Ναζίμ ΧΙΚΜΕΤ, «ΚΥΡΙΑΚΗ»

Σήμερα είναι Κυριακή

Για πρώτη φορά με άφησαν σήμερα και βγήκα στη λιακάδα

Δε μου ‘τυχε ποτέ σε όλη τη ζωή μου

Να μείνω έτσι ακίνητος κοιτάζοντας ψηλά τον ουρανό

Και ν’ απορώ που είναι τόσο μακριά μου

Τόσο γαλάζιος, τόσο απέραντος

Έκατσα κατάχαμα γεμάτος σεβασμό

Κι ακούμπησα την πλάτη στον ασβεστωμένο τοίχο.

Και τούτη τη στιγμή δε μπαίνει ζήτημα

Να ριχτώ στα κύματα, μήτε μς νοιάζουν οι αγώνες

Μήτε που σκέφτομαι καθόλου τη λευτεριά και τη γυναίκα.

Η γη, ο ήλιος, κι εγώ μέσα στον ήλιο ευτυχισμένος.

(Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, εκδ. Ελληνικά γράμματα)

ΠΗΓΗ

Οσο το δυνατόν σιγότερα - Έλενα Πολυγένη

Κανένας δε θα με μάθει
Τις επιθυμίες μου
Εκτός απ' την κραυγή μου
Εκείνη που αντηχεί
Ξημέρωμα
Στους θορυβώδεις δρόμους της πόλης.
Μιλάει πότε σε σένα
Αλλόκοτα
Μ' έναν υπόκωφο ήχο
Πότε σε άλλους
Τραυλίζοντας
Χωρίς λόγο.
Αυτό που απομένει
Είναι το σώμα μου
Ριγμένο άτσαλα
Πάνω στο στρώμα.









Πηγή

Ο κατηχούμενος - Βαγγέλης Παππάς

 

ΚΑΤΗΧΟΥΜΕΝΟΣ

Τον είδα απροειδοποίητα, νύχτα αργά

να κοντοστέκεται στο νάρθηκα συλλογισμένος

κι ονειρεύονταν μια μέρα – αχ, αυτή η μέρα ! –

να ανέλθει ταπεινά σ’ εκείνον τον σολέα

ούτε λόγος παραπέρα.

 

Μέχρι τον σολέα – το Βήμα αυτό για κείνον ήταν ήδη αρκετό

Και είδα τον κόσμο πώς εκοίταζε και ζήλευε με πόνο

όσοι στον πολύκλοιτο ναό επάξια στραφτάλιζαν την πιο εκφραστική τους λάμψη

Τα βλέμματα, τα γέλια και τα σαρκαστικά τους λόγια

όλα τα εζήλευε

 

όλα με φθόνο Άγιο – λυσσασμένα τα αποζητούσε

 

Μα ακόμα δεν τολμούσε το πρώτο βήμα προς τον σολέα του να κάμνει

Και δεν ήταν πως ντρέπονταν τέτοιους άνδρες

Εκκλησιάζοντες αιώνια Κορυφαίους

πλάι τους να κάτσει, μα πιότερο έτρεμε στην σκέψη

μην τον ειδούν έτσι αβάπτιστο στις ακριβές τις εμπειρίες

κι αντί για περίγελο με οργή τον οικτιρίσουν

 

Μην τυχόν στον κατηχούμενο οι δεινοί των Μουσών ταγοί

δεν κρατηθούν κι απρόκλητα του ψάλλουν:

« Τας θύρας! Τας θύρας! Εν σοφία πρόσχωμεν!»

