Ο μύθος των Δαναΐδων

Οι δαναΐδες - J.W. Waterhouse

Σε κάποιον μακρινό καιρό, ήταν δυο αδέλφια, ο Δαναός και ο Αίγυπτος έγγονοι του ποταμού Νείλου, τα οποία όμως αλληλομισούνταν θανάσιμα. Ο πρώτος είχε κάνει πενήντα κόρες, τις αποκαλούμενες Δαναίδες και ο δεύτερος πενήντα γιους. Ο Δαναός φοβούμενος τον αδελφό του αποφάσισε να εκπατρισθεί κι έτσι πήγε στο Άργος, όπου με τη βοήθεια των θεών του Ολύμπου, ο βασιλιάς Γελάνωρ του παραχώρησε το θρόνο του. Σε λίγο καιρό όμως έφτασαν στην Αργολίδα και οι πενήντα γιοι του Αίγυπτου, που ζήτησαν να παντρευτούν τις πενήντα κόρες του Δαναού και ας ήταν ξαδέλφες τους!

Ο Δαναός μετά από πολλή σκέψη δέχτηκε την πρόταση, αλλά έδωσε εντολή στις κόρες του να δολοφονήσουν τους άντρες τους την πρώτη νύχτα του γάμου, με ένα εγχειρίδιο που μοίρασε στην κάθε μία. Όλοι οι γιοι του Αίγυπτου έχασαν τη ζωή τους πάνω στο νυφικό κρεβάτι, εκτός από έναν, τον Λυγκέα, που λυπήθηκε να τον σκοτώσει η γυναίκα του Υπερμνήστρα, την οποία όμως ο πατέρας της τη φυλάκισε για την ανυπακοή της.

Ένα σύντομο αλλά πανέμορφο διήγημα του Βιζυηνού...

Το σκιάχτρο του χωραφιού
 

Ο Μπαρμπαστάθης έσπειρε εις το χωράφι του δια να φυτρώσουν στάχυα, να μεγαλώσουν, να μεταστώσουν, να κιτρινίσουν. Και έπειτα να τα θερίση και τα αλωνίση ο Μπαρμπαστάθης, να βάλη το σιτάρι εις τα σακκιά, να το πάγη εις τον μύλο, να του τ’ αλέση ο μυλωνάς˙ να το πάγη αλεσμένο αλεύρι εις το σπίτι του με το γάιδαρό του, να το ζυμώσει η κυρά Στάθαινα, να κάμη πήτες και ψωμιά και να φάγουν τα παιδάκια του.
Αλλά τα πουλιά δεν ηξεύρουν διατί το έσπειρε το σιτάρι ο Μπαρμπαστάθης. Νομίζουν ότι το έσπειρε δι’ αυτά. Και πετούν λοιπόν μέσα εις το χωράφι και τρώγουν όσον ημπορούν.
Ο Μπαρμπαστάθης όμως δεν είναι διόλου ευχαριστημένος. Και δια να μην του τρώγουν τα πουλιά το σιτάρι του, έβαλε μέσα εις το χωράφι του ένα φύλακα.
Από μακράν με αυτό το φόρεμα και το καπέλο ομοιάζει με κύριο… αλλά πολύ κακονδυμένο κύριο.
Αλλά τι νομίζετε; Εφοβήθησαν τα πουλιά;

Στο σπίτι στην παραλία, Anne Sexton

Οι πόρτες ανοίγουν

και η κάψα χαλαρώνει,

όλοι χαλαρώνουν,

όλοι περπατούν γυμνοί.

Δύο από αυτούς περπατούν επάνω στο τραπέζι.

Δεν φοβούνται την δυσαρέσκεια του Θεού.

Δεν θα 'χουν πάρε-δώσε με τον άγγελο

που τους φωνάζει απ' τη μπουρού

και ρίχνει τον ωκεανό έξω στα βράχια.

Ένας απ' αυτούς ξαπλώνει στο κρεβάτι.

Ένας απ' αυτούς τυλίγεται στην κολώνα του κρεβατιού

και οι δυο τους σφυροκοπούν το πάτωμα.

