Το καλοκαίρι - Κωστής Παλαμάς

Ὁ κόσμος λάμπει
σὰν ἕνα ἀστέρι,
βουνὰ καὶ κάμποι,
δένδρα, νερά,
γιορτάζουν πάλι,
καθὼς προβάλει
τὸ καλοκαίρι.
Θεοῦ χαρά!

Φωνοῦλες γέλια
φέρνει τ᾿ ἀγέρι
μέσ᾿ ἀπ᾿ τ᾿ ἀμπέλια
τὰ καρπερά.
Παιδιὰ ἀγγελούδια
ψέλνουν τραγούδια
στὸ καλοκαίρι.
Θεοῦ χαρά!

Τὴν ὥρα τούτη
σκορπᾶ ἕνα χέρι
χάδια καὶ πλούτη,
κι ἡ γῆ φορᾶ,
σὰν μιὰ πορφύρα.
Ζωῆς πλημμύρα
τὸ καλοκαίρι.
Θεοῦ χαρά!

Ἡ φύσις πέρα
ὦ νέοι καὶ γέροι,
σὰ μιὰ μητέρα
μᾶς καρτερᾶ.
Ἡ φύσις ὅλη
σὰν περιβόλι
τὸ καλοκαίρι.
Θεοῦ χαρά!

 

 

 

 

 

 

Πηγή

Λατινικές φράσεις που χρησιμοποιούμε ακόμη!

Τα Λατινικά είναι για πολλούς μια «νεκρή» γλώσσα, όμως αποτελούν την απαρχή για πολλές γλώσσες τις οποίες μιλάμε στη σύγχρονη εποχή.

Όσοι πιστεύουν ότι αυτή η γλώσσα έχει πεθάνει, αξίζει να διαβάσουν τα παρακάτω για νακαταλάβουν ότι μια γλώσσα είναι ζωντανή όχι μόνο όταν μιλιέται με τη συμβατική έννοια, αλλά ακόμα και όταν φράσεις της αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της προφορικής αλλά και γραπτής έκφρασής μας.

Οι παρακάτω λατινικές εκφράσεις χρησιμοποιούνται πολύ συχνά και σε πολλές περιστάσεις, άραη λίστα που ακολουθεί είναι ένας πολύτιμος οδηγός για όλους μας που καθημερινά χειριζόμαστε τη γλώσσα ποικιλοτρόπως.

Vice versa: Η φράση «vice versa» έχει προκύψει από το λατινικό «αλλάζω» ή «γυρίζω επιτόπου» και δείχνει την αντιστροφή της σειράς κάποιου πράγματος.

Magnum opus: Η φράση «magnum opus» σημαίνει «μεγάλο έργο», χρησιμοποιείται όταν αναφερόμαστε σε καλλιτεχνικά δημιουργήματα, πίνακες, γλυπτά, μουσικά κομμάτια και υποδηλώνει το σπουδαιότερο έργο ενός καλλιτέχνη.

Bona fide: Η φράση «bona fide» στην κυριολεξία της σημαίνει καλή πίστη, ωστόσο ο όρος έχει διαφορετικές χρήσεις σήμερα. Σε νομικό κείμενο, χρησιμοποιείται για να αντιπροσωπεύσει κάτι που παρουσιάζεται χωρίς δόλο ή εξαπάτηση, ή με άλλα λόγια κάτι που δείχνει ειλικρίνεια, εντιμότητα και καλή πίστη. Η πιο συχνή χρήση της φράσης είναι αυτή που δείχνει ότι μιλάμε για κάτι πραγματικά αυθεντικό.

ΓΙΑΓΙΑ ΧΡΥΣΑΝΘΗ - ΜΥΡΙΝΑ

Πουλιά ερωτευμένα

σ’ ανθισμένες φωλιές,

μικρά αγγελούδια

σε κουρτίνες παλιές.

 

Λευκές αναμνήσεις

της γιαγιάς τα κεντήματα,

Πηνελόπη πιστή,

στου καιρού τα γυρίσματα.

 

Τ’ αγγελούδια που κέντησε,

κάποια μέρα την πήρανε.

Ο Οδυσσέας της χάθηκε.

Οι Θεοί, στο νησί, ποτέ δεν τον στείλανε.

