Το Κοράκι του Έντγκαρ Αλαν Πόε σε μετάφραση του Κώστα Ουράνη...

Το Κοράκι
Κάποια φορά, μεσάνυχτα, ενώ εμελετούσα
κατάκοπος κι αδύναμος ένα παλιό βιβλίο
μιας επιστήμης άγνωστης, άκουσα ένα κρότο
σα να χτυπούσε σιγανά κανείς στη ξώπορτά μου.
"Κανένας ξένος", σκέφτηκα "οπού χτυπά τη πόρτα,
                           τούτο θα είναι μοναχά και όχι τίποτ' άλλο".

Θυμάμαι ήταν στον ψυχρό και παγερό Δεκέμβρη
και κάθε λάμψη της φωτιάς σα φάντασμα φαινόταν.
Ποθούσα το ξημέρωμα, μάταια προσπαθούσα
να δώσει με παρηγορία στη λύπη το βιβλίο,
για τη γλυκιά Ελεονόρα μου, την όμορφη τη κόρη
όπως οι αγγέλοι τη καλούν, ενώ εδώ δεν έχει
                                                       για πάντα ούτε όνομα...

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ - ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΩΝ «ΧΑΜΕΝΩΝ» ΠΟΙΗΤΩΝ

ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΖΑΡΕΣ...

Να μην έχουν ζάρες οι μορφές, αδρές,
ζάρες μίσους, πάθους, πόνου, μα χαρές,
στην ψυχή να πλένε και να μην ξεσπούν,
φυλαχτές για ωραίες, που θα τις χαρούν.
Είναι σαν εικόνες οι άνθρωποι βουβοί,
σαν ιππότες, άγιοι, όμορφοι, καλοί'
κατεβαίνουν όλοι δίχως πονηριά
μες στο μεσημέρι, μες στη δημοσιά.



~
ΥΠΕΡΑΝΩ
Κι αν δοθήκαμε ολάκεροι στη Νιότη,
κι αν άφραστα αγαπήσαμε ό,τι ζει,
κι αν οι στερνοί δεν είμαστε, ούτ' οι πρώτοι,
ένθεη ορμή μάς ξεπετάει εκεί

Επάνω απ' της Αβύσσου τ'άγρια σκότη
και πέρα από του πλήθους τη βοή:
δρόμο να μη χαράξουμε προδότη,
στο χώμα αχνάρι μας να μη σταθεί...

Κι αν η πίστη στη χίμαιρα άλλης πλάσης,
δε γλυκάνει την πίκρα στην ψυχή,
Ανυπαρξία, κι αν δεν μας ξεγέλασες,

Οι κοσμικοί κι οι απόκοσμοι μαζί
να πούμε πως εζήσαμε σε αμάχη,
μέσα, μα και σαν έξω απ' τη Ζωή!..

Αρθούρος Ρεμπό, αποσπάσματα από τις «εκλάμψεις» (σταχυολογημένα από το Διαδίκτυο)

Παραμύθι Ένας πρίγκηπας είχε θιγεί γιατί δεν είχε ποτέ του ασχοληθεί με κάτι έξω από την τελειότητα των χυδαίων γενναιοδωριών. Προέβλεπε εκπληκτικές επαναστάσεις του έρωτα, και υποψιάζονταν τις γυναίκες του ότι μπορούσαν κάτι καλύτερο από την ευπροσηγορία τούτη πλουμισμένη από ουρανό και πολυτέλεια. Ήθελε να δει την αλήθεια, την ώρα της ουσιαστικής λαχτάρας και της ικανοποίησης. Είτε αυτό υπήρξε μια απόκλιση από την ευσέβεια είτε όχι, το θέλησε. Κατείχε τουλάχιστον μιαν αρκετά πλατιά ανθρώπινη εξουσία...

Το ταξίδι - Charles Baudelaire

Σὰρλ Μπωντλαίρ- Συνομιλία

Συνομιλία

Εἶσαι ὄμορφη σὰ ρόδινο τοῦ φθινοπώρου δείλι!
μὰ ἡ λύπη ὡς κύμα μέσα μου φουσκώνει σκοτεινό,
κι ἀφήνει ὅταν πισωδρομᾶ στὰ ράθυμά μου χείλη,
τῆς θύμησης τῆς πιὸ πικρῆς τὸν κατασταλαγμό.


Μάταια γλυστρᾷ τὸ χέρι σου στοῦ στήθους μου τὰ ψύχη·
καλή μου, κεῖνο ποὺ ζητᾶ ρημάδι ἐγίνη πιά,
ἀπ᾿ τῆς γυναίκας τ᾿ ἄγριο τὸ δόντι καὶ τὸ νύχι.
Μὴ τὴ καρδιά μου πιὰ ζητᾶς, τὴ φάγανε θεριά.


Εἶν᾿ ἡ καρδιά μου ἀνάκτορο, ἀπ᾿ ὄχλους ρημαγμένο·
μεθοῦν ἐκεῖ, σκοτώνονται, τραβιοῦνται ἀπ᾿ τὰ μαλλιά!
Μ᾿ ἀπὸ τὸ στῆθος σου ἄρωμα βγαίνει, τὸ γυμνωμένο!...

