει ότι για όλα φταίνε οι ξένοι. Η παγκοσμιοποίηση και η κυριαρχία των αγορών. Το αυστηρό γερμανικό πρόσωπο της Μέρκελ με τον τιμωρητικό λόγο και την προτεσταντική ηθική.

Τατιάνα Σπινάρη: Η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια, είναι διάλογος

Η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια. Το να απολαύσεις ένα έργο τέχνης είναι απαραίτητο να σε αγγίξει, να μπορείς να το «διαβάσεις»…

Δεν έχει σημασία να είσαι ιδιοκτήτης του. Η εμπειρία της ανάγνωσης και αποκωδικοποίησης είναι που φέρνει στην επιφάνεια συναισθήματα, αναμνήσεις, εμπειρίες και συσχετίζει τον θεατή - αναγνώστη με το έργο.

Απαραίτητο εργαλείο, η εικαστική παιδεία που απορρέει από την τριβή με εικαστικά κείμενα και ποιοτικές εκθέσεις. Η παιδεία είναι ο παράγοντας, το νήμα θα μπορούσε να πει κανείς, που συνδέει την καλλιτεχνική δημιουργία παγκόσμια και διαχρονικά και την τοποθετεί μέσα στο ιστορικό, πολιτισμικό και κοινωνικό της πλαίσιο. Οι καλλιτέχνες δεν δημιουργούν στο κενό∙ Υπάρχει μια συνέχεια και διαδοχή ιδεών, κινημάτων και καλλιτεχνικών τάσεων που ως συνιστώσες οδηγούν στη συνισταμένη "γνώση". Γνώση απαραίτητη, όχι μόνο για τον φιλότεχνο αλλά προφανώς και για τον εικαστικό καλλιτέχνη, όσο ανατρεπτικό και να είναι το έργο του. Αν θεωρήσουμε ότι ο Marcel Duchamp είναι ο καλλιτέχνης του εικοστού αιώνα που "άνοιξε" το παράθυρο της εννοιακής εικαστικής προσέγγισης, έργα ορόσημα που προσδιόρισαν την πορεία της τέχνης του 20ου αιώνα σαν το L.H.O.O.Q (η μουστακοφόρος Μόνα Λίζα) του Duchamp, δεν θα υπήρχαν χωρίς την Αναγεννησιακή Μόνα Λίζα του Leonardo da Vinci!

Ο Όμηρος είναι ιστορικό πρόσωπο; - Γιάννης Κ. Κορδάτος

Στην περίοδο αυτή—πότε ακριβώς δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε—εμφανίστηκεν ο Όμηρος. Κατά τη γνώμη μας ο ποιητής αυτός ήταν αοιδός, ανήκε δηλαδή στην τάξη του ιερατείου. Πού γεννήθηκε και πού μεγάλωσε δεν ξέρομε. Ίσως σε κάποια πόλη της αντικρινής από τη Χίο περιοχής. Μα αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία. Κι' αν ξέραμε που γεννήθηκε και που έζησε, πάλι δεν θα μπορούσαμε από την πληροφορία και μόνο αυτή να λύσουμε το ομηρικό ζήτημα. Σημασία έχει να καθορίσουμε ποια ήταν η θέση του Ομήρου μέσα στην κοινωνία του. Σύμφωνα λοιπόν με όσα είπαμε ως εδώ είναι για μας απόλυτα βέβαιο πως ο Όμηρος ήταν αοιδός. Μα ήταν ένας αοιδός με πολύ μεγάλο ποιητικό ταλέντο.