Έλληνας - Σωκράτους Δαιμόνιο (Δημήτρης Μούχας)

Αρχίζεις με ήπιους τόνους

να κάνεις τη ζημιά,

καθώς περνά η ώρα 

ανεβάζεις τις στροφές

και κάνεις τη διαφ(θ)ορά.

Να συγκρατηθείς δεν μπορείς

γι' αυτό δεν είσαι γεννημένος,

συ πάντα κολύμπαγες στη λασπουριά

ποτέ δεν ήσουν τρομαγμένος.

Μετά ξεθάρεψες στα όρια

και αφήνεις υπαινιγμούς,

δώσε μάγκα μου και σε εμάς

χορούς ν’ αρχίσουμε συρτούς.

Ομοιώματά σου να γίνουμε

να σε κοιτούμε 

θάρρος να παίρνουμε και αρχοντιά

τη ζωή μ' όλα τα βάσανα 

με οίνο αθάνατο να λειτουργούμε.

Ξεκινώντας τη μέρα με Τσέχωφ...

Οι άνθρωποι δεν προσέχουν αν είναι χειμώνας ή καλοκαίρι, όταν είναι ευτυχισμένοι.












 

 

Καλό μήνα!

Τὶ εἶπα κάποτε σ᾿ ἕναν ἰπτάμενο - Νίκος Καροῦζος

Σὰν ἀφαιρέσεις ἀπὸ τὸν ἥλιο τὴν λαίμαργη ἀστρονομία
δὲν εἶναι πιότερος ἀπὸ μιὰ πυγολαμπίδα ποὺ διαστέλλει
τὴν κίνηση μέσ᾿ στὸ ἄναυδο σκοτάδι.
Δὲν ἔχει πόσιμη σημασία νὰ σταλάξουμε
τσιγγούνικες ἀλήθειες καὶ σταγονίδια βεβαιότητας
δὲν ἔχει οὔτε μιὰ πρωτοτυπία ἡ ξεμυαλίστρα ἡ ἐξυπνάδα
πρωτότυπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δικάζει τὶς λέξεις
ἐκεῖνος ποὺ βάζει ποινὲς ὁλοένα στὰ δάχτυλά του
τὴν ὥρα ποὺ σέρνουν ἔρημα τὴν ἄλαλη πένα.
Δὲν ἔχει μητρότητα ὁ ἴλιγγος
δὲν ἔχει πατρότητα ἡ νύχτα.
Μίλησα κι ἄλλοτε γι᾿ αὐτὰ τὰ χαρτόνια.
Οἱ σκοτεινοί μας σύντροφοι: οἱ ἄκρες καὶ τὰ μάκρη
μὲ τοῦ κύκλου τ᾿ ἄγρια δῶρα μᾶς κοροιδεύουν.
Ἔχοντας πιὰ ξεπέσει ὁ γέροντας Εὐκλείδης
εἶν᾿ ἀπόβλητο τὸ μῆκος ὡς πράξη τοῦ σύμπαντος
καὶ τὸ ὕψος ἀνεύρετη μελῳδία στὰ πλάτη...
Τράβηξα τὴν σκονισμένη αἰωνιότητα σὰν κουρτίνα
μὲ τόση εὐκολία καὶ τά ῾χασα βλέποντας
τὸ λάγνο τίποτα τῆς ἀναφρόδιτης καμπύλης!
Ὁ ἄγγελος τότε τοῦ ἔαρός μου φώναξε: -Μὴ στενεύεις,
ἁγίαζε μονάχα, μὴ σκοπεύεις, κι ἀπ᾿ τὸ μειλίχιο
δαιμόνιο τῆς ἀγάπης πιὸ πέρ᾿ ἀκόμη τράβα κι ἂς εἶπες
θὰ κομματιάσω τὸν κόσμο γιὰ νὰ ματιάσω
τὴ δύναμη τῆς ἀλήθειας.
Ἔλα, λυτρώσου τώρα κι ἀπ᾿ τοῦ ἐρωτήματος τὴν ἔλλειψη
νὰ γίνεις ὀμορφότερος νὰ μείνεις ὄντως μόνος...

