Μεταλική σχισμή - Ηλίας Παπακωνσταντίνου

Στη μεταλική σχισμή του ανέμου
δονείται η ουσία της ποδεμένης καρδιάς.
Σπάσανε οι αδριάντες των δειλών στεναγμών εψές
και πτώχευσε η ελπίδα του πράσινου καιρού...
Ακατάσβεστη αταξία με θλιμένο μήκος
και ο ερωτικός συρμός με θνητά όνειρα,
αναμενόμενος ο κοντόριζος εθισμός
σε δόρυ στομωμένο...
Ο έρωντας απο το απάτητο πηλόπετρο
στην κόχη του γαλάζιου,
σε κρατούσε στο ψαθί της προφητείας.
Οι νύχτες των απείρων σβησμένων κορμιών
εθεάθησαν την δωδεκάτη μεσημβρινή
και ο κόκος τους ταπεινωμένος με ηττημένο αίμα,
κατάφερε άλμα σε σκέυος με άκρατο οίνο,
μέθυσος πιά σκότωσε τη θυσία...
Οπότε λοιπόν άπιστη η οσμή
στα χλωμά λουλούδια, πού με επιμονή
ξεπλένουν θανάτους στις απαρχές του μέλοντος...
Ο Ερασίνος πάντα υπερχειλισμένος
στη περιστόλιστη αυλαία του.

Το τέλος της πτώσης - Dalia Ravikovich

Αν ένας άνθρωπος πέσει από αεροπλάνο

στη μέση της νύχτας

μόνο ο θεός μπορεί να τον σηκώσει.

Ο θεός του εμφανίζεται μεσάνυχτα

τον αγγίζει και μαλακώνει τον πόνο του.

Ο θεός δεν καθαρίζει το αίμα του

γιατί το αίμα δεν είναι η ψυχή,

ο θεός δε χαϊδεύει τα μέλη του,

ο άνθρωπος δεν είναι σάρκα.

Ο θεός σκύβει πάνω του, στηρίζει το κεφάλι του

και τον κοιτάζει.

Στα μάτια του θεού ο άνθρωπος είναι ένα

μικρό αγόρι.

Σηκώνεται βαριά με τα τέσσερα

και θέλει να περπατήσει

αλλά αισθάνεται πως έχει φτερούγες να πετάξει.

Ο άνθρωπος είναι ακόμα σε σύγχυση και δεν ξέρει

πως είναι πιο ευχάριστο να φτερουγίζεις

αντί να έρπεις.

Του θεού θα τ' άρεσε να χαϊδέψει το κεφάλι του

αλλά καθυστερεί.

Δε θέλει να τρομάξει τον άνθρωπο

με σημάδια αγάπης.

 

Αν ένας άνθρωπος πέσει από αεροπλάνο

στη μέση της νύχτας

μόνο ο θεός γνωρίζει το τέλος της πτώσης.






Πηγή

Παντούμ - Γιώργος Σεφέρης

Τ᾿ ἀστέρια κρατοῦν ἕναν κόσμο δικό τους
στὸ πέλαγο σέρνουν φωτιὲς τὰ καράβιαψυχή μου λυτρώσου ἀπ᾿ τὸν κρίκο τοῦ σκότους
πικρή, φλογισμένη ποὺ δέεσαι μὲ εὐλάβεια.

Στὸ πέλαγο σέρνουν φωτιὲς τὰ καράβια
ἡ νύχτα στενεύει καὶ στέκει σὰν ξένηπικρή, φλογισμένη ποὺ δέεσαι μὲ εὐλάβεια
ψυχή μου γνωρίζεις ποιὸς νόμος σὲ δένει.

Ἡ νύχτα στενεύει καὶ στέκει σὰν ξένη
στὸ μαῦρο μετάξι τὰ φῶτα ἔχουν σβήσειψυχή μου γνωρίζεις ποιὸς νόμος σὲ δένει
καὶ τί θὰ σοῦ μείνει καὶ τί θὰ σ᾿ ἀφήσει.

Στὸ μαῦρο μετάξι τὰ φῶτα ἔχουν σβήσει
ἀκούγουνται μόνο τοῦ χρόνου τὰ σεῖστρακαὶ τί θὰ σοῦ μείνει καὶ τί θὰ σ᾿ ἀφήσει
ἂν τύχει κι ἀστράψει βουβὴ πολεμίστρα.

Ἀκούγονται μόνο τοῦ χρόνου τὰ σεῖστρα
μετάλλινη στήλη στοῦ πόνου τὴν ἄκρηἂν τύχει κι ἀστράψει ἡ βουβὴ πολεμίστρα
οὔτε ὄνειρο θά ῾βρεις νὰ δώσει ἕνα δάκρυ.

Μετάλλινη στήλη στοῦ πόνου τὴν ἄκρη
ψηλώνει ἡ στιγμὴ σὰ μετέωρο λεπίδιοὔτε ὄνειρο θά ῾βρεις νὰ δώσει ἕνα δάκρυ
στὸ πλῆθος σου τὸ ἄυλο ποὺ σφίγγει σὰ φίδι.