Το μικρό μου κρεβατάκι τους ακούει

όλη τη νύχτα -

ακόμα κι όταν ο ωκεανός φουσκώνει,

ακόμα και με κάθε πόρτα σφραγισμένη,

τους επιτρέπεται να ανυψώνουν το αντικείμενο,

τους επιτρέπεται να ανεβαίνουνε στην κούνια.

Στη φυλακή μου από πευκόξυλο και ελατήρια,

πάνω απ' το περβάζι μου, κάτω από το πόμολο,

είναι ξεκάθαρο ότι βρίσκονται

σε δέσιμο βασιλικό.

Δείξε έλεος, μαξιλάρι μου,

μείνε βουβό και αδιάφορο,

και μην ακούς καμιά λέξη καταστροφής!

Μείνε κοντά μου, μικρά μου ξινισμένα πούπουλα,

μικρέ μου σύντροφε όλο αλάτι.

Οι αγάπες μου λαδώνουν τα οστά τους,

τα παραδίδουν ύστερα με ήχους απερίγραπτους

που τους πηγαίνουν εδώ κι εκεί

ενώ το καλοκαίρι ορμάει μέσα έξω

ξανά και ξανά

στο δωμάτιό τους.

Μτφ. Δήμητρα Σταυρίδου

 

Ιστολόγιο για την Ποίηση και την Εκπαίδευση

 

Προσωπεία- Σωκράτους Δαιμόνιο

Όταν τα βράδια
σπίτι θα γυρνάς,
και το χιτώνα θα πετάς
τότε θα σέρνεσαι στα Τάρταρα
γιατι την ημέρα μοχθείς
και θρέφεις το εγώ
σε κάποιας γραβάτας το κενό.

Όταν σ'ακούω να μιλάς
αντιλαμβάνομαι τον ιερέα,τον Παπά
έναν γονιό,κάποια ψευτιά.

-πίσω στον Σωκράτη να γυρίσεις(εν οίδα οτι ουδέν οίδα)-.

Άυριο που θα τρέχεις για δουλειά
μη τους αφήσεις να σε φτύσουν,
μη φοβηθείς το χρήμα
γιατι πάλι θα πονάς
και θα σε κάνουν κτήμα...

 

Τεμπελιά - Γεώργιος Σουρής

Δὲν ἔχω κέφι γιὰ δουλειά,
πάλι μὲ δέρνει τεμπελιὰ
καὶ κάθομαι στὸ στρῶμα...
Βρίσκω τὸ σῶμα μου βαρὺ
καὶ ὀλ᾿ ἡ γῆ δὲ μὲ χωρεῖ
κι ὁ οὐρανὸς ἀκόμα.

Κακὰ νομίζω τὰ καλὰ
καὶ βλέπω μία στὰ χαμηλὰ
καὶ μία κοιτῶ ἐπάνω...
Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο τὸν χαζὸ
ἂς ἠμποροῦσα νὰ μὴ ζῶ
μὰ ...δίχως νὰ πεθάνω.


Πηγή

Φατσοβιβλίο (Facebook) - Σόφη Λύσσαρη

Φατσοβιβλίο της φθοράς
του έρωτα, της διασποράς
με λέξεις και μηνύματα
γεμάτο από ‘νήματα’.

Νήματα με αλήθειες
νήματα για βοήθειες
νήματα με συνήθειες.

Ακροβατείς στο σκοινί του παραλόγου
της έξαψης και του διαλόγου
με πρόσωπα με μάσκες και κακία
αυτό κι αν είναι η ‘εσχάτη προδοσία’!


Πηγή

Βιβλιοπρόταση: Ταξίδι στην ποίηση...

Όσες φορές κάναμε μια πρόταση μας για βιβλίο στο μπλογκ μας αυτή αφορούσε κυρίως πεζογραφήματα ή μυθιστορήματα. Σήμερα θα το αλλάξουμε λίγο και θα σας προτείνουμε κάτι εντελώς ποιητικό. Και θα κάνουμε την συγκεκριμένη πρόταση γιατί την έχουμε μελετήσει καθώς είμαστε κάτοχοι αυτής της εγκυκλοπαίδειας και γνωρίζουμε από προσωπική μας άποψη ότι η δουλειά που έχει γίνει είναι εξαιρετική. Ενδεχομένως λίγο παλιά, αλλά σίγουρα κάπου θα μπορέσετε να την βρείτε σε περίπτωση που θελήσετε...