 

 

 

 

 

Πηγή

Μανόλης Αναγνωστάκης

«Κατά καιρούς μ’ έχουν χαρακτηρίσει καθαρά πολιτικό ποιητή. Προσωπικά δεν νομίζω ότι είμαι πολιτικός ποιητής. Είμαι ερωτικός και πολιτικός μαζί. Συνδυάζονται αυτά τα δύο. Είναι η εποχή που τα συνδύαζε αυτά τα δύο. Δηλαδή δεν μπορούσε να είναι κανείς ερωτικός ποιητής, ξεχνώντας το πολιτικό πλαίσιο εκείνης της εποχής που ήταν φουντωμένα τα πολιτικά πάθη. Υπήρχε το πολιτικό στοιχείο μέσα, η έκφραση της πολιτικής, μέσα από μια ερωτική κατάσταση όμως. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνουμε αυτό το πράγμα εύκολα. Γι’ αυτό αρνούμαι όλα αυτά περί “ποίησης της ήττας' και τα σχετικά. Δεν είναι ποίηση της ήττας. Είναι μια αγωνία για την εποχή, ένα άγχος για την εποχή. Όταν τελείωσε η εποχή, τελειώνει κι η ποίηση. Δεν μπορείς να γράφεις συνεχώς ποίηση. Δεν είμαι επαγγελματίας ποιητής. Αισθάνομαι την ποίηση σαν τρόπο έκφρασης επειδή δεν μπορούσα να εκφραστώ διαφορετικά. Δηλαδή ήταν η εποχή τόσο πιεσμένη, τόσο δύσκολη, που μόνο εκφράζοντας τον πόνο του μπορούσε κανείς να την αντέξει».








πηγή

Φωσφορούχο μαύρο - Α.Α. Άγγος

Στου μυαλού μου τα σκοτάδια

ψάχνω να ‘βρω,

τη μορφή σου

από φωσφορούχο μαύρο.

 

Παράλογες κι ατέλειωτες,

οι νύχτες μου μακριά σου,

μες στη σιγή νομίζω ακούω,

τον χτύπο της καρδιάς σου.

 

Στης ψυχής μου τον καμβά,

είναι υγρό ακόμα,

των μελαγχολικών σου των ματιών

το ανεξίτηλο το χρώμα.

 

Το νότο επίμονα κοιτά

 η πυξίδα της καρδιάς,

στης Καλαυρίας τ’ ακρογιάλια

και την άμμο που πατάς.

 

Στου Καναλιού ή τ’ Ασκελίου

τα καταγάλανα νερά,

ίσως συναντηθούμε,

ποιος ξέρει· κάποια φορά. 

 

Στην μέση του κόσμου - Ελένη Σεργίου

''Κι έτσι… αντίκρισαν αγκαλιασμένοι το αόρατο που τους κοιτούσε.''

[Γ. Ξενάριος, Στην άκρη του κόσμου, σελ. 162]

 

Άνθρωποι σακατεμένοι απ’ τη ζωή

κι ας μην έζησαν στις Αλυκές ˙

άνθρωποι σκιές, κάτισχνα κορμιά

σε αποσύνθεση από ακατονόμαστη ασθένεια ˙

(Όχι, δεν είναι χολέρα. Όλοι ξέρουν το όνομά της

μα δεν τολμούν να το προφέρουν.

-Θα σας το αποκαλύψω αργότερα-)

ανθρώπινες φιγούρες αξιολύπητες

αιφνιδιάζουν με τις ελάχιστες δυνάμεις τους

περπατώντας στο δύσβατο δασικό μονοπάτι,

άλλοι αποφασισμένοι απλώς να ζήσουν

κι άλλοι να φτάσουν στην άκρη του κόσμου.

 

Οι ψίθυροι απ’ τα ταλανισμένα τους κορμιά

ενώνονται σε κλαδί παρελθοντικού χρόνου

που συνεχίζει ν’ ανθίζει στο παρόν

στο μέρος όπου πρίγκιπες και πριγκίπισσες

στέκουν στον ίσκιο της δόξας τους σιωπηλοί.

Ψίθυροι που ομοιάζουν με γόους θρήνου

ή με αναστεναγμούς ανακούφισης

για όσα άφησαν πίσω στην γη τους -στις Αλυκές;-

μαζί με το όνομά τους.

 

Ξεκινώντας τη μέρα με Βολταίρο...

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι έκτισαν τα μεγάλα αριστουργήματα της αρχιτεκτονικής τους, τα αμφιθέατρα, για να βάλουν μέσα άγρια θηρία να παλεύουν.