Διονυσιακή έκσταση - Παναγιώτης Ξενάκης

...Ανατολή...

...η Αλεξάνδρεια και η Σμύρνη...το μυστηριακό τους σαγήνευμα...

                                  ο Αιγύπτιος αυχμηρός αγέρας...

τα μισοφέγγαρα στο τέμενος με τα φαρδιά τόξα

                                      και τις ημικυκλικές κόγχες των μιναρέδων

                                                             εκείνο το μισοσούρουπο,

                                               κι ο μουεζίνης στον σεριφέ...

          …και να φτεροκοπούν στο καθρέφτισμα οι ίριδες…

Το θείο πλάσμα...κόρη σηψάντη και μεγαλέμπορα...

σοκολατί, ντελικάτη, τρυφερό στήθος, ροδαλό στόμα,

         νωχελή, αμυγδαλωτά μάτια,

                             που ξεχείλιζαν ψυχή, Ζωή και χρώμα

χέρια μάγισσας, σε πλάνευαν στον χορό τους

                      πόδια σμιλεμένα από τεχνίτη αδάμαντα

                                                λείο, ευωδιαστό, άτριχο δέρμα

το ηδυπαθές βάδισμα της...λευκό, αραχνοΰφαντο φόρεμα κι από μέσα

                                                       μια λεπτή σιλουέτα γυμνή...

η ζουμερή, χυμώδης, γεύση των μπουτιών της... ...η γεύση της...

ήταν υπέροχη ξαπλωμένη με ορθάνοιχτα τα πόδια...

                               ...ήταν υπέροχη όπως κι αν ήταν...

...κουνιόταν...                                  ...βογκούσε...

                   ...η λεκάνη της...                    ...η σάρκα της...

     ...τα μαλλιά της στο πρόσωπο...

                 εκείνο το βλέμμα της ξέφρενης διονυσιακής έκστασης...

η θελκτική, κοριτσίστικη φωνή της με την ανεπιτήδευτη,

                                                            αφελή χροιά...

           “...fuck me...fuck me...fuck me...”

               και ξεχύνονταν οι ευωδιές των ξέπνοων υγρών του έρωτα μας

…τα νερά της λάμπας καθώς έφεγγε στο μάρμαρο…

 

 

 

 

 

Από το λογοτεχνικό – δημοσιογραφικό βιβλίο: «Δίδυμοι Πύργοι – Ήμουν κι εγώ εκεί!»

 

Ξεκινώντας τη μέρα με Mark Twain...

Ο άνθρωπος που έχει μια καινούργια ιδέα είναι ένας παράξενος μέχρι η ιδέα να πετύχει.

Καλό σαββατοκύριακο!

Ντίνος Χριστιανόπουλος - Ποιήματα από τον "Μπουφέ"

Το πρόσωπο ενός πολιτικού υποψηφίου σε ένα πίνακα διαφημίσεων της πόλης - Τσαρλς Μπουκόφσκι

να τος
όχι πολλά μεθύσια
όχι πολλοί καυγάδες με γυναίκες
όχι πολλά κλαταρισμένα λάστιχα
ποτέ δε σκέφτηκε την αυτοκτονία

όχι περισσότεροι από τρεις πονόδοντοι
ποτέ δεν έχασε γεύμα
ποτέ δεν έκανε φυλακή
ποτέ δεν ερωτεύτηκε

7 ζευγάρια παπούτσια
ένας γιος στο πανεπιστήμιο
αμάξι ενός έτους
ασφαλιστήρια συμβόλαια
ένα πολύ πράσινο γρασίδι
κάδοι σκουπιδιών καλά σφραγισμένοι
θα εκλεγεί.












