Εσπερινός - Γεώργιος Δροσίνης

Στὸ ρημαγμένο παρακκλήσι
τῆς Ἄνοιξης τὸ θεῖο κοντύλι
εἰκόνες ἔχει ζωγραφίσει
μὲ τ᾿ ἀγριολούλουδα τ᾿ Ἀπρίλη.

Ὁ ἥλιος, γέρνοντας στὴ δύση,
μπροστὰ στοῦ ἱεροῦ τὴν πύλη
μπαίνει δειλὰ νὰ προσκυνήσῃ
κι ἀνάφτει ὑπέρλαμπρο καντήλι.

Σκορπάει γλυκειὰ μοσκοβολιὰ
δάφνη στὸν τοῖχο ριζωμένη -
θυμίαμα ποὺ καίει ἡ Πίστις -

καὶ μία χελιδονοφωλιά,
ψηλὰ στὸ νάρθηκα χτισμένη,
ψάλλει τὸ Δόξα ἐν Ὑψίστοις...





Πηγή

Αγάπη με στερητικό άλφα - Word Chimes

Σε τυλίγει με τη ζεστή πνοή της

Ακόμα κρυώνεις

 

Σε κοιτάει στα μάτια να την αναγνωρίσεις, να την αποδεχθείς

Μένει ανέγγιχτη

 

Σου γνέφει να την ακολουθήσεις σε ένα δρόμο δικό της

Είναι ταξίδι χωρίς προορισμό

 

Μια αγάπη που στα δίνει όλα

Μα και τίποτα...

 

Πηγή: http://wchimes.blogspot.gr/2012_10_01_archive.html

Άτιμοι αναλυτές - Μαξ Κύων

Εσείς που περπατήσατε σε παρελθοντικές πατημασιές σας
και το παπούτσι σας χώρεσε ακριβώς τις απροσεξίες του χώματος,
σκεφτήκατε άραγε πως ακόμη δεν έχει βρέξει;

Εσείς που γοργότερα φέρατε το μέλλον σας
και το παπούτσι σας δεν σκούριασε ποτέ στο νυχτερινό φως,
σκεφτήκατε άραγε πως ακόμη δεν έχει βρέξει;

Εσείς βρώμικοι κι άτιμοι αναλυτές,
αναρωτηθήκατε πόσες στιγμές πέρασαν πλάι σας (;)
με τη σχεδία που δε χρειάστηκε ποτάμι και βροχή.

Ξεκινώντας τη μέρα με μια φράση του Thomas Fuller...

Η σκοτεινότερη ώρα είναι πριν την αυγή.

Καλημέρα σας!

Οι λεβάντες των ωκεανών!

Το θέαμα στο βυθό των ωκεανών είναι εντυπωσιακό, καθώς τα κοράλλια του είδους Acropora αναπτύσσονται σε μεγάλες επίπεδες εκτάσεις, λαμβάνοντας όλες τις αποχρώσεις του μοβ, σχηματίζοντας υποβρύχια «λιβάδια λεβάντας»!

149 είδη έχουν περιγραφεί μέχρι σήμερα, τα περισσότερα από τα οποία ζουν στον ύφαλο Great Barrier Reef της Αυστραλίας και είναι οι βασικοί «υπεύθυνοι» της δημιουργίας των πολλαπλών επιπέδων ανθρακικού ασβεστίου που ενισχύουν την κατά τα άλλα λεπτή επένδυση του υφάλου.

Το ρεμάλι - Κική Δημουλά

Θεατρίνοι - Γιώργος Σεφέρης

Στήνουμε θέατρα καὶ τὰ χαλνοῦμε
ὅπου σταθοῦμε κι ὅπου βρεθοῦμε
στήνουμε θέατρα καὶ σκηνικά,
ὅμως ἡ μοίρα μας πάντα νικᾶ.

Καὶ τὰ σαρώνει καὶ μᾶς σαρώνει
καὶ τοὺς θεατρίνους καὶ τὸ θεατρώνη
ὑποβολέα καὶ μουσικοὺς
στοὺς πέντε ἀνέμους τοὺς βιαστικούς.

Σάρκες, λινάτσες, ξύλα, φτιασίδια,
ρίμες αἰσθήματα, πέπλα στολίδια,
μάσκες, λιογέρματα, γόοι καὶ κραυγὲς
κι ἐπιφωνήματα καὶ χαραυγὲς

ριγμένα ἀνάκατα μαζὶ μ᾿ ἐμᾶς
(πές μου ποῦ πᾶμε; πές μου ποῦ πᾶς;)
Πάνω ἀπ᾿ τὸ δέρμα μας γυμνὰ τὰ νεῦρα
σὰν τὶς λουρίδες ὀνάγρου ἢ ζέβρα

γυμνὰ κι ἀνάερα, στεγνὰ στὴν κάψα
(πότε μᾶς γέννησαν; πότε μᾶς θάψαν!)
Καὶ τεντωμένα σὰν τὶς χορδὲς
μιᾶς λύρας ποὺ ὁλοένα βουίζει. Δὲς

καὶ τὴν καρδιά μας ἕνα σφουγγάρι,
στὸ δρόμο σέρνεται καὶ στὸ παζάρι
πίνοντας τὸ αἷμα καὶ τὴ χολὴ
καὶ τοῦ τετράρχη καὶ τοῦ ληστῆ.



