Απόσπαμα από το "Εκατό Χρόνια Μοναξιά" του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (εκδόσεις Λιβάνη)

Μια Κυριακή των Βαΐων μπήκαν στην κρεβατοκάμαρα την ώρα που η Σάντα Σοφία δε λα Πιεδάδ βρισκόταν στη λειτουργία και σήκωσαν την Ούρσουλα απ' το λαιμό και τους αστραγάλους.
"Καημένη γιαγιούλα", είπε η Αμαράντα Ούρσουλα, "πέθανε απ' τα γεράματα".
Η Ούρσουλα ξαφνιάστηκε.
"Είμαι ζωντανή!" είπε.
"Βλέπεις", είπε η Αμαράντα Ούρσουλα, συγκρατώντας τα γέλια της, "ούτε που αναπνέει".
"Μα μιλάω", φώναξε η Ούρσουλα.
"Ούτε που μιλάει", είπε ο Αουρελιάνο. "Πέθανε σαν τζιτζικάκι".
Τότε η Ούρσουλα υποτάχτηκε στο ολοφάνερο. "Θεέ μου" είπε χαμηλόφωνα. "Έτσι λοιπόν είναι ο θάνατος".

Άγνωστη - Κώστας Νεοφύτου (από την ποιητική συλλογή του "Η Λίμνη των Νάνων"

Σε συνάντησα στο δρόμο
-πλατεία ή τρένο-
Πάνε χρόνια.
Είχες τα μάτια γαλάζιας θάλασσας
μαλλιά, πυρόξανθου κάμπου του Ιούνη
κορμοστασιά δωρικής κολόνας.

Ψυχοπομπός ο αγέρας
στα σύννεφα σε τύλιξε
και χάθηκε ο ήλιος.
Κι άφησε τη ψυχή να λάμνει
στους ίσκιους των Λαιστρυγόνων
αποζητώντας κάποιο χαμόγελο
πληγωμένης Κίρκης.

Ο Έκτωρ Κακναβάτος διαβάζει ένα ποίημά του

Καλημέρα σε όλους σας!

Ένα παράξενο τραγούδι, μιας περασμένης εποχής, γι' απόψε. Καλό ξημέρωμα!

Μερικά ιαπωνικά χάι-κου

Στον καθρέφτη του νερού
Δυσπιστείς
Την ίδια σου την όψη.

(Σενρύου)


Χρόνο το χρόνο
η μάσκα του πιθήκου
φανερώνει τον πίθηκο.

(Ματσούο Μπασό)

Διονύσιος Σολωμός - Ἡ φαρμακωμένη

Τὰ τραγούδια μοῦ τἄλεγες ὅλα
Τοῦτο μόνο δὲν θέλει τὸ πεῖς,
Τοῦτο μόνο δὲν θέλει τ᾿ ἀκούσεις,
Ἄχ! τὴν πλάκα τοῦ τάφου κρατεῖς.

Ὦ παρθένα! ἂν ἠμπόρειαν οἱ κλάψαις
Πεθαμένου νὰ δώσουν ζωή,
Τόσαις ἔκαμα κλάψαις γιὰ σένα,
Ποὺ θελ᾿ ἔχεις τὴν πρώτη πνοή.

Συφορά! σὲ θυμοῦμ᾿ ἐκαθόσουν
Σ᾿ τὸ πλευρό μου μὲ πρόσωπο ἀχνὸ
«Τί ἔχεις» σοῦ ῾πα καὶ σὺ μ᾿ ἀποκρίθης
«Θὰ πεθάνω, φαρμάκι θὰ πιῶ».

Ατοπία - Στέφανος Ροζάνης

Με κύκλωνες με τα σημάδια σου

Τώρα ψάχνω να βρω σε ποιον ορίζοντα
πλανιέται η φωνή σου
Ποιες λέξεις άρχισαν τον κόσμο
κι έμειναν αφανέρωτες.



Πηγή

Θέμα Bonus: Εκπληκτικά σχέδια χαραγμένα σε φύλλα δέντρων!

Ο εξηντάχρονος σήμερα Huang Taisheng, είναι ο εμπνευστής μιας νέας μορφής τέχνης, που λέγεται εγχάραξη σε φύλλα δέντρων. Είχε την ιδέα περίπου 25 χρόνια πριν, όταν είδε ένα φύλλο φαγωμένο από σκουλήκια που έμοιαζε με χάρτη. Κάθε χρόνο πλέον, όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες ασχολούνται με την περίεργη και δύσκολη αυτή τέχνη.
Το να χαράξει κανείς ένα φύλλο δεν είναι εύκολο. Τα φρέσκα φύλλα είναι μαλακά και εύθραυστα. Έτσι, οι πρώτες προσπάθειες του Huang Taisheng κατέληξαν σε αποτυχία. Όμως, με τον καιρό και με τη βοήθεια αρκετών ειδικών, κατέληξε σε ένα διάλυμα το οποίο σε συνδυασμό με μια σειρά πολλών άλλων διαδικασιών, προσδίδει ικανοποιητική αντοχή στα φύλλα.
Ο Huang Taisheng έχει βραβευτεί από τα ρεκόρ Guinness για τα πρωτότυπα δημιουργήματά, ενώ πολλά από τα έργα του (όπως και άλλων πλέον καλλιτεχνών) κοσμούν διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο.
Απολαύστε κάποια από αυτά στις φωτογραφίες που ακολουθούν.

2 ποιήματα από τον Νίκο Λυγερό

Η συνείδηση του μαχητή

Αν δεν δεις από κοντά
τους δικούς σου στη γη σου,
αν δεν προσέξεις μαζί τους
την ιστορία και το παρελθόν,
αν δεν αγγίξεις τα κάστρα
και δεν περπατήσεις στο λιμάνι
ποτέ δεν θα αποκτήσεις
τη συνείδηση του μαχητή
που παλεύει για το πρέπον
και προστατεύει τα ίχνη
ενός ολόκληρου πολιτισμού
ενάντια στη βαρβαρότητα
των κατακτητών.

ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ- Κικὴ Δημουλᾶ

ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ

Σκορπίζουν
τῶν δακρύων οἱ μεγάλες συγκεντρώσεις.
Μνήμη καὶ παρὸν ψάχνουν νὰ κρυφτοῦν
ἀπὸ τὴ διαύγειά τους.

Ἀραιὰ ποῦ καὶ ποῦ καμιὰ τουφεκιὰ
πότε ἀπὸ κεῖνο τὸ εὐκρινὲς
χαράκωμα ἡ λύπη πότε ἀπὸ ἀμυδρότερο.
Στρατηγικὴ νὰ δείξει τάχα
ὅτι ἔρχονται ἐνισχύσεις.