"το τέλος της παράκαμψης", Βερόνικα Πραμούκοβα

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΒΡΙΣΚΩ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ

Το τέλος της παράκαμψης
Κοίταξε πόσα αυτοκίνητα επιστρέφουν κι έρχονται
Καθώς αφήνουμε τα σύρματα πίσω μας
Οι μάρκες τους εκτοπίζουν τις λέξεις μας
Στέκομαι στο έδαφος
Μα δε με θέλεις...
Χωρίς εσένα, θα είμαι πιο μπροστά από σένα
Δεν έχω τίποτα να σου δώσω
Κι είναι τόσο δύσκολο να σου εξηγήσω
Περισσότερο από κάθε άλλη φορά
Γιατί μου αρέσουν τα εργοστάσια
Κάθε φορά που κοιτάζω εσένα
Ένα ταξίδι από τα γόνατα ως τα δάχτυλα
Η αντανάκλαση της σύγχυσης
Οι μέρες και τα ισόμετρα πέταλα
Η ανακάλυψη του οίκτου
Σαν αεροπλάνο πετά και μας εγκαταλείπει

Κι αν δεν ήταν τόσο ωραία εδώ
Θα μπορούσα να έρθω μαζί σου
Μα έχω βαρεθεί να σου ζητώ συγγνώμη
Κι είναι βέβαιο πως δεν μπορώ ν’ αλλάξω
Γιατί ο κόσμος είναι μια χούφτα από εκατομμύρια μόρια
Κι η κατανόηση δείχνει ν’ αργοπεθαίνει
Λεπτό με το λεπτό
Αστέρι μ’ αστέρι
Δορυφόρο με δορυφόρο
Δώσ’ μου τα χέρια σου
Κράτησε μακριά τα ψέματα
Χάρισέ τα σ’ αυτούς που μπορούν να σε πιστέψουν
Θέλεις ν’ ακούσεις τόσα πολλά
Κι εγώ θέλω να κλάψω
Να κοιτάξω το χώμα σαν τη μόνη αλήθεια
Σε σκέφτομαι...
Μέσα από εσένα είδα εμένα
Τη στρογγυλή άκρη της Γης
Την απέραντη ακινησία που επεκτείνει την απόσταση
Κι εξαλείφει το φως..."

"ΚΑΛΗΜΕΡΑ", Φωτεινή Δερζέκου

Καλημέρα

ξημέρωσε,το βλέπεις;

καληνύχτα

όνειρα γλυκά

μα που πας;

στάσου,

ο καφές είναι έτοιμος

δεν μπορώ να περιμένω

βιάζομαι

το μπουκάλι άδειασε

έχασα

το περιστέρι

πρέπει να το βρω

χάνω το φως μου

στέκεται μπροστά σου

σε κοιτά το βλέπεις;

όχι, όχι

καλή σου νύχτα λοιπόν...

καληνύχτα

 

 

 

 

 

"Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ", Γιάννης Πετράκης

 

«Ο ουρανός θα κοκκινίσει από το αίμα», είπε το ατσάλι. Η φωτιά συμφώνησε. «Ο ουρανός θα κοκκινίσει από την ιδέα», είπε το σφυρί. Το δρεπάνι συμφώνησε. «Προσέξτε μην κοκκινίσει από ντροπή», συμβούλευσε στωικά, με την τεράστια εμπειρία του σε χτυπήματα, το αμόνι. 

[Από τη συλλογή Έρημος, εκδ. Γαβριηλίδη, Αθήνα 2013. ]

'Ενα ποίημα από τη συλλογή "Μεταβάσεις ", Ρένα Τριανταφύλλου

Αγορές 

Δύσκολο να αφήνω το χέρι του καθοδηγητή μου λιποτακτικά.

Μου έχω φορέσει πειθήνια

μια μαύρη μάσκα μη -αναζήτησης της ουσίας μου

και πορεύομαι συγκαταβατικά

παρέχοντας πλήρη ελευθερία στο χρήστη.