Ψηλώνει ἡ στιγμὴ σὰ μετέωρο λεπίδι
σὰν τί νὰ προσμένει νὰ πέσει ἡ γαλήνη;στὸ πλῆθος σου τὸ ἄϋλο ποὺ σφίγγει σὰν φίδι
δὲν εἶναι ὁ οὐρανὸς μηδὲ ἀγγέλου εὐφροσύνη.

Σὰν τί νὰ προσμένει νὰ πέσει ἡ γαλήνη;
Σ᾿ ἀνθρώπους κλειστοὺς ποὺ μετροῦν τὸν καημό τους
δὲν εἶναι οὐρανὸς μηδὲ ἀγγέλου εὐφροσύνη
τ᾿ ἀστέρια κρατοῦν ἕναν κόσμο δικό τους.






Πηγή

Τίποτε δεν σου ζήτησα - Στέλιος Χαραλαμπίδης

 Δεσμεύσεις που ποτέ δεν απαιτήθηκαν και δόθηκαν,
κατέρρευσαν σαν πύργοι πρόχειρα χτισμένοι,
σε βρεγμένη ακρογιαλιά.

Είναι επικίνδυνες οι αγάπες που δίχως να χάνουν
χρόνο χτίζονται σε μέρη όπου κύματα πηγαινοφέρνουν
πότε οργή και πότε σμίλη, στην ακροθαλασσιά.
Δεν ξέρω αν τελικά η αγάπη μου σμιλεύεται ή γκρεμίζεται,
ξέρω μονάχα πως η ποίηση μου έχει αλλάξει. Μόνο αυτό
για αρχή, φτάνει και περισσεύει για να με ρημάξει.
Κάθε φορά που με ρωτάς, αρκεί μονάχα να θυμάσαι:
πως είναι δύσκολο να δίνεις υποσχέσεις που φοβάσαι.
Να μη ξεχνάς ότι τα κύματα ποτέ δεν τα υποτίμησα.
Στο κάτω κάτω, τίποτε δεν σου ζήτησα...




 
Copyright
© Στέλιος Χαραλαμπίδης

Εσχάτη προδοσία - Γεώργιος Βελλιανίτης

                                  181. ΕΣΧΑΤΗ  ΠΡΟΔΟΣΙΑ !

 

                                        Εμφανίσθηκαν  Μεσίες

                                        που  επέβαλαν  θυσίες

                                        κάνοντας  ανοησίες !

 

                                        Αραδιάσανε ψέμματα.

                                        Δημιούργησαν θέματα

                                        κι έγιναν  αναθέματα.

 

                                         Αλλού  ήταν  η  ουσία.

                                         Να  δοθεί  περιουσία,

                                         χωρίς  καμμιά προστασία.

 

                                         Πληρώνει  ο δύστυχος  λαός.

                                         Θέλει  να  μάθει  τί  και  πώς.

                                         Οργίστηκε  και  ο  Θεός !

                                          Μιλούν  όλοι  για  θηρία

                                          που  με  πολλή  μοχθηρία

                                          μαύρισαν  την  Ιστορία !

 

                                          Βρέθηκαν σε ομηρία.

                                          Περιμένουν σωτηρία.

                                          Επιθυμούν  τιμωρία.

                                          Γι  αυτούς  έχει  σημασία

                                          η  δίκη  κάθε  Μεσία,

                                          γιά  ΕΣΧΑΤΗ  ΠΡΟΔΟΣΙΑ !!!

                                                Πειραιάς,  Μάρτιος 2013

                                                    Γεώργιος Βελλιανίτης

Δύο ποιήματα του Δημήτριου Γκόγκας

Ήμασταν φτωχοί πάντα
έλεγε ο παππούς στο χαγιάτι
και έβαζε την στάμνα με το κρύο
καθαρό νερό
στο γόνατο
γέμιζε το ποτήρι.
Από το ίδιο ποτήρι πίναμε όλοι.
Όταν ακούγαμε πως έφυγε
κάποιος
φωνάζαμε όλοι πως
τον αγάπησε ο θεός.
Οι φράκτες στην αυλή μας
ήταν δένδρα.
Οι πιο νέοι έσκουζαν να πάρουμε
περισσότερα ποτήρια.
Στο παζάρι της Τρίτης
αγοράσαμε δώδεκα γυάλινα.
Ο καθένας να έχει το δικό του.
Γέμιζε ο νεροχύτης άπλυτα ποτήρια
φώναζε η μαμά
γκρίνιαζε ο παππούς
δεν μπορούσε πια να
δίνει νερό από το ίδιο ποτήρι.
Αυτός κράτησε την παλιά συνήθεια
για τον ίδιο.
Σήκωνε την στάμνα
γέμιζε πάλι το ποτήρι
ρουφούσε το νερό
του πηγαδιού!