 

Εκείνο το βράδυ τον είδα ντροπιασμένο από τις ίδιες του τις σκέψεις

να αποχωρεί

από τον ναό που είχε ταγμένη την καρδιά του

 

ᾨδὴ στὴ σελήνη - Διονύσιος Σολωμός

Γλυκύτατη φωνὴ βγάν᾿ ἡ κιθάρα,
καὶ σὲ τούτη τὴν ἄφραστη ἁρμονία
τῆς καρδιᾶς μου ἀποκρίνεται ἡ λαχτάρα.
Γλυκὲ φίλε, εἶσαι σύ, ποὺ μὲ τὴ θεία
ἔκσταση τοῦ Ὀσσιάνου, εἰς τ᾿ ἀκρογιάλι,
τῆς νυχτὸς ἐμψυχεῖς τὴν ἡσυχία.
Κάθισε γιὰ νὰ ποῦμε ὕμνον στὰ κάλλη
τῆς Σελήνης. αὐτὴν ἐσυνηθοῦσε
ὁ τυφλὸς ποιητὴς συχνὰ νὰ ψάλλει.
Μοῦ φαίνεται τὸν βλέπω ποὺ ἀκουμβοῦσε
σὲ μίαν ἐτιά, καὶ τὸ φεγγάρι ὡστόσο
στὰ γένια τὰ ἱερὰ λαμποκοποῦσε.
Ἀπ᾿ τὸ Σκοπό, νἄτο, προβαίνει. ὢ πόσο
σὺ τὴ νύχτα τερπνὰ παρηγορίζεις!
Ὕμνον παθητικὸ θὲ νὰ σοῦ ὑψώσω,
παθητικὸ σὰ ἐσένα, ὅταν λαμπίζεις
στρογγυλό, μεσουράνιο, καὶ τὸ φῶς σου
σὲ ταφόπετρα ὁλόασπρη ἀποκοιμίζεις.










Πηγή

"ΣΤΗΝ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΙΡΟ ΝΟ ΧΗΝΕ", Β.Α

Σε θυμήθηκα

Πίνοντας του κερασιού το αίμα.

Μπαίνει φθινόπωρο

Και συ ξεπροβάλλεις

Σαν την ξαφνική βροχή

Του Ιτο Σινσούι

Κρατώντας κάτω απ την όμπρέλα

Το μυστηριώδες χαμόγελο

Της απόλυτης κυριαρχίας.

Το Χαι-κου του Σεπτέμβρη

Περιμένει ένα βλέμμα σου

Για να αρχίσει να χρωματίζει τα φύλλα.

Η ομορφιά της ποίησής σου

Λάμπει μπροστά στην Υπέρτατη Αματεράσου.

Ο Αυτοκτάτορας Τζιμού ζηλεύει

Την ανθισμένη κερασιά

Που σε στεφανώνει με τα λουλούδια της .

Από εκεί ψηλά που είσαι βοήθησέ μας

να ζήσουμε τη μέρα των χρυσανθέμων. Β.Α.

ΕΝΑ ΣΑΤΙΡΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΒΗΛΑΡΑ

Λοιπόν, λίγο πριν από την επανάσταση του 1821, ο πρωτοπόρος και γλωσσικά Ιωάννης Βηλαράς (1770-1823) γράφει το εκτενές ποίημα «Κατά καλογήρων» από το οποίο παραθέτω την αρχή:

Καλόγερος και διάβολος αδέλφια διδυμάρια
και σαν αδέλφια καρδιακά τηρούν δουλειά καθάρια.
Του Σατανά τα έργατα, δουλειές του καλογέρου,
και διαβολιές του άγιου, σκοτούρες του δευτέρου.
Του ενός τα τεχνουργήματα ο άλλος έχει δρόμο
και σ’ όσα κι αν εργάζονται, κοινόν κρατούν το νόμο.
Δεν βλέπεις πως σε όλα τους δεν θέλουν να χωρίζουν,
μόνε κι οι δυο απαράλλαχτα σαν κόρακες μαυρίζουν;

(…)

Φυλάγου οχ τον καλόγερο και κάμνε το σταυρό σου,
καθώς τον ίδιο διάβολο αν έβλεπες εμπρός σου

ΠΗΓΗ

ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ

 ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Στην 84η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας, κέρδισε το Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Animation. Δικαίως! Πρόκειται για πολύ ψαγμένο ταινιάκι!!!

Πρόκειται για ένα «υβριδικό» animation που συνδυάζει το βωβό σινεμά με τα τεκνικολόρ μιούζικαλ.

Το «The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore», είναι εμπνευσμένο σε ίσα μέρη από τον Τυφώνα Κατρίνα, τον Μπάστερ Κίτον, τον Μάγο του Οζ και την αγάπη για τα βιβλία.