Αγοράζω ακριβά τους φόβους

και τις ανασφάλειες των άλλων

και τις φέρνω σπίτι μαζί μου

σε ευφάνταστες συσκευασίες δώρου…

 

Κινούμαι σε ομόκεντρους ψυχοτρόπους κύκλους,

μέχρι να μετακομίσω στο επόμενο τετράγωνο.

Αποφασίζω και δηλώνω:

 

Δεν παίρνω άλλα παυσίπονα.

Θα πάρω αποφάσεις.

Ρ.τ

 (Από τη συλλογή “Μεταβάσεις” , Eκδ. Συμπαντικές Διαδρομές, Σειρά Σονάτα, 2013)

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΡΕΝΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

 

Η Ρένα Τριανταφύλλου ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως καθηγήτρια Αγγλικής. Άρθρα της έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στο διαδίκτυο και ποιήματά της καθώς και πεζά έχουν φιλοξενηθεί σε λογοτεχνικά και άλλα sites. Συμμετέχει με ποιήματά της και χαϊκού σε ανθολογίες ποίησης του φανταστικού από τις εκδόσεις  Συμπαντικές Διαδρομές. Διατηρεί τη ραδιοφωνική εκπομπή N.I.CE People στο Ράδιο Βακχικόν (radiovakxikon) του λογοτεχνικού site Vakxikon.gr. Οι "Μεταβάσεις" είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

"ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ ΣΕ ΛΥΡΙΚΗ ΕΞΑΡΣΗ ", Σπύρος Λ. Βρεττός

Ο Σπύρος Λ. Βρεττός γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1960. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται ως δικηγόρος στην Πάτρα. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Έχει εκδώσει εννέα ποιητικά βιβλία

Οι κήποι του Νοέμβρη - Ηλίας Σιμόπουλος

Οι κήποι του Νοέμβρη
έχουν χρώμα βιολετί

Τίποτα δεν ταράζει τη γαλήνη τους
ούτε ο αχός μιας ελαύνουσας θύελλας
που δε λέει να ξεσπάσει

Λύρα και χιονισμένος λόφος η σελήνη
ντύνει τη σιωπή με τα χρυσαφιά της

Εφήμερη αιωνιότητα
προβάλλουν στην απέναντι πεδιάδα
οι σκιες των δέντρων.







Πηγή

 

Λόγω συνήθειας - Γιάννης Πανουτσόπουλος

Ένα φεγγάρι σιωπηλό
αναρριχήθηκε κρυφά στ' απόμερα της πόλης
Πέφτει το ασήμι βιαστικά σ' ενός μυαλού αετοφωλιά
μα βρίσκει τόση ερημιά που άθελα ματώνει.
Γιατί συμβαίνει κάποτε
ενός λεπτού τα θραύσματα
να κάνουνε αμφίβολο το πάθος μιας ζωής.

Μα ίσως και ο θάνατος
να είχε φτάσει πιο νωρίς
Μαζί με το λεπίδι μιας συνήθειας.






Πηγή

 

Νυχτερινό - Ελένη Ηλιοπούλου Ζαχαροπούλου

Όμως θα σου μιλήσω
για κείνους τους υγρούς καιρούς
για τη βροχή που ήρθε με τον κεραυνό,
για τους μοναχικούς θανάτους.

Μια τύψη φθινοπωρινή
έσταζε ξάγρυπνη σιωπή
από τη νύχτια στέγη·
ώρες πολλές, χρόνους πολλούς-
αιώνες πολικούς.

Κάποτε, σε ξέφωτο νυχτερινό
είδε το δρόμο των μυστικών βημάτων·
είναι αυτά τα βήματα
που έρχονται από πολύ βαθειά σκοτάδια
Βήματα από μαύρο φως
στις ερημιές του κόσμου.