----------======------

Μια ίδια μέρα
ο παππούς πέθανε
αν και πολλοί χρησιμοποιούσαν
το ρήμα απεβίωσε.
Ήρθε πολύς κόσμος
όλο το χωριό
περισσότεροι και από γάμο
Κλάμα βροχή
γέμισε ο ξεροπόταμος
γέμισαν και τα νεκρομάντηλα.
Η γυναίκα του
παρακολουθούσε σιωπηλή
μασώντας δαφνόφυλλα
κανένας δεν έδωσε σημασία
για την ίδια νεκρή
μέρα!

Η ζωή της - Νίκη Ταγκάλου

Δεν πρόλαβε ποτέ να ζήσει όσα είχε υποσχεθεί στον εαυτό της.
Ένα μεγάλο μέρος τη...ς ζωής της το πέρασε έχοντας την αίσθηση ότι δεν ζει καν..
Ένιωθε την μοναξιά να της αφαιρεί ότι την κρατούσε ακόμα όρθια.
Τα βράδια έκλεινε τα μάτια της και φανταζόταν ευτυχία..
Φανταζόταν ότι το κρεβάτι της δεν την στοίχειωνε..
Σε πόσες σκέψεις είχε χάσει την ζωή της ..
Σε ελεύθερη πτώση άφηνε συνέχεια το μυαλό της ..μόνο αυτό της είχε μείνει..
Τις στιγμές της, τις διαδέχονταν πάντα οι απουσίες..
Εξαντλημένη από την βροχή που συνέχεια έδερνε το πρόσωπό της
γονάτιζε, ακουμπούσε τις άδειες της παλάμες στο έδαφος
για να νιώσει πως ακόμα κάτι υπάρχει …
Όσες φορές και να κλείδωνε πόρτες και παράθυρα πάντα κάτι έχανε..
Κάποια παλιά κεριά έκαιγαν .. με σκοπό να της δείχνουν στα ψυχρά ντουβάρια
την σκιά της… όσο κουρασμένη και να ήταν .. δεν παύει να ήταν ….
Ότι την παράσερνε ήταν ότι λάτρευε..
Και τα δάκρυά της πολεμούσαν την καρδιά της .. την μούσκευαν τόσο που πάλευε να συνεχίσει να χτυπάει ..σκουριασμένη..
Και το μίσος της … είχε σαν δέκτη τον ίδιο της τον εαυτό,
που ποτέ δεν κατάλαβε τι σήμαινε να ζει … όσο κι αν προσπάθησε..
πέρασε στα ψιλά γράμματα στο κάτω μέρος μιας σελίδας…
Το επόμενο πρωί αρνήθηκε να ανοίξει πάλι τα υγρά της μάτια,
στα κλειστά της βλέφαρα είχε αιχμαλωτίσει την ευτυχία της ..

Ξεκινώντας τη μέρα με Ουίνστον Τσώρτσιλ...

Όσο πιο πολύ πίσω πάμε στο παρελθόν, τόσο πιο μακριά στο μέλλον μπορούμε να δούμε.

Καλό σαββατοκύριακο!

Γιάννης Ρίτσος – Μετά

Μετά

Μάρτυρες γιὰ τὰ λάθη σου δὲν εἶχες. Μόνος μάρτυρας
ὁ ἴδιος ἐσύ. Τὰ τακτοποίησες, τὰ μονόγραψες, τὰ σφράγισες
σὲ λευκοὺς πάντοτε φακέλους σὰ νὰ ἑτοίμαζες
τὴ δίκαιη διαθήκη σου. Ὕστερα
τὰ τοποθέτησες προσεχτικὰ στὰ ράφια. Τώρα, γαλήνιος,
(ἴσως καὶ κάπως φοβισμένος) οὔτε βιάζεσαι
οὔτε καθυστερεῖς, γνωρίζοντας ὅτι, μετὰ τὸ θάνατό σου,
θ᾿ ἀνακαλύψουμε πόσον ὡραῖος ἤσουν,
πόσο πολὺ πιὸ ὡραῖος πέρα ἀπ᾿ τὶς ἀρετές σου.

Ἀθήνα, 16.1.1988
ἀπὸ τὸ Ἀργά, πολὺ ἀργὰ μέσα στὴ νύχτα, Κέδρος 1991

Πηγή

Έρημος σαν τη βροχή - Νίκος Καρούζος

Διαβαίνω ἀγιάτρευτος μέσ᾿ στ᾿ ὄνειρό μου
σὲ δίχτυ μόνος της πρώτης σιωπῆς
ἔδειξα τὰ πτηνὰ διχάζεται ὁ δρόμος
ἡ ἀλήθεια φαρδαίνει πάντα τὴν ὁρμή.
Κ᾿ ἡ μοῖρα τῶν ἄστρων
θὰ εἶναι τέφρα θὰ εἶναι μία μεγάλη πυρικὴ
τώρα μαθαίνω τὸ αἷμα μου
δίχως τοὺς δροσεροὺς ὑάκινθους
τώρα σὲ βλέπω δρόμε τοῦ καλoῦ σὰν εἰδοποίηση
μὲ κρίνους
ἔχοντας τὸ σακούλι τ᾿ ἀναστεναγμοῦ
κι ὅλο πηγαίνω
πηγαίνω
στὶς
πηγές.







Πηγή