Απόκρημνα τα ακροδάχτυλα μου αιωρούνται
σε απόμερες κορφές τα ρόδα στ'αγκάθια τραγουδούνε.
Πότε ήρθανε ξανά τα χελιδόνια;
μάνα δεν μέτρησα ποτέ μου τόσα χρόνια.
Την νιότη μου απόξω να γυρεύω
εκεί έγκλειστη βουβή, στέκει, μα χαζεύω.
Ο χρόνος σκούζει, με σπρώχνει μες στα αγκάθια,
μου λέει εκεί κρύβονται τα πιο όμορφα κομμάτια.
Το σήμερα ζητάει επιστροφή
όντας φτωχός, ανθός γυμνός, δίχως επιλογή.
Χωρίς δεσμά, μήτε και απορίες.
Δίχως σπαθιά ούτε και πανοπλίες.
Μάλλον λεύτερος.
Με αγάπη μάνα νίκησα όλες τις ερινύες.