Πηγή: http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Euthini/343/6.html

 

Εκ βαθέων - Κωνσταντίνα Βάρσου

Ελάχιστο το σ' αγαπώ
Λίγο το σε λατρεύω
Σαν τ' άλλο σώμα σε ποθώ
Σ' έχω και σε γυρεύω.




Πηγή
 

Μύθος - Σέφης Αναστασάκος

Της πόλης ερημιά
δάσος καψαλισμένο
στο έλεος των κεραυνών.
Μια πόλη, μια έρημος
μελένια δάκρυα
της μπόρας όλεθρος
ψυχών απώλεια.
Μύθος της προσφυγιάς
στο ραγισμένο σκοτάδι
αστέρια κροταλίζουν στο πλακόστρωτο
το φεγγάρι αιμορραγεί
βάφοντας το τσεμπέρι της Πλατυτέρας.
Έτσι έφυγε ο Ορφέας
θνήσκων πολεμιστής
και ανέστιος.



Πηγή

Ψέμματα λέμε - Νίκος Λαδάς

Αν θέλετε ν' αλλάξουμε μοτίβο
δώστε μια δυνατή γροθιά στα περασμένα
τότε κι εμείς θ' αφήσουμε τ' άλογα
να τρέξουν χωρίς χαλινάρι
και θα διδάξουμε στα χέρια μας
να βρίσκουν την αλήθεια μέσα απ' τα
μπλου-τζην
των πιο ωραίων κοριτσιών.



Πηγή

Και συ θάλασσα - Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου

Και συ θάλασσα,
τρομαχτικά γαλάζια,
μέσα στον άχρονο κόλπο σου
κρύψε του αιφνίδιους θυμούς σου,
σε λάμψη να μετουσιωθούν.
Να γίνουνε χώμα και ιδρώτας,
όσο το φως εκθαμβωτικοί,
την τελειότητα περιβεβλημένοι
με λατρείας πτυχές, ανεπανάληπτες.



Πηγή

Κυριακάτικα βράδια - Σταύρος Ιντζεγιάννης

Κυριακάτικα βράδια.
Λιτανείες ψυχών,
με σβηστούς κηροστάτες.
Φύλλα ημερολογίων,
σαν αγγελτήρια θανάτων
να συντροφεύουν φαντάσματα
εγγεγραμμένα σε κύκλους,
ανεκπλήρωτων επιθυμιών
για τις μέρες που πέρασαν
ή για κείνες που θά 'ρθουν.
Μια θάλασσα δάκρυα
που μέσα τους ναυαγεί
η ειρωνεία του χτες
και η απελπισία του σήμερα.



Πηγή

Κυκλάδες 3000 π.Χ. - Βασιλική Κ. Λεονταρίτη

Κι όπως ο ήλιος πορφυρός βυθίζονταν
στο βαθυκύανο Αιγαίο
αράξαμε στο σιωπηλό ακρογιάλι.
Βαδίσαμε γυμνόποδες στην ερημιά
μ' ατίμητη πραμάτια φορτωμένοι
των ταξιδιών μας την μεγάλη γνώση.
Θεά μητέρα πάλι σου προσπέφτουμε
να διασχίσουμε και αύριο το πέλαγος
απ' άκρη - σ' άκρη μεταφέροντας
κρασί, σμυρίδα κι οψιδιανό.
Τα ειδώλια! Τα ειδώλια είν' η ψυχή μας...



Πηγή

Παραχαράκτες - Βασίλης Ρούβαλης

Τους εξάντες ποιος θα κρατήσει;
Ο δικός μας ουρανός σβήνεται σε αδιάκριτα χρώματα, ανάμεσα σε νεκρούς αστερισμούς, παράλογες σκιες.
Τα χέρια κόβονται σιγά σιγά.
Αμέτρητες χειρονομίες, άσκοποι ελιγμοί, σχήματα.
Φενακίζουμε την πίστη, άσημοι παραχαράκτες, σε πορεία μ' αλαβάστρινους ενδείκτες.
Τα χείριστα συμβαίνουν στον επόμενο γυμνό ουρανό.