Η ταινία είναι μια ιστορία για τους ανθρώπους που αφιερώνουν τη ζωή τους στα βιβλία και για τα βιβλία που ανταποδίδουν τη χάρη!

Το 15λεπτο φιλμ είναι γυρισμένο με συνδυασμό διάφορων τακτικών, μινιατούρες, cgi, 2D animation και με μια σαφή στιλιστική αναφορά στις ασπρόμαυρες, βωβές ταινίες και στα τεκνικολόρ μιούζικαλ.


 ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΤΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΣΑΝΤΗ

«Από ένα τριαντάφυλλο δηλαδή κρέμεται η ισορροπία του κόσμου;»

 

 

 ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΟΥΒΕΛΑ 

"Ο μικρός πρίγκιπας συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη στο δρόμο της αναζήτησης"

 

«Μίλα! Μίλα ελεύθερα. Τί φοβάσαι; Πριν από καιρό έτυχε να βρεθώ κι εγώ σε μια τέτοια θέση.

Ήθελα να γλιτώσω τους ανθρώπους μου απ’ το θανατικό κι από τη πείνα. Κάψανε, σφάξανε οι Τούρκοι! Δεν χόρταιναν το αίμα!

Αναγκαστήκαμε να ξεσπιτωθούμε. Γυρεύαμε σαν ζητιάνοι μια γωνιά να ξαναχτίσουμε τα σπιτικά μας. Αχ!» αναστέναξε ο παπά Φώτης και γύρισε το βλέμμα κατά τον ουρανό.

«Συγχώραμε θεέ μου! Εμείς που σηκώσαμε το κεφάλι στον ξένο, βρήκαμε το μπελά μας από τα ίδια τα αδέρφια μας.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ !!!!!!!!!!!!!!!!

Η ΖΩΗ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ




ΧΟΡΟΣ

ΕΡΩΤΑΣ














ΠΑΡΕΑ

Stamatis Spanoudakis - Βροχερό δειλινό στο βόσπορο,ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ !!!!!!!!!!

Οι ιππότες της αναποδογυρισμένης ετικέτας (δείγμα από την εισαγωγή) - Αριστείδης Μιχαλόπουλος

«Τι είναι πάλι αυτή η μπούρδα;», ρωτάει ο μικρός Οδυσσέας στην αρχή. «Δε θυμάσαι; Είναι οι ετικέτες των ρούχων που τις αναποδογυρίζουμε για να δούμε τι κρύβουν από πίσω», του απαντά ο αδελφός του Νικόλας. Ο μικρός δέχεται να παίξει μαζί τους μόνο όταν ο πατέρας του τού θυμίζει ότι λίγες μέρες νωρίτερα τον είχε χρίσει ιππότη της αναποδογυρισμένης ετικέτας… και το ταξίδι στον κόσμο της κρυμμένης ομορφιάς των πραγμάτων μπορεί να αρχίσει.

Πρώτος ο μικρός θα τους δείξει τη συλλογή του από ετικέτες με ζώα, που του αρέσουν πολύ, και με δράκους, που τον τρομάζουν λίγο. Στη συνέχεια, ο μεγάλος θα παρουσιάσει τη δική του συλλογή με ετικέτες από παράθυρα με θέα παραλίες, ουρανοξύστες, σύννεφα, αστέρια και γόνδολες και τα σπανιότατα ευρήματά του με αερόστατα, χαμόγελα και λουλούδια.

Ο μπαμπάς τους, που όλο τον έξυπνο θέλει να κάνει, τους δείχνει τις δικές του ετικέτες που στην πίσω τους όψη κρύβουν σκάλες, δένδρα και δάση… φαντάσματα του μπαμπά του Άμλετ (αν είναι ποτέ δυνατόν!)… την απλωμένη μπουγάδα μιας νεράιδας (μα πού τα βρίσκει;)… εφιάλτες (πλάκα κάνει)… και σελίδες βιβλίων γραμμένων σε αρχαίες νεκρές γλώσσες (αυτό πια…).