Μερικά αποφθέγματα του Edgar Allan Poe

-Ένας άνθρωπος δεν είναι αληθινά γενναίος, αν φοβάται να φαίνεται ή να είναι -όταν υπάρχει λόγος- δειλός


- Αυτοί που ονειρεύονται την ημέρα αντιλαμβάνονται πολλά πράγματα που διαφεύγουν από αυτούς που ονειρεύονται μόνο τη νύχτα.


- Αισθάνομαι πραγματικά μια αποστροφή προς τον κίνδυνο, εκτός από την απόλυτη μορφή του, τον τρόμο.


- Ό,τι βλέπουμε δεν είναι παρά ένα όνειρο μέσα σε όνειρο.


- Θα όριζα εν συντομία την ποίηση σαν τη ρυθμική δημιουργία της ομορφιάς...

Πωλ Βερλαίν - Το οικείο μου όνειρο...

(Θα πρέπει να κάνουμε μια διευκρίνηση όσον αφορά τα βίντεο που κατά καιρούς ανεβάζουμε. Σίγουρα θα έχετε δει πολλές φορές στα βίντεο όταν ξεκινάνε ορισμένες διαφημίσεις, θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι διαφημίσεις αυτές δεν έχουν καμία σχέση με εμάς και το χειρότερο είναι ότι δεν έχουν και καμία σχέση με τον χρήστη που κόπιασε για να φτιάξει και να μεταφορτώσει το βίντεο. Πρόκειται για κάτι που αφορά την εταιρεία που έχει το youtube όπου αυτή τη στιγμή αν δεν κάνουμε λάθος είναι η google. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι ότι κι εμείς, μόλις εμφανίζονται οι διαφημίσεις αμέσως τις εξαφανίζουμε.)

Ένα πολύ ωραίο ποίημα από τον Πωλ Βερλαίν. 

ΚΑΠΟΤΕ, ΕΑΝ ΕΝΘΥΜΟΥΜΑΙ ΚΑΛΩΣ- Αρθούρος Ρεμπώ

Κάποτε, αν θυμάμαι καλά, με συμπόσιο έμοιαζε η ζωή μου, όπου κάθε καρδιά ανοίχθηκε και κάθε λογής κρασί έτρεξε. 

Ένα βράδυ, κάθισα την Ομορφιά στα πόδια μου  -και τη βρήκα πικρή -και τη βεβήλωσα. 

Όρθωσα το ανάστημα μου ενάντια στη δικαιοσύνη...

ΣΤΩΝ ΕΙΔΥΛΛΙΩΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ- Ρώμος Φιλύρας.

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ

ΕΙΔΥΛΛΙΟ

Η περηφάνια μου έγινε συντρίμμι

κι όμως θυμήσου πόση α! πόση πόζα!...

Τί να κρύβει κανείς μπρος στα σκερτσόζα

λόγια σου, που φριχτά κρατάει η μνήμη;

Μέθα- Σαρλ Μποντλαίρ

Πολ Βερλαίν σε μετάφραση Τέλου Άγρα

ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ

Η δύση άφηνε τις ύστατες αχτίδες

κι ο άνεμος τα χλωμά τα νούφαρα κινούσε,

τ' ανοιχτά νούφαρα, μέσα από τα καλάμια

θλιβερά γυάλιζαν στο άτρεμο κύμα απάνω.

Μόνος πλανιόμουνα, σέρνοντας την πληγή μου

μέσα από τις ιτιές, μπρος στων νερών το μάκρος,

που η πάχνη η άπλαστη όμοιαζε μεγάλο

φάντασμα άσπρο σαν το χιόνι, απελπισμένο,

Τὸ δηλητήριο- Σὰρλ Μπωντλαίρ

Τὸ δηλητήριο

Τὸ κρασὶ ντύνει καὶ τὴ πιὸ ἄθλια τρώγλη
μὲ λαμπρὴ πολυτέλεια,
τὴ μεταμορφώνει σὲ χρυσὸ παλάτι
μὲ τὶς χρυσές, τὶς πορφυρὲς λάμψεις του
ποὺ μοιάζουν ἥλιο ποὺ δύει στὴν ὁμίχλη.

Τὸ ὄπιο μεταμορφώνει τὸ ἀπέραντο
μεγαλώνει τὸ ἀέναο
μακραίνει τὸν καιρό,
ἐπιμηκύνει τὸν καιρό,
βαθαίνει τὴ λαγνεία
καὶ τὶς σκοτεινές,
τὶς ἐρεβώδεις ἡδονὲς
ὁδηγεῖ τὴ ψυχὴ πέρα ἀπ᾿ τὰ σύνορα...