Πηγή

Η Άπτερη - Ζέφη Δαράκη

Εκείνη η άπτερη
η χαμηλωμένη στο σώμα της - η ξένη
με τις χρυσαφιές ανταύγειες στο γέλιο
Η προξενήτρα ενός μελλοντικού χαμού...

Και τα μαλλιά της να γυαλίζουν
κατάμαυρο φεγγάρι
Της ανήκει αυτό το κομμάτι της θάλασσας
Αυτό το άγριο κατακτημένο μπλε του αέρα.


Πηγή

Νάρκισσος - Γιώργος Ζησιμόπουλος

Δεν είμαι εγώ αυτός
που σπέρνει στις όχθες του Γάγγη.
Δεν είμαι ζωντανός μήτε πεθαμένος.
Πορφυρωμένος την αυλωδία
της φλογισμένης σάρκας
την εντάφια υδρία
των αποκεφαλισμένων στεναγμών υψώνω
και τα δάκρυα, θυμούμαι
τα δάκρυα ν' αναβλύζουν την
όραση των Εραστών.



Πηγή

Η φωνή της Μεσογείου - Μόνα Σαββίδου - Θεοδούλου

Μας ενώνει η Μεσόγειος.
Σου στέλνω στα κύματα
τη φωνή της χαράς και του πόνου μου.
Τα σχοινιά που συγκρατούν τις βάρκες
δένουν στους κόμπους τους τις λέξεις
της αγάπης, της απόγνωσης, της προσευχής
που απευθύνω στη θάλασσα.

Κρατούν γοερά,
βυθισμένα στο υγρό της σώμα.
Πως λικνίζονται σαν τα αισθήματα
που είναι εδώ και δεν είναι.
Προορίζονται για το δέσιμο των ανθρώπων
από ακρογιάλι σ' ακρογιάλι.

Άνοιξη 1965-Τάτη Καλπακτσόγλου

Είμαι ο άνεμος

ολημέρα φιλώ τη θάλασσα

μπλέκουμαι στα κλαδιά των δέντρων

κυνηγώ τα σύννεφα

παίζω με τη σκιά σου

Είμαι τραγούδι για το στόμα

των λυπημένων

των έρημων των μακρυνών μου φίλων

Είμαι παιδί

με μια καρδιά καλοκαιριάτικη

με δάκρυα αληθινά

κι αμέτρητο θαυμασμό

για τα ωραία πράγματα

Είμαι η αγάπη

μια αγκαλιά ολάνοιχτη

ένα χαμόγελο για κάθε λύπη

ένας φίλος ενάντια στη μοναξιά 

                                                   ένα φιλί για τα μάτια σου

                                                   Είμαι ένας νέος άνθρωπος

                                                   Είμαι η ελπίδα

Πηγή: Τάτη Καλπακτσόγλου, Εκδόσεις Πύλη, 1980

Λευκές Σελίδες - Ευάγγελος Παναγιωτουνάκος

Από εδώ ξεκινάει ο άνθρωπος...
απ' τις λευκές του σελίδες
παίρνει το μολύβι, η λαχτάρα του αγκομαχά
το πρώτο γράμμα πάει να γράψει,
η καρδιά του ματώνει
την πρώτη λέξη τελειώνει, η ματιά του παγώνει
και αντί για στέρεο φιλότεχνο μόλυβδο
αίμα σχίζει τις χαρακωμένες του σελίδες
ποταμός ονείρων, λαίλαπα του νου
θύελλα αντίρροπων δυνάμεων
κι οι βολβοί ριζωμένοι στην Ανατολή
κι η καρδιά παλλακίδα της Δύσης
από εδώ σταματάει ο άνθρωπος...
απ' τις λευκές του σελίδες...


Πηγή