Ο λόγος για το '' Παγκόσμια ποιητική ανθολογία, Ταξίδι στην ποίηση'' από τις εκδόσεις ΝΑΥΤΙΛΟΣ. Ουσιαστικά πρόκειται για μια εγκυκλοπαίδεια η οποία περιλαμβάνει όλη την παγκόσμια αλλά και Ελληνική ποίηση. Αποτελείται από 6 τόμους και ο κάθε τόμος περιλαμβάνει αλφαβητικά την κάθε χώρα και τους ποιητές που αυτή έχει αναδείξει επίσης με αλφαβητική σειρά. Οι 4 πρώτοι τόμοι αφορούν την παγκόσμια ποίηση ενώ οι 2 τελευταίοι την Ελληνική.

Σαρλ Μπωντλαίρ...

Πολύ όμορφο. Y Lan: Η γυναίκα που… παίζει με την άμμο!

Με το ψευδώνυμο Y Lan, η Βιετναμέζα καλλιτέχνις Tran Thi Hoang Lan έγινε διάσημη σε ολόκληρη την Ασία, την Ευρώπη αλλά και την Αμερική, δημιουργώντας εκπληκτικά έργα τέχνης από άμμο.

Η Υ Lan χωρίς να έχει καμία προηγούμενη επαγγελματική γνώση στις τέχνες, ανακάλυψε τυχαία το μοναδικό ταλέντο της στην κατασκευή έργων ζωγραφικής με άμμο. Το 2001, κατά την επίσκεψή της στην πατρίδα του συζύγου της, μαγεύτηκε από τις παράκτιες αμμώδεις περιοχές και αποφάσισε να πάρει μαζί της σε διαφανή βάζα διάφορα χρώματα άμμου.

Λίγα λόγια για τον ποιητή Καίσαρ Εμμανουήλ (1902-1970) και μερικά ποιήματά του.

Ο Καίσαρ Εμμανουήλ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1902. Καταγόταν όμως από την Πάτρα. Ήταν δεύτερος ξάδελφος του ποιητή Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου (Jean Moreas). Τα μαθητικά και εφηβικά του χρόνια πέρασε στον Πόρο, το Δραγάτσι και στον Πειραιά, όπου τέλειωσε το Γυμνάσιο. Γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, διέκοψε τις σπουδές του στο τελευταίο έτος για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία και μετά την ολοκλήρωσή της αναγκάστηκε να εργαστεί, έτσι δεν αποφοίτησε παρά το 1938.
Άνοιξε φροντιστήριο στο Νέο Φάληρο και το 1928 διορίστηκε μεταφραστής (μιλούσε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά) στην ασφαλιστική εταιρεία Αθηναϊκή, όπου παρέμεινε για δέκα περίπου χρόνια. Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο δίδαξε σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια για εικοσιπέντε περίπου χρόνια.
Από το 1937 ώς το 1940 συνεργάστηκε με τη ρουμανική εφημερίδα Le Moment ως γαλλόφωνος φιλολογικός ανταποκριτής. Μετά το 1953 εργάστηκε στην εκπαίδευση στην Κύπρο και την Αίγυπτο (Αλεξάνδρεια, το Κάιρο και Ισμαηλία)...

Ανοιξη στο Αμστερνταμ- Στέλλα Μήτσιου

Ανοιξη στο Αμστερνταμ

Σε καναλια ταξιδευω ανθισμενα

φωτεινες νυχτες με προσπερνουν

..η ζωη μου στην ανοιξη επιπλεει

διπλα μου εισαι...

χωρις σαφη υποσταση

το λευκο σου φως ντυμενη..

μοιρα..φτερο μου ανοιχτο....

πλεουμε τουτη την παραξενη εποχη..

σε υδατινα μονοπατια..

στην  πιο ομορφη πολη της ψυχης μας,

κατω απο αψιδες

πλαι σε βικτωριανους τοιχους

μεσα απο υγρα τουνελ..

οδευουμε.. στα ονειρα..

τον ρου του Αμστελ..

ακολουθωντας.