Πηγή

Περνώντας ένα διάστημα στην κόλαση - Χαϊμέ Σβαρτ

Αχ ! Πατρίδα….

βασίλειο μεταλλωρύχων

φυλακισμένων στον πάτο της αδικίας…

Αχ ! Χιλή με τους

τριάντα τρεις εργάτες σου

στα επτακόσια μέτρα βάθος…

Αχ ! ορυχείο του Σαν Χοσέ… στα πιο βαθιά

σωθικά σου που κρύβουν τους καλύτερους θησαυρούς

της ανθρώπινης μιζέριας…

Αχ ! «Πεθαίνω σ’ αυτή τη ζωή χωρίς Αγάπη…»

πεθαίνω με την απορία, γιατί τόση

ανισότητα;

Αχ ! Χιλή πληγωμένη

ας μη ξεχνάμε «πως η σκλαβιά των ανθρώπων

είναι η μεγάλη δυστυχία του κόσμου…»

Αχ ! άδικα αφεντικά

που φυλακίζουν

τους εργάτες μας  και τους μεταλλωρύχους

του μετάλλου και του χρυσού

σε βάθη

απρόσιτα

στην έρημο της ΑΤΑΚΑΜΑ…

Αχ ! κύριοι του χρήματος και της τοκογλυφίας…

Αχ ! Κερδοσκόποι χωρίς αναστολές

για την ανθρώπινη ζωή…

και τους μεταλλωρύχους μας

θαμμένους

στα έγκατα της γης

του Βορά της Χιλής…

 

Πηγή

Θεσσαλονίκη 1912-2012 - Η αρχιτεκτονική μιας εκατονταετίας

Η έκθεση «Θεσσαλονίκη 1912-2012. Η αρχιτεκτονική μιας εκατονταετίας» που παρουσιάζεται στο …

Μουσείο Μπενάκη εντάσσεται στο πλαίσιο του εορτασμού της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης στο ελληνικό κράτος.


Από το 1912, η αλλαγή της εικόνας της πόλης υπήρξε πολυσήμαντη, πολυδιάστατη και ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Γεγονότα, όπως ο A' Παγκόσμιος Πόλεμος, η μεγάλη πυρκαγιά του 1917, η μελέτη και η εφαρμογή του νέου σχεδίου, η ανοικοδόμηση, η μεταπολεμική ανασυγκρότηση, τα μεγάλα έργα της δεκαετίας 1955-1965, η ίδρυση της Πολυτεχνικής Σχολής και οι γενικοί οικοδομικοί κανονισμοί αποτελούν ορόσημα στην εξέλιξη του αστικού χώρου της Θεσσαλονίκης και αφετηρίες για μια διεξοδική ανάλυση και παρουσίαση της αρχιτεκτονικής της. H μετεξέλιξη του εκλεκτισμού –κυρίαρχου αρχιτεκτονικού ρεύματος στη Θεσσαλονίκη κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας– σε μια ποικιλία τύπων και μορφών στενά συνδεδεμένων με την νεοελληνική πραγματικότητα, αλλά και τη διεθνή αρχιτεκτονική επικαιρότητα (μοντέρνο κίνημα, Art Déco), σηματοδοτεί τη σταδιακή μεταβολή μιας πόλης, πάντοτε ανοιχτής σε νέες ιδέες.

Προς τα χερουβείμ με τα πύρινα μάτια- Νίκος Τσίντρος

Προς τα χερουβείμ με τα πύρινα μάτια

Κάτι σου λείπει.
Μάταια προσπαθείς να κοιμηθείς.
Κουρασμένος…
Μα τα μάτια σου
ακούραστα, ορθάνοιχτα.
Μόνος.
Υποφέρεις.
Η μοναξιά σε σκοτώνει.

Φοβάσαι τη νύχτα,
το σκοτάδι το ψυχρό.
Η φωνή σου ποτέ δεν ακούγεται.
Η γνώμη σου δε μετράει.
Το κρεβάτι σου πάντα άδειο.
Ψάχνεις μια ζεστή αγκαλιά.
Ξέρεις όμως, το στήριγμα σου δεν είναι αυτό.
Κοιτάς ψηλά.
Αναζητάς
τη ζεστή μα ξένη Του πνοή.

-Άλλοι τη γνώρισαν, γιατί όχι εγώ;
-Δεν ήρθε ακόμα η στιγμή.
-Κι αν δεν έρθει ποτέ;