Πηγή: http://www.vakxikon.gr/content/view/728/474/lang,el/

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ - ΣΟΚΑΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Τὸ χυμένο φῶς τοῦ φεγγαριοῦ
πάνω στὴ θάλασσα
θέλω νὰ σοῦ φέρω..
Νὰ σὲ συντροφεύει
στὶς ὧρες τῆς ἀγρύπνιας
καὶ τοῦ στοχασμοῦ...
Μι'ἀχτίδα τοῦ ἥλιου
θέλω νὰ σοῦ χαρίσω
... κατὰ δική σου..
Τὴν αἴσθηση τῆς ἀλαφράδας
καὶ τὴ σιγουριὰ
τοῦ γλάρου ὅταν πετάει..

Μὰ κεῖνο ποὺ μπορῶ
στ'ἀλήθεια νὰ σοῦ δώσω,
εἶναι ἡ ὀμορφιὰ ποὺ γέννησε
ἡ μοιραία μας συνάντηση…
Εἲν'ἡ κρυφὴ χαρὰ
τῆς μυστικῆς μας προσέγγισης..
Αὐτό, ποὺ ἀόρατο,
σὰ χείμαρρος κυλάει ἀνάμεσό μας

Άτιτλο - φυγόκεντρος άρνηση

στης φυλακής τα όνειρα κομμάτια δεν μαζεύω πια

λόγια ατελέσφορα απύθμενα που σάστισαν χρόνια πνιγμένα

στης φυλακής το ξέφωτο αντίρροπο το είναι μοιάζει

υποχωρεί το έδαφος και βήματα του χτες δε φτάνουν

στης φυλακής τον χρόνο εγώ δε ζω κι εγώ κάθε φορά που λέω πεθαίνω

μα η νύχτα στο δικό της φως ο έρρυθμος παλμός αναδομεί τον λόγο

Ξεκινώντας τη μέρα με Ταγκόρ...

Κάθε παιδί φέρνει το μήνυμα ότι ο Θεός δεν έχει αποθαρρυνθεί ακόμα από τον άνθρωπο.

Καλημέρα!

Thomas Moran

Εκεί που η έρημος συναντά τη θάλασσα!

Η έρημος Ναμίμπια διαθέτει μερικούς από τους ψηλότερους και θεαματικότερους αμμόλοφους του κόσμου, που σε ορισμένα σημεία φτάνουν μέχρι την άκρη του Ατλαντικού Ωκεανού δημιουργώντας ένα από τα πλέον σουρεαλιστικά… αξιοθέατα! Το ξανθό ή πορτοκαλί χρώμα της άμμου έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το απόλυτο γαλάζιο της θάλασσας σε μια εικόνα που κόβει την ανάσα.

Το καλύτερο σημείο θέασης δεν είναι άλλο από την πόλη Σβακοπμούντ της Ναμίμπια, τη μεγαλύτερη παραλιακή πόλη της χώρας αλλά και ένα από τα ωραιότερα τουριστικά θέρετρα που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου. Οι ρίζες της πόλης είναι γερμανικές, ενώ ξεχωρίζει η παλιά γερμανική συνοικία στο κέντρο της πόλης, κάνοντας ακόμα πιο έντονη την αντίθεση που παρατηρεί ο επισκέπτης στο τοπίο.

Μα μια μέρα... - Μενέλαος Λουντέμης

Μιὰ μέρα -φίλοι μου καλοί-
ἕνα σταχτὺ σύννεφο ἄφησε τὸν οὐρανό του
κι ἔπεσε στὴ κάμαρά μου.
Καὶ τότε... ὅλα... ἔχασαν τὸ χρῶμα τους.
Η Θλίψη ἔγινε σταχτιά.
Σταχτιὰ κι η χαρά.
Σταχτὺς κι Ἔρωτας.
Καὶ σταχτύς -ἀλίμονο- κι ο Θάνατος.

Ὦ Σειρῆνα, ἐσύ...
Ἐσὺ ποὺ τά ῾βαψες ὅλα.
Ποὺ τ᾿ ἄλλαξες ὅλα,
γιατί δὲν ἄφηνες τὸ Θάνατο
-τουλάχιστον αὐτόν-
νὰ μὲ πάρει μὲ τ᾿ ἀληθινό του χρῶμα;