''ΥΠΕΡΑΝΩ.'' Ρώμος Φιλύρας

ΥΠΕΡΑΝΩ

Κι αν δοθήκαμε ολάκεροι στη Νιότη,
κι αν άφραστα αγαπήσαμε ό,τι ζει,
κι αν οι στερνοί δεν είμαστε, ούτ' οι πρώτοι,
ένθεη ορμή μάς ξεπετάει εκεί

Επάνω απ' της Αβύσσου τ'άγρια σκότη
και πέρα από του πλήθους τη βοή:
δρόμο να μη χαράξουμε προδότη,
στο χώμα αχνάρι μας να μη σταθεί...

Σάρλ Μπωντλαίρ (Charles Pierre Baudelaire) ''Spleen''. Από τις μεταφράσεις του Κ.Γ. Καρυωτάκη.

Είμαι σάν κάποιο βασιλιά σέ μιά σκοτεινή χώρα, 

πλούσιον, αλλά, χωρίς ισχύ, νέον, αλλά από τώρα 

γέρο, που τους παιδαγωγούς φεύγει, περιφρονεί, 

καί την ανία του νά διώξει ματαιοπονεί 

μ' όσες μπαλάντες απαγγέλλει ο γελωτοποιός του.

Τίποτε δέ φαιδρύνει πιά το μέτωπο του αρρώστου, 

ούτε οι κυρίες ημίγυμνες, πού είν’ έτοιμες νά πουν, 

άν το θελήσει, πώς πολύ-πολύ τον αγαπούν, 

ούτε η αγέλη των σκυλιών, οι ιέρακες, το κυνήγι, 

ούτε ο λαός, προστρέχοντας, η πόρτα όταν ανοίγει. 

Γίνεται μνήμα το βαρύ κρεβάτι του, κι αυτός, 

χωρίς ενα χαμόγελο, σέρνεται σκελετός...

''Θέλεις να πατάς σταθερά''. Νικόλας Άσιμος

Παρακάτω θα παρουσιαστεί ένα ποίημα γραμμένο από τον Νικόλα Άσιμο. Είναι φορές που δεν ξέρει κανείς που να εντάξει αυτόν ευφυέστατο άνθρωπο κι έχω την υποψία πως και ο ίδιος δεν θα ήθελε να ενταχθεί κάπου. Μιλάμε για έναν μουσικό, ποιητή, συγγραφέα και φιλόσοφο. Εμείς θα παρουσιάσουμε εδώ ένα δείγμα από το ποιητικό έργο του Νικόλα Άσιμου, με ρίσκο ίσως. Πάντως για όσους ενδιαφέρονται να πούμε ότι ο Άσιμος έχει γράψει κι ένα βιβλίο, το '' Αναζητώντας κροκανθρώπους'' το οποίο υπάρχει δωρεάν στο διαδίκτυο.
Διαβάστε το ποίημα:

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΤΑΣ ΣΤΑΘΕΡΑ

Θέλεις να πατάς σταθερά.
Σ’ άρεσουν οι ρηχές θάλασσες.
Σ’ αρέσει να γυρνάς τον κόσμο
Αλλά πάντα στα ρηχά.
Εμένα μ’ αρέσουν οι βαθιές θάλασσες
Κι ας μη γυρνώ τον κόσμο
Κι ας με νομίζεις κολλημένο
Στο ίδιο σημείο.
Δεν υπάρχει σύμπαν
Υπάρχουν μόνο στιγμές
Συμπαντικές στιγμές...

''Οι Ράθυμοι'' του Paul Verlaine, από τις μεταφράσεις το Κ.Γ Καρυωτάκη

- Μπα! Και η μοίρα μας έγινε πεζή. Αν θέλετε, πεθαίνουμε μαζί;
- Σπάνια η πρόταση, ορισμένως.

- Ωραίο το σπάνιο.  Λοιπόν εμπρός. Ο τόπος θαυμάσιος και ο καιρός
- Χι, χι, χι! Απογοητευμένος!

- Ίσως. Αλλά προπάντων εραστής άψογος. Ανέκαθεν ιδεαλιστής.
Να πεθάνουμε τώρα ελάτε...

Κώστας Καρυωτάκης (1896 – 1928). Μια σύντομη βιογραφία ενός μεγάλου ποιητή.

Ποιητής και πεζογράφος, ίσως η σημαντικότερη λογοτεχνική φωνή, που ανέδειξε η γενιά του '20 και από τους πρώτους, που εισήγαγαν στοιχεία του μοντερνισμού στην ελληνική ποίηση. Επηρέασε πολλούς από τους κατοπινούς ποιητές (Σεφέρης, Ρίτσος, Βρεττάκος) και με την αυτοκτονία του δημιούργησε φιλολογική μόδα, τον Καρυωτακισμό, που πλημμύρισε τη νεοελληνική ποίηση.
Γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 30 Οκτωβρίου 1896 και ήταν γιoς του νομομηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη από τη Συκιά Κορινθίας και της Κατήγκως Σκάγιαννη από την Τρίπολη.

 Ήταν ο δευτερότοκος της οικογένειας. Είχε μία αδελφή ένα χρόνο μεγαλύτερή του, τη Νίτσα, και έναν αδελφό μικρότερο, το Θάνο, που γεννήθηκε το 1899 και σταδιοδρόμησε ως τραπεζικός υπάλληλος...