Ανεκπλήρωτοι φόβοι - Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ Α.Ε.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ & ΕΚΔΟΣΕΩΝ

ΑΡΑΧΩΒΗΣ 35 – 106 81

ΑΘΗΝΑ ΤΗΛ.: 210 3634780, 210 3616 343, FAX: 210 3616343

 

 

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 05.11.12

«Ανεκπλήρωτοι Φόβοι»

 

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ η ποιητική συλλογή του Χρήστου Αρμάντο Γκέζου

 

40 Ρήσεις του Δημόκριτου

 

Τύμπανα σοβαρά της τραγωδίας - Νίκος Καρούζος

Ἠλέκτρα εἶσαι τώρα μέσ᾿ στ᾿ ἀηδόνια κόρη βασιλέως
ὀχιὰ στὰ μάτια, τίγρισσα στὰ χέρια μὲ πέλματα μεταξωτὰ
ποδοπατεῖς ἀπὸ ζοφώδη ἔρωτα ὁλομόναχη μὲ γόους ἐπιτάφιους
τὴ φαλλικὴ μεγαλοπρέπεια τοῦ πατέρα σου
ποδοπατεῖς ὁλομόναχη καθὼς
ἡ Κλυταιμνήστρα γιὰ λίγα δευτερόλεπτα
ψιθυρίζει ἐλεεινὰ ἠλεκτρόνια τοῦ κορμιοῦ της
κι ὁ Αἴγισθος αἱμόφυρτος ἐγκαταλείπει τὴ στύση
θάνατος ἡγεμόνας ὅλων ἀποφαίνεται
τυλίγοντας μὲ ἄσπιλο γνόφο τὴν κάθαρση.
Τὸ δίκιο εἶν᾿ ἀπὸ παντοῦ κι ὁλοῦθε διαλάμπει.







Πηγή

Ένα κουτί και μια βαλίτσα - Στέβη Σαμέλη

Σ'ένα κουτί στοίβαξες όλα σου τα όνειρα

και μια βαλίτσα γέμισες, με μύριες αναμνήσεις

Ολάκερη η ζωή σου, ένα κουτί και μια βαλίτσα ...

Σκέφτεσαι, δεν επλούτησες πολύ

όλα σου τα υπάρχοντα χωρούν στα δυο σου χέρια

Μα έτσι κι αλλιώς, μονάχα αυτά θα πάρεις όταν φύγεις ...

Πηγή: http://www.samelistevi.blogspot.gr/

Ξεκινώντας τη μέρα με Ιούλιο Βερν...

Η επιστήμη, φίλε μου, συνίσταται από λάθη, αλλά είναι λάθη χρήσιμα γιατί λίγο-λίγο οδηγούν στην αλήθεια.

Καλημέρα σας!

Καληνύχτα με ένα τραγούδι των Secret Garden...

Φθινόπωρο - Ράινερ Μαρία Ρίλκε

Τα φύλλα πέφτουν, πέφτουν λες από ψηλά,
σαν να ξεράθηκαν οι κήποι τ' ουρανού·
πέφτουν με μι' άρνηση στο στόμα του κενού.

Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά,
από τ' αστέρια προς τη μοναξιά.

Όλοι μας πέφτουμε. Το χέρι αυτό που γράφει.
Δες, όλα γύρω χάνονται στα βάθη.

Είναι όμως Κάποιος που την πτώση αυτή
στα δυο του χέρια στοργικά τη συγκρατεί.





Μετάφραση: Κώστας ΚουτσουρέληςΠηγή

Βαθιά, τη νύχτα - Γεώργιος Δροσίνης

Βαθιά, τὴ νύχτα τὰ μεσάνυχτα,
μὲ τ᾿ ἀνοιχτὰ φτερὰ τοῦ ὀνείρου,
πετᾷ ἡ ψυχή μου, σκλάβα ἐλεύθερη,
στοὺς μυστικοὺς κόσμους τοῦ Ἀπείρου,
τὴ νύχτα βλέπει ὅλα τ᾿ ἀθώρητα,
ποὺ ἀπόκρυβεν ἡ πλάνα μέρα
τὴ νύχτα ἀκούει ὅλα τ᾿ ἀκούσματα
στὸν ἀτρικύμιστον ἀέρα.
Βλέπει τῶν κάστρων τὰ φαντάσματα
καὶ τὰ λευκὰ στοιχειὰ τῶν κάστρων
κι ἀκούει τῶν δέντρων τὸ μεγάλωμα
καὶ τὸ περπάτημα τῶν ἄστρων.





Πηγή

Μάκης Καραγιάννης: Η κρίση και οι λέξεις

Η σημερινή κρίση μοιάζει με οδοστρωτήρα που δεν αφήνει τίποτε όρθιο. Σαρώνει οικονομίες, αντιλήψεις, συναισθήματα και ανθρώπους. Ο Έλληνας ταπεινωμένος προσπαθεί να καταλάβει τι του συμβαίνει, αλλά βρίσκεται σε μια ιδεολογική και ψυχική σύγχυση...

Η οργή και ο θυμός εναλλάσσονται με τις φλύαρες απεραντολογίες που συγκρούονται καθημερινά στις εφημερίδες, τη μπλογκόσφαιρα και τα τηλεπαράθυρα. Μέσα από τον θόρυβο αναδεικνύονται οι δυο κύριες και σκληρά αντιμαχόμενες σχολές σκέψης που αποκρυσταλλώνονται στο δίπολο μνημόνιο – αντιμνημόνιο και εκφράζουν τις δυο όψεις της ελληνικής ψυχής που παραμένει αμφίθυμη.

Κυρίαρχη, πιο θορυβώδης, η αντιμνημονιακή μας απειλεί με την «αλήθεια» της. Η φαρέτρα της περιλαμβάνει επιχειρήματα, αλλά και γιαούρτια ή μάρμαρα για τους αντιφρονούντες. Η επιχειρηματολογία της υποδεικνύει με έμφαση τη διεθνή πλευρά. Επιμένει ότι για όλα φταίνε οι ξένοι. Η παγκοσμιοποίηση και η κυριαρχία των αγορών. Το αυστηρό γερμανικό πρόσωπο της Μέρκελ με τον τιμωρητικό λόγο και την προτεσταντική ηθική.

Δημητριος Κανελλοπουλος- Βρέχει

Βρέχει

Βρέχει...

στο παγκάκι του δάσους,

δίπλα στο άγαλμα του μνημείου,

ένας γέροντας, ξεχασμένος και ρακένδυτος,

κρατάει στο χέρι του ένα ανθισμένο λουλούδι...

είναι νύχτα και κάνει κρύο, βρέχει...

στο πρόσωπό του έχει μια θεϊκή γαλήνη

και στα μάτια του την απόλυτη παράδοση στο άπειρο...

δίπλα του ένα φθαρμένο πανωφόρι, που κάτω του, έχει κάτι

που με προσοχή και δέος προστατεύει...

<βρέχει-κρυώνεις> του λέω,

<ακούς την μελωδία> με ρωτά,

<πάντα την ακούω>, <τι κρύβεις> τον ρωτάω,

<τα φτερά του Έρωτα> μ' απαντά...

κι ενώ το άγαλμα δίπλα προσμένει τα πουλιά, την Άνοιξη,

για να τους εξηγήσει το νόημα-άποψη του Αιώνιου,

ένα φτερούγισμα, μια ουράνια μελωδία, ένα φως,

το θρόισμα των φύλλων, ο άνεμος, το πέταγμα του Έρωτα...

και το παγκάκι άδειο...

Άνοιξη!!!

Ίσως κάποτε, εμείς οι Άνθρωποι, να βρούμε το δρόμο-την τέχνη

για να μετασχηματίζουμε τη κάθε στιγμή σε Αιωνιότητα!!!

Ί σ